Η Ρένα απαντά: Γιατί γκρινιάζει συνεχώς ότι πάχυνε, αφού το τρώει όλο της το φαΐ;

Η φίλη που τρώει όλο της το φαΐ, για άλλο λόγο τα λέει αυτά που λέει.

_____________

Η ιστορία της Φίλης της Σούζυ όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Εχω μια φιλη η οποια παντα λεει οσα σκεφτεται, ακομα κι αν θεωρηθει αγενης. Παρολο που ειναι ετσι ομως, δεν ξερω αν απο τους αλλους το δεχεται. Εγω δεν μιλαω ετσι.

Αυτη η φιλη μεσα στην καραντινα πηρε 15 κιλα. Το λεει η ιδια, το βλεπω κι εγω. Εχει παχυνει οντως, φαινεται πως φουσκωσε σε προσωπο και σωμα Δεν της χωραει κανενα ρουχο και ολο λεει πως ξεκιναει διαιτα. Αυτη η φιλη, Ρενα, οποτε εχουμε βρεθει ολο γκρινιαζει για τα κιλα της, αλλα και ολο τρωει! Βγηκαμε για καφε, τσουπ λεει θελω πανκεικς με σοκολατα παγωτο. Μας εφεραν και κεικ/κουλουρακια με τον καφε, τσουπ εφαγε και αυτα. Λεμε να παμε για φαγητο, παραγγελνει ο,τι πιο παχυντικο και το τρωει ολο το πιατακι της, και μετα γκρινιαζει πως εσκασε και παχυνε και φταιει ο μεταβολισμος της.

Πως να της πω πως οκ Σουζυ μου, παχυνες και δεν πειραζει, αλλα Σουζυ μου τρως! Και ψευδεσαι και τρως. Και αν δεν παψεις να τρως, δεν θα αλλαξει το βαρος σου. Και οκ, ας μην αλλαξει, αλλα μην ψευδεσαι πως δεν τρως.

Θα μου πεις τι με νοιαζει εμενα! Μα Ρενα, καθε φορα που θα προτεινω, που ειμαι σαν σπινος, θα γκρινιαξει πως παλι θελω γλυκο/φαγητο, κατι, και δεν σεβομαι πως κανει διαιτα! Τι πρεπει να κανω τελικα;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Η φιλη της Σουζυ

_____________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Απορώ που δεν βλέπεις το πλέον οφθαλμοφανές και λογικό: άλλες δραστηριότητες που δεν περιλαμβάνουν φαΐ και πιοτί δεν έχετε να μοιραστείτε;

Κατανοώ την κάποια ενόχληση που δείχνεις, με την εξής έννοια. Αν η φιλενάδα ήταν ένας πράος άνθρωπος που είχε υποστεί bullying για τα κιλά της και δεν αντιμιλούσε στους άλλους με καφρίλες, θα ήταν διαφορετικά.

Τώρα, που λέει αφιλτράριστα πράγματα, εντοπίζεις το ασυνεπές έργων-λόγων. Και ενίστασαι. Γι’ αυτό θέλεις να παραδεχτεί αυτή την ασυνέπεια, να πει “ε ναι λοιπόν τρώω και πάχυνα”.

Αυτό που δεν κατανοείς, όμως, κι ίσως σε βοηθήσει να μην εκνευρίζεσαι με την φίλη σου, είναι ότι προφανώς έχει θέματα ελέγχου. Ελέγχου και λόγων και έργων. Θέλει να νιώθει ότι έχει τον έλεγχο, ότι εντοπίζει την “αλήθεια” και την επισημαίνει κιόλας (εδώ μπαίνει η επικίνδυνη πίστα της παρ’ολίγον καφρίλας) και να που παροδικά έχασε τον έλεγχο στον ίδιο της τον εαυτό! Έχει θυμώσει με τον εαυτό της γι’αυτό, που έχασε τον έλεγχο στην καραντίνα, και προβάλλει εξωτερικεύοντας αυτή την ενόχληση.

Επιπρόσθετα έχεις θυμώσει κι ΕΣΥ με το θέμα ελέγχου γενικά, επειδή, όσο εκείνη δεν το παραδέχεται ότι πάχυνε επειδή έφαγε παραπάνω (δεν κινήθηκε παραπάνω, είχε άγχος παραπάνω…) νιώθεις ότι δεν έχεις ούτε εσύ τον έλεγχο!

Σκέφτεσαι “εγώ πώς είμαι σπίνος; επειδή δεν τρώω πολύ και μπράβο μου!” Και ξαφνικά έρχεται εκείνη και στο χαλάει. Και σκας μέσα σου που δεν μπορείς να της το επισημάνεις επειδή δεν είσαι τέτοιος άνθρωπος.

Είναι γεγονός ότι πολλοί άνθρωποι με παραπάνω κιλά αντλούν μια δυναμική άμυνας με το να επισημαίνουν το θέμα αυτό από μόνοι τους. Σαν αυτοσαρκαζόμενοι να “προλαβαίνουν” τους άλλους πριν τους θέσουν το ζήτημα με άκομψο τρόπο. Σαν να παίρνουν συγχωροχάρτι στην κριτική -εφόσον το εντοπίζουν οι ίδιοι, τουλάχιστον έχουν επίγνωση. Ουσιαστικά δεν διαφέρει καθόλου από το “εγώ αλήθειες λέω, κι ας τσούζουν”. Η φίλη δηλαδή είναι μάλλον συνεπής στην ιδιοσυγκρασία της με αυτή τη στάση.

Επιπλέον επειδή υπερτονίζει την κατάσταση, με όχημα τον μεταβολισμό, είναι σαν να αθωώνεται για την επάρατη απώλεια ελέγχου ( νιώθει μια ενοχή ναααααα με το συμπάθειο, επειδή δεν υπάρχει μεγαλύτερη ντροπή στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες από το να μην έχεις τον έλεγχο του σώματός σου). Δεν φταίω εγώ, ο μεταβολισμός μου τα φταίει, κύριοι ένορκοι.

Αυτό που δεν συνειδητοποιεί καμμία από τις δυο σας είναι μια βιολογική, ιατρική παράμετρος. Με κάθε κιλό λίπους και επιπλέον πόντο στη μέση ο οργανισμός αυξανόμενα δυσκολεύεται να μεταβολίσει την τροφή. Η περίσσεια της τροφής απαιτεί αυξανόμενη έκκριση ινσουλίνης, η πλημμύρα ινσουλίνης στο σώμα κατακλύζει τα κύτταρα, που όμως όλοένα δυσκολεύονται να την χρησιμοποιήσουν έτσι χαωμένα, κι έτσι η περίσσειά της καταλήγει να εναποθέτει λίπος στο σώμα. Κι ένας φαύλος κύκλος ξεκινά που έχει ονομασία: μεταβολικό σύνδρομο.

Η κατάσταση αυτή δεν είναι μια απλή δικαιολογία στην προτροπή “ε ραψ’το επιτέλους”. Είναι μια υπαρκτή κατάσταση όπου όλο πεινάς, και πεινάς για όλα αυτά που επιτείνουν την κατάσταση στην οποία έχεις περιπέσει! Το μαρτύριο του Ταντάλου κάτι τέτοιο ήταν.

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι ότι όσο περισσότερο δίνεται έμφαση στο θέμα του ελέγχου του σώματος, τόσο περισσότερο τείνει να επιφορτίζεται με ενοχή -η οποία μέσω του άγχους εκκρίει κορτιζόλη, κι εκείνη με τη σειρά της ινσουλίνη, και γενικά γίνεται το μαλλιοβράσε.

Διατροφικά ζητήματα τέτοιας μορφής (εννοώ όχι ακόμη αμιγώς παθολογικά ή στο επίπεδο της διατροφική διαταραχής) θέλουν “γράψιμο” ώστε να αποδεσμευτεί η τροφή από την νοητική της υπόσταση. Να γίνει σκέτο καύσιμο, σκέτη ανάγκη, χωρίς επισυναπτόμενα και συνυποδηλούμενα. Να αφεθεί το άτομο να νιώσει το φαΐ ως κάτι εντελώς ουδέτερο, ούτε απαγορευμένο, ούτε προτιμητέο, ούτε υγιεινό, ούτε ανθυγιεινό. Να τρώει επειδή πεινάει και να σταματάει μόλις νιώσει ότι δεν πεινάει.

Μια καλή ιδέα είναι να μην μιλάτε καθόλου γι’αυτά τα θέματα και να πάτε για περίπατο, κολύμπι ή ποδήλατο. Δεν υπάρχει άλλωστε πιο βαρετό θέμα σε παρέες από το μέτρημα των μπουκιών. Ξέρω σε μια μεικτή παρέα, πριν καν τοποθετηθούν, πως οι άνθρωποι που το κάνουν είναι πολύ ανιαρή συντροφιά.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News