Η Ρένα απαντά: Γιατί γίνεται τόσος μαμαδοέπαινος;

Εγώ κατάλαβα πως ο λόγος αναφοράς είναι γιατί η φίλη μου ένιωσε “λίγη” δίπλα της.

________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλό μήνα σε όλους και την Ρένα!

Σήμερα σας γράφω για κάτι που δεν με αφορά ακριβώς αλλά μου προξένησε κάποιες σκέψεις και κάπως θέλησα να μοιραστώ και να ακούσω την άποψη σας.

Το πρωί μιλούσα με την φίλη και κουμπάρα μου! Της έχω βαφτίσει την πρώτη της κορούλα. Πριν 1 μήνα γέννησε το δευτερο κοριτσάκι της και παλεύει να τα βγάλει πέρα. Μένουν με τον άντρα της στο εξωτερικό και είναι μόνοι χωρίς κάποια βοήθεια.

Και εκεί που την άκουγα και μέσα μου την θαύμαζα για το πως καταφέρνει να έχει 2 παιδιά και πως έχουν βρει μια ισορροπία με τον άντρα της. Μου λέει για μια κοπέλα στο ινστα που έκανε και βιντεάκια στο youtube και μου την αναφέρει ως την καλύτερη μαμά. Μέθοδοι μοντεσόρι κλπ. Εγω κατάλαβα πως ο λόγος αναφοράς είναι γιατί η φίλη μου ένιωσε “λίγη” δίπλα της.

Οπότε ενω δεν μου το ανέφερα της είπα “μπράβο στην κοπέλα που μεγαλώνει ωραία τα παιδιά της”. Και συνέχισα “είστε πολλές τελικά που τα καταφέρνετε να μεγαλώνετε παιδιά με αγάπη”. Εκεί ψέλλισε κάτι του στυλ δεν είμαι το ίδιο και κατάλαβα ότι η φωνή της κάπως χαμήλωσε.

Μετά μπήκα στο ινστα αυτής της κοπέλας και είδα κάτι τρομερά σχόλια για το πως είναι τόσο τέλεια μαμα.

Και εκεί σκέφτηκα τελικά τι κάνει την τέλεια μαμά; Και γιατί τόσες γυναίκες γράφουν “μακάρι να σου έμοιαζα”; Σκέφτομαι πόσο άγχος κουβαλάνε αυτές οι μαμάδες; Πόση στεναχώρια ότι δεν είναι καλές; Δεν έχω παιδιά, οπότε ίσως κάτι δεν καταλαβαίνω, αλλά μου προξένησε αμηχανία ο σχολιασμός τελειότητας και λίγη απορία. Σκέφτηκα πως θα ένιωθα εγώ αν είχα παιδί.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Η νονά

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Τι κάνει την τέλεια μαμά… Υπάρχει καν αυτό το εξωτικό είδος; Δεν μου κάνει εντύπωση που προβληματίζεσαι. Υπάρχει ένας διαγωνισμός μητρότητας τα τελευταία χρόνια, στο δίκτυο κυρίως, όχι στην πραγματική ζωή. Στην πραγματική ζωή πάντοτε υπήρχε. «Πώς έγραψε ο Λάκης σας στις Πανελλήνιες; Όχι τόσο καλά; Δεν πειράζει μωρέ, θα βρει το δρόμο του, όλοι τον βρίσκουν. Ο δικός μας αρίστευσε, ναι, ναι, έπιασαν τόπο οι κόποι μας». «Το δικό μας το παιδί κάνει γαλλικά, ακκορντεόν και τένις, εσείς σε ποιές δραστηριότητες το πάτε; Α, δεν το πάτε. Εντάξει, χρειάζεται κι ο ελεύθερος χρόνος!» «Καλά, αφήνετε τη Μαρία να βγαίνει έτσι ντυμένη στα κλαμπ; Εμείς ποτέ δεν…τόσοι κίνδυνοι υπάρχουν». Και ούτω καθεξής.

Είτε με κριτική, είτε με αυτοπροβολή, είτε με υπερβολικό έπαινο τα μαμαδόμετρα βγαίνουν να μετρήσουν ποιά την έχει μακρύτερη. Ο οποίος ‘έπαινος υπαινίσσεται ότι αυτή είναι η μάνα η σωστή, γιατί κάνει το Χ και το Ψ και δεν κάνει το Ζ, όλες οι υπόλοιπες που δεν ακολουθούν δεν πιάνουν χαρτωσιά μπροστά της. Αυτή είναι το ΠΡΟΤΥΠΟ ΜΑΝΑΣ.

Είναι απλώς χαμένη ενέργεια, σε μια πίστα όπου οι άντρες δεν έχουν τέτοια ζητούμενα και μπορούν έτσι να ασχοληθούν με πραγματική εξουσία στον έξω κόσμο.

Η μαμαδοαστυνόμευση, γιατί περί αυτού πρόκειται, πηγάζει από την παιδοκεντρική αντίληψη που έχει επικρατήσει στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία 25-35 χρόνια. Με αφετηρία την διαφοροποίηση του παραγωγικού μοντέλου που συντελέστηκε στη δεκαετία του ’70 και ’80, όταν πάρα πολλές γυναίκες εισήλθαν απότομα σε θέσεις του δημοσίου αλλά και του ιδιωτικού τομέα, η οικογένεια έπαψε να είναι υπόθεση των γονιών, κι ιδίως της μάνας, μόνο. Έγινε υπόθεση όλου του κόσμου, καθώς η μάνα ως εργαζόμενη έλειπε από το σπίτι. Μετά ήρθαν τα «κλειδόπαιδα», τα παιδιά με το κλειδί του σπιτιού για να μπουν στο σπίτι μετά το σχολείο πριν γυρίσουν οι γονείς από την γραφειακή τους απασχόληση. Και η φύλαξη στο σχολείο. Και η δαιμονοποίηση της τεχνολογίας παράλληλα με την υπερβολική ενασχόληση με την τεχνολογία. Στην δεκαετία του ’80/’90 το αντίστοιχο τεχνολογικό θέμα τριβής ήταν η τηλεόραση. Μα πόσες ώρες αφήνετε να παρακολουθεί το παιδί παθητικά μπροστά στην τηλεόραση; Γιατί δεν παίζετε επιτραπέζια, δεν διαβάζει κανένα βιβλίο, κλπ; Άλλο που η τηλεόραση τότε ήταν σκάλες ανώτερη και το παιδικό πρόγραμμα για όσους το πρόλαβαν εξαιρετικό. Έχουμε και πάλι τη δαιμονοποίηση των ρούχων για τα κορίτσια, των τατουάζ ή των συνηθειών για τα αγόρια, την μουσική (η σημερινή τραπ είναι το χέβυ μέταλ του τότε) κι ένα σωρό λεπτομέρειες που πάντοτε χρησιμοποιούν οι θεματοφύλακες των «χρηστών ηθών» για να διαμαρτυρηθούν που οι μαμάδες -κυρίως! δουλειά τους είναι, σου λέει!- αφήνουν τα παιδιά να παρεκκλίνουν. Και πού βαδίζουμε, πάει χάλασε ο κόσμος, παρακμή και σήψη και μετά ψηφίζουν (τοπικούς) Τραμπ και τρίβουμε τα μάτια μας…

Προφανέστατα το μαμαδοshaming όχι μόνο δεν έχει παραγωγικό αποτέλεσμα για τα παιδιά αλλά φυλακίζει έξυπνες, δραστήριες γυναίκες σε ατέρμονες δραστηριότητες χαρτοκοπτικής του Pinterest με άδεια ρολά χαρτιού υγείας, παρασκευής cupcakes για να επιδείξουν στο Instagram ώστε να πάρουν τα εύσημα από άλλες μαμάδες, και ανούσιες συζητήσεις και συγκρίσεις για το πόσο καιρό θήλασαν, αν γέννησαν με καισαρική ή φυσιολογικά, αν κάνουν συγκοίμιση ή σκληραγωγούν το μωρό με ΟΡΙΑ (ας γελάσω), αν θα στείλουν παιδικό σταθμό το νήπιο ή όχι κι άλλα πολλά και διαβρωτικά της νοητικής ικανότητας μιας γυναίκας. Γιατί η ουσία είναι να μπορεί η μάνα να αποφασίσει για το δικό της το παιδί, τι ταιριάζει ουσιαστικά στους ίδιους τους φροντιστές του και το συγκεκριμένο παιδί, όχι τι κάνουν οι άλλοι. Ούτε πρόκειται για κάποια ουσιαστική εξουσία, όλος αυτός ο μαμαδοανταγωνισμός, όπου υπάρχουν νικητές και χαμένοι. Είναι απλώς χαμένη ενέργεια, σε μια πίστα όπου οι άντρες δεν έχουν τέτοια ζητούμενα και μπορούν έτσι να ασχοληθούν με πραγματική εξουσία στον έξω κόσμο.

Το μαμαδοshaming κι o μαμαδοέπαινος είναι συμπληρωματικές πλευρές της μαμαδοαστυνόμευσης, μιας διαδεδομένης τεχνικής για τον έλεγχο της γυναικείας ενέργειας και δραστηριότητας. Μας «επαναφέρει» στις εργοστασιακές ρυθμίσεις γιατί πολύ αέρα πήραμε τα τελευταία χρόνια, άιντε! Και από κει καταλαβαίνεις ότι όπως όλα πισωγυρίζουν μετά την διεθνή κρίση, έτσι κι αυτό. Η ιστορία κύκλους κάνει… Εμείς τι κάνουμε είναι το θέμα!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News