Η Ρένα απαντά: Γιατί φοβάται τόσο πολύ ο κόσμος να μείνει μόνος του;

Γιατί να κοροϊδεύεις τον άλλον;

___________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα Ρένα!

Γιατί μένουν άνθρωποι — που δεν είναι παντρεμένοι, γιατί εκεί αλλάζει κάπως το πράγμα — σε σχέσεις που πια δεν τους ταιριάζουν; Εγώ, αν μου φύγει ο έρωτας, δεν μπορώ καν να με αγγίζει ο άλλος. Κι όμως, ακούω συνέχεια για κέρατο στις ηλικίες 20-35. Δεν σε κρατάει ούτε γάμος, ούτε παιδί πια, μπορείς να φύγεις όποτε θες, να γνωρίσεις νέους ανθρώπους, να ζήσεις κάτι που σε συγκινεί πραγματικά. Γιατί να κοροϊδεύεις τον άλλον;

Και πες ότι κάποιοι δεν κερατώνουν. Ε, είναι καλύτερο δηλαδή να μένεις σε μια σχέση μόνο και μόνο γιατί ο άλλος είναι “το καλό παιδί”, “ο σωστός”; Να μην τον έχεις ερωτευτεί ποτέ, αλλά να κάθεσαι επειδή έχεις ηρεμία; Πώς αντέχεις να ξυπνάς δίπλα σε έναν άνθρωπο και να μην νιώθεις τίποτα; Δεν σου έρχεται να σηκωθείς και να φύγεις;

Γιατί φοβάται τόσο πολύ ο κόσμος να μείνει μόνος του; Ιδίως σε μικρές ηλικίες, που έχεις όλη σου τη ζωή μπροστά;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Αλεξανδρα

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Γειά και σε σένα. Η απορία σου δεν είναι ασυνήθιστη, ακούγεται συχνά. Όμως η απάντηση είναι πολυπαραγοντική.

Λέγεται ότι οι άνθρωποι χωρίζουν στις μέρες μας πάρα πολύ εύκολα. Ghosting, ευκαιρικές συνευρέσεις και χαίρετε, εφαρμογές και μηνύματα που δεν οδηγούν πουθενά. Όμως διαφωνώ στο πρακτέο. Οι άνθρωποι εφόσον «μπουν σε σχέση» χωρίζουν μάλλον δύσκολα. Ο λόγος έχει να κάνει με τα τεράστια συναιθηματικά κενά που προσπαθούν να γεμίσουν μέσω των συντρόφων, την μεγάλη μοναξιά της εποχής μας, αλλά και τη συναισθηματική επένδυση που κάνουν στην σχέση ώστε σύμφωνα με την θεωρία του sunk cost fallacy επιμένουν μέχρι να χάσουν τα πάντα. Φεύγουν όταν πια έχουν φτάσει τα πράγματα στο απροχώρητο.

Δεν θα έλεγα ότι απαραιτήτως φοβούνται να μείνουν μόνοι. Στις ηλικίες ειδικά που αναφέρεις δεν είναι ένας πραγματικός φόβος, όπως είναι μετά τη μέση ηλικία όπου το φάσμα της θνητότητας δημιουργεί κάποια απόγνωση. Είναι κάπως ποπ εξήγηση αυτό με το φόβο, για όλα φόβος ως αιτιολόγηση. Φοβούνται και δεν δεσμεύονται, φοβούνται επειδή είμαστε δυναμικές, φοβούνται μη χάσουν τα προνόμια. Ίσως φοβούνται αλλά όχι ότι είναι πάντοτε αυτή η εξήγηση για όλα τα πράγματα, οι άνθρωποι είναι πιο περίπλοκοι.

Το δε κέρατο που λες είναι ένα ολόκληρο κεφάλαιο από μόνο του. Πιο σαφώς: Γιατί απιστούν οι άνθρωποι; Επειδή οι περισσότεροι ούτε φτιαγμένοι είναι για μονογαμία (δεν είναι μια έμφυτη κατάσταση αλλά κατάσταση του μυαλού), ούτε έχουν την υπομονή και γνώση να αντιμετωπίσουν την αναπόφευκτη φθορά της μακρόχρονης σχέσης. Όταν το σπίτι σου καταρρέει χρειάζονται τεχνικές γνώσεις για να το αναστηλώσεις, ενώ το να πας σε καινούργιο μοιάζει πιο εύκολο.

Γιατί όμως δεν μένουν μόνοι με τον εαυτό τους; Θα έλεγα ότι είναι περισσότερο ότι αντιλαμβάνονται ότι υπάρχουν perks, παράπλευρα προτερήματα κοινωνικής αλλά και υπαρξιακής υφής στο ζευγάρωμα, στο να υφίστανται σε ζεύγη. Εξ ου κι η αναζήτηση Καλών Παιδιών™, η απουσία μεγάλης ερωτικής καύλας, καθώς αυτό αποθαρρύνεται σχεσιακά, υπάρχει η αντίληψη ότι για τη Σχέση™ χρειάζονται άλλες ποιότητες λες κι εισερχόμαστε σε εμπορική συμφωνία ή συνοικέσιο του 19ου αιώνα (και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε…).

Επιπρόσθετα, καλώς ή κακώς, η κοινωνία μας έχει φτιαχτεί ώστε να το ενθαρρύνει όλο αυτό: καλέσματα ανά ζεύγη, έξοδοι όπου συνοδευόμαστε, καθώς επίσης και η συναίσθηση ότι όταν έχεις σύντροφο είναι πιο εύκολο να βρεις άλλο σύντροφο. Το άτομο απέναντι αντιλαμβάνεται μια αυξημένη αξία επένδυσης σε κάποιον που έχει εμπειρία από ζεύγος, έναντι του συνεχώς ελεύθερου ή -ακόμη χειρότερα- του αιωνίως ελεύθερου. Μεγαλώνοντας μάλιστα αυτό ισχυροποιείται ακόμη περισσότερο.

Η Ρένα απαντά: Γιατί δεν παραδέχεται ότι δεν είμαστε καλά, ενώ είναι εμφανές;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News