Το λάθος έχει τον τρόπο του να διεκδικεί μέρος του μυαλού μας. Πώς ξεφεύγουμε;
________________
Η ιστορία της Αλίκης όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γειά σου Ρένα, κατευθείαν στο ψητό. Ήμασταν μαζί 9 μήνες, μέσα σε αυτό το διάστημα τον είδαν κάτι φίλες μου σε ένα μπαρ να μιλάει σε άλλη, από τότε άλλαξαν όλα μέσα μου, αλλά έμεινα. Έχασα βέβαια την εμπιστοσύνη μου, αλλά είχα αισθήματα για εκείνον. Μου είπε ότι απλά μιλάγανε για να κάνει σαπορτ τον φίλο του, που την έπεφτε σε μια άλλη.
Εγώ με τον καιρό κατάλαβα ότι έχει πρόβλημα μικρό ή μεγάλο δεν ξερω με το αλκοόλ. Κάθε φορά που έβγαινε για ποτό γινόταν άλλος άνθρωπος, χωρίς να εχει όρια, έπινε μέχρι να μην καταλαβαίνει, άρα εκεί υποθέτω έκανε κ διαφορά αλλα πράγματα. Πάντα αρνιόταν και πάντα έλεγε ότι δεν είναι εκείνος αυτό που έχω στο μυαλό μου (ένα παιδί ανώριμο που πίνει κ δεν ξερει τι κανει) όμως αυτό ήταν. Έγιναν κ άλλα γεγονότα που δεν αντεξα κ χώρισα εν τελει. Χωρίς closure και πολλά πολλά.
Τον είδα μετά από 4 μήνες μ μίλησε λίγο κ από τότε δεν μπορώ να τον βγάλω απο το μυαλό μου. Τι μου συμβαίνει; Ξέρω ότι είναι η πιο λάθος επιλογή για σύντροφός στη ζωή μου. Γιατί τον σκέφτομαι;;;;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Αλίκη
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Όταν χωρίζουμε γίνεται το εξής. Aρχικά είμαστε βέβαιες για την απόφασή του χωρισμού κι έτσι αισθανόμαστε σχεδόν καθόλου τύψεις. Αυτή η βεβαιότητα για τον χωρισμό προκαλείται από πολλούς διαφορετικούς παράγοντες, αλλά, ως επί το πλείστον, οι πιο σημαντικοί είναι: η διάρκεια της σχέσης, ο τύπος σχέσης, ο αριθμός των λαθών και το επίπεδο ωριμότητας. Ένα ανεξάρτητο, αύταρκες, συναισθηματικά υγιές άτομο που έχει μια ζωή έξω από τις σχέσεις του, ξεκάθαρους στόχους και φιλοδοξίες νιώθει πολλή βεβαιότητα για την απόφασή να απορρίψει κάποιον που είναι χαλαρός, δεν έχει ισχυρά θετικά προσόντα και παρουσιάζει έντονα αρνητικά (πχ. το ποτό) από κάποιον που είναι το αντίθετο.
Μετά την βεβαιότητα για τον χωρισμό έρχεται η ανακούφιση γι’αυτόν (όπως το πένθος, έτσι κι ο χωρισμός ακολουθεί κάποια συγκεκριμένα στάδια). Όμως μετά απ’αυτό το στάδιο έρχεται η σύγκριση. Μετά την αγαλλίαση αρχίζεις να συγκρίνεις τον πρώην με τα επόμενα ραντεβού, τις επόμενες επαφές. Αν αυτές είναι μέτριες ή χειρότερες από το παρελθόν, αρχίζει να τσιμπάει ένα αγκαθάκι τύψεων για την απόφαση να χωρίσεις (παρόλο που ήταν η σωστή απόφαση). Η παγίδα τότε είναι να αρχίσεις να ελέγχεις τη δραστηριότητά του πρώην στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να κάνεις μπλοκ και να ξεμπλοκάρεις και να σκέφτεσαι γενικώς το παρελθόν. Ακόμα χειρότερα αν υπάρξει επιστροφή σε μέρη που πήγατε μαζί ως ζευγάρι ή επαφή δια ζώσης, γιατί τότε θυμάσαι όλες τις καλές στιγμές που μοιραστήκατε – εν μέρει για να αναπολήσεις το παρελθόν, εν μέρει για να θρηνήσεις κάτι που είναι εν μέρει τραυματικό: ο χωρισμός δεν είναι μια αναίμακτη διαδικασία ακόμη κι όταν είναι η σωστή απόφαση. Αυτή είναι η φάση της νοσταλγίας. Τότε που τείνει κάποι@ να βλέπει το παρελθόν μέσα από ροζ γυαλιά. Είναι ένας ψυχολογικός μηχανισμός αυτοάμυνας του Εγώ για να προστατευτεί. Κρατώντας τα καλά, παρά τα κακά, προχωρά μπροστά χωρίς τα τραύματα. Τότε πλέον επικρατεί η αποδοχή.
Αυτός είναι ο λόγος που τον σκέφτεσαι και σε καμμία περίπτωση δεν ακυρώνει την ώριμη πεποίθηση ότι ήταν ακατάλληλος σύντροφος. Θα το ξεπεράσεις. Έπραξες σωστά. Η συντροφικότητα είναι μια εκλογικευμένη διαδικασία, αντίθετα από την καύλα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
