Η Ρένα απαντά: Γιατί έχουμε γίνει αφελείς εμείς οι γυναίκες;

Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι είναι τόσο κτήνη, κι ας θάβουμε κάθε μήνα μια γυναίκα.

____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ρενα μου πολυαγαπημενη,

Με δημοκρατικες διαδικασιες σε ανακηρρυσω ηρωιδα! Πώς μπορεις και διαβαζεις κάθε μερα τοσους τονους γκρινιας χωρις να γονατιζεις; Πώς αντεχουν τα νευρουλάκια σου όλη αυτην την συνεχη μιρλα; Εγω εχω αρχισει να βαριέμαι με ολες αυτές τις επιστολες γυναικων που παραπονιουνται ότι είναι στην καβατζα. Ολο γκρινια κα παραπονο ότι οι αντρες δεν δεσμευονται και αρκουνται στην καβλαντα και στις καβατζες. Και σε ρωταω:

Δεν πρεπει να μας αρκει όταν ο άλλος είναι ξεκαθαρος; Δηλαδη τι προσπαθουμε να αποδειξουμε ; Ότι ειμαστε μπρελοκ στα @ρκιδια τους; Ας πουμε και ένα όχι! Ας μεινουμε και λιγο χωρις σεξ, δεν θα παθουμε τιποτα! Κανετε δηλαδη μερικες λες και παιρνετε το καταπληκτικο σεξ από τους αντρες. Λες και σας ικανοποιει η συντροφικοτητα ή το σεξ με το σταγονομετρο κάθε του αγιου Πεου. Και το άλλο; Προσποιηστε λες και το οργασμικο χασμα είναι αστικος μυθος.

Δεν καταλαβαινω ρε κοριτσια γιατι παραπονιομαστε μετα; Οποια δεν μπορει απλα να πηδαει και να τους ξεφορτωνεται χωρις να ζοριζεται, δεν κανει για αυτό το σπορ. Καποιες γυναικες την γουσταρουν αυτην την συνθηκη και ευτυχως που είναι ετσι τα πραγματα γιατι μπορουν ολοι να χαιρονται το σεξ.

Αν όμως θελεις σχεση και τα λοιπα, δεν σε παιρνει το καζουαλ, κουκλιτσα μου, ισα ισα σου κανει και ζημια. Αμα καθεσαι και κρεμιεσαι πανω από το κινητό,και περιμενεις μετα τηλεφωνα και νοιαξιματα, πρεπει να το παρεις αλλιως γιατι σε χαλαει, κοπελια. Και δεν φταινε οι αντρες, εσεις φταιτε κοριτσια. Αφου βλεπετε ότι το καζουαλ δεν το σηκωνει ο οργανισμος σας. Αν εχεις δει ότι με το σεξ κολλας σαν τσιχλα, αστονα να παει στο διαολο, γιατι να γινεις η καβατζα του; Όχι τιποτα άλλο, αλλα τους καλομαθαινουμε κιολας και μετα μας συμπεριφερονται λες και μας κανουνε και τη χαρη κιολας για έναν τοσοδουλι λιγοζωο σεξακι της κακιας συμφορας. Αφου με το σεξ οι γυναικες κολλανε, για τους αντρες είναι απλα σαν δωρεαν συνδρομη σε γυμναστηριο.

Ρενα, οταν μας λεει (ή συνήθως εμμεσοτατα υπαινίσσεται) ενας αντρας ότι θελει κατι καζουαλ (κωδική ονομασία: να περναμε καλά ) ενώ εμεις θελουμε σχεση, δεν θα επρεπε να τον απορριπτουμε αμεσως; Τι θελουμε και τραβιομαστε; Μηπως και τον αλλαξουμε; Μήπως και αν αφησουμε τα πραγματα να εξελιχθουν μονα τους ,σαματι θα εξελιχθουν; Αισθανεσαι δηλαδη χρυσομ@να που θα τον αποπλανησεις σε σχεση; Δεν είναι πικμικισμος αυτό το πραγμα;

Εγω πιστευω ότι όταν ο αντρας προβαινει σε προγραμματικες δηλωσεις τυπου «να περναμε καλά», ηδη ξέρει βαθια μεσα του ότι από την κατηγορια στην οποια προκαταβολικα σε εχει καταταξει ,δεν προκειται να βγεις στον αιώνα τον απαντα. Και στο λεει. Σου πεταει στα μουτρα την αναλωσιμοτητα σου. Ακομα και να μη σου το πει, σου το δειχνει με την συμπεριφορα του. Λες και σου βροντοφωναζει, ότι εισαι αντικειμενο. Χρηστικης αξιας.

Εμεις γιατι εχουμε μπει σε ψυχολογια τζογαδορου; Υποψιαζομαι ότι δρουμε καπως μαζικα,ως επιζώσες που μας εχει πληξει το συλλογικο διαγενεακο τραυμα της αντρικης βιας. Μετα το me too ξερουμε ότι δεν ειμαστε οι μονες. Το προβλημα είναι εξω από εμας πια. Το ξερουμε. Κι όμως ακομα ελπιζουμε. Δεν θελουμε να πιστευψουμε ότι είναι τοσο κτηνη, κι ας θαβουμε κάθε μηνα μια γυναικα.

Ρενα γιατι εχουμε γινει τοσο αφελεις εμεις οι γυναικες;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Καβάτζες Γιοκ.

_________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Κατ’αρχάς σ’ ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια. Να διευκρινίσω ότι δεν βλέπω η ίδια τον εαυτό μου ως ηρωΐδα. Ενδιαφέρομαι ειλικρινά για τους ανθρώπους και με αγγίζουν τα προβλήματά τους. Είναι κλισέ, είναι υπερβολικά, είναι επιφανειακά; Δεν κάθομαι να το ψειρίσω, το παίρνω όπως είναι, όπως μας το γράφει πηγαία η αναγνώστρια. Κι αν μπορώ να πω κάτι λογικό και που θα βοηθήσει να βγάλει μιαν άκρη, ναι, θα το κάνω. Κι αν πρέπει να δείξω λίγη ανθρώπινη ενσυναίσθηση και συμπόνια, γιατί δεν λύνονται όλα τα προβλήματα δυστυχώς, πάλι ναι, θα το κάνω. Πρόθυμα. Γι’αυτό ανέλαβα τη σελίδα, όχι για να το παίξω υπεράνω κι ογκόλιθος φιλοσοφίας. Πάμε τώρα στο τρέχον ζήτημα.

«Γιατί είμαστε αφελείς εμείς οι γυναίκες;» Μα, είμαστε όντως αφελείς; Θα έλεγα πως όχι, μια χαρά καταλαβαίνουμε, απλά οι γυναίκες ελπίζουμε, επειδή η ανάγκη μας είναι μεγάλη κι από κάπου πρέπει να πιαστεί. Κι είναι μεγάλη αφενός επειδή η συντροφικότητα είναι μια απολύτως δόκιμη ανθρώπινη ανάγκη, τι να γίνει, έτσι είναι, κι αφετέρου επειδή εμάς τις γυναίκες μας μεγαλώνουν με έμφαση στην δημιουργία σχέσεων. Τρέχει και το σπριντ για να βρεθεί ο κατάλληλος πατέρας ώστε να αναπαραχθούμε, βλέπεις. Οι άντρες μπορούν να δώσουν έμφαση κι αλλού, άλλες είναι οι κοινωνικές προσδοκίες από εκείνους στο πατριαρχικό αφήγημα κι έχουν μαραθώνιο για την αναπαραγωγή -ή έτσι πιστεύουν.

Η γνώμη μου για τις προγραμματικές δηλώσεις είναι γνωστή (Πάτα ΕΔΩ). Ρωτάς όμως «όταν μας λέει (ή συνήθως εμμεσοτατα υπαινίσσεται) ενας αντρας ότι θέλει κατι κάζουαλ (κωδική ονομασία: να περναμε καλά ) ενώ εμείς θέλουμε σχέση, δεν θα επρεπε να τον απορριπτουμε αμεσως;» Θα έπρεπε να τον απορρίψουμε, όχι όμως επειδή εκφράζει κάτι διαφορετικό από την δική μας επιθυμία (σαν τι να πει σε πρώτα ραντεβού, ότι θέλει τα παιδιά της μήτρας μας; μας ήξερε κι από χθες;), αλλά επειδή θεωρεί ότι βάζει εκείνος τους κανόνες. Δηλαδή ότι θα εξελιχθεί όπως εκείνος αποφασίσει: θα πάει χαλαρά εκτός αν εκείνος αλλάξει γνώμη και πάθει ντουβρουτζά και μας θελήσει για να ζήσουμε έναν έρωτα όλο τρέλα. Εμείς δεν έχουμε δικαίωμα υπαναχώρησης στο πλαίσιο αυτό. Λέω λοιπόν ότι άντρες που κάνουν προγραμματικές δηλώσεις «κόβονται» επειδή αυτό είναι εξουσιαστικό μανιπιουλάρισμα και ασφαλώς τα παιχνιδάκια εξουσίας δεν έχουν θέση σε μια ισότιμη σχέση. Συνήθως αυτή η έλλειψη εξουσίας είναι που τριβελίζει τις γυναίκες.

Ρωτάς παρακάτω: «Τι θέλουμε και τραβιόμαστε; Μηπως και τον αλλάξουμε; Μήπως και αν αφήσουμε τα πράγματα να εξελιχθούν μόνα τους ,σάματι θα εξελιχθούν; Αισθάνεσαι δηλαδη χρυσομ@να που θα τον αποπλανήσεις σε σχέση; Δεν είναι πικμικισμος αυτό το πράγμα;»

Η κοσμοθεωρία pick me είναι κι αυτή κομμάτι του εξουσιαστικού τεχνάσματος που χρησιμοποιούν κάποιοι άντρες. Και πρέπει να τρέχουμε μακριά όταν ακούμε «δεν είσαι σαν τις άλλες», «μόνο εσύ με καταλαβαίνεις», «ένιωσα σαν να σε ξέρω χρόνια» κι άλλα τέτοια που σκοπό έχουν να μας αφαιρέσουν agency και να μας κάνουν να πασχίζουμε για την εξαιρετικότητα. Ωστόσο η σκέψη ότι μπορεί κάτι να αλλάξει στην διάρκεια μιας διάδρασης δεν είναι κάτι εντελώς ανεδαφικό. Οι άνθρωποι δεν είναι χυμένοι μέσα σε μπετόν, διαθέτουν πλαστικότητα. Αυτό που σήμερα δεν τους κάνει, μπορεί να τους κάνει αύριο. Αυτός που σήμερα δηλώνει όχι έτοιμος, ούτε ο ίδιος δεν ξέρει τι θέλει! Το μόνο που ξέρει μέσα σε δευτερόλεπτα είναι αν θέλει να μας πηδήξει ή όχι. Αν του κάνουμε κούκου. (Και το ίδιο ισχύει και για μας βρε κορίτσια, ας το παραδεχτούμε, με κάποιους δεν θα πηγαίναμε ποτέ, δεν είναι σαφές;) Πώς να ξέρει αν ταιριάζουμε, αν έχουμε κοινούς στόχους, κοινές αξίες και κοσμοθεωρία αν δεν τριφτούμε μαζί, αν δεν λιώσουμε μαζί, να δοκιμαστούμε σε εύκολα και δύσκολα; Αυτά παίρνουν χρόνο, δεν αποφασίζονται σε συνομιλίες με μηνύματα πριν καν δούμε τις αποχρώσεις των ματιών του άλλου, ούτε με δυο καφέδες ή ένα ποτό. Είναι φλερτ, είναι γνωριμία, είναι πλούτος μέσα από την διάδραση με κάποιον ελκυστικό σε μας άνθρωπο κι εκατέρωθεν. Ούτε είναι πάντοτε σύνδρομο Παναγίας-πόρνης, δεν έχουν όλοι ψυχαναλυτικό μπλοκάρισμα.

Επειδή σε μας μας φαίνεται πιο έντιμο και πιο ξεκάθαρο και μας αρέσει να έχουμε εντελώς καθορισμένο το «τι έχουμε», θεωρούμε ότι αυτό είναι και το κανονικό, αυτό που οφείλει να κάνει κι ο άλλος. Ο άλλος όμως είναι ένας άλλος. Δεν σκέφτεται όμοια με μας.

Οι άνθρωποι σήμερα, περισσότερο οι άντρες επειδή ο δικός τους παραδοσιακός ρόλος είναι που έχει ματαιωθεί, έχουν γίνει παρτάκηδες κι ατομιστές. Ζυγίζουν τι παίρνουν-τι δίνουν κι αν δουν ότι πέφτουν έξω στην μοιρασιά, τότε το ξεκόβουν πολύ εύκολα. Κι ακόμη πολυδιασπώνται σε επικοινωνία με διάφορους τρόπους που περιλαμβάνει τεχνολογία, επομένως δεν νιώθουν κάποιο κενό. Δεν είσαι εσύ, θα είναι κάποια άλλη, υπάρχουν τόσες.

Από κει και πέρα στα υπόλοιπα που λες έχεις δίκιο: «δρούμε κάπως μαζικά,ως επιζώσες που μας έχει πληξει το συλλογικό διαγενεακό τραύμα της αντρικής βίας. Μετα το me too ξέρουμε ότι δεν είμαστε οι μόνες. Το πρόβλημα είναι έξω από εμάς πια. Το ξέρουμε. Κι όμως ακομα ελπίζουμε. Δεν θέλουμε να πιστέψουμε ότι είναι τόσο κτήνη, κι ας θαβουμε κάθε μηνα μια γυναικα.» Πράγματι. Αλλά αυτά δεν συνδέονται αναγκαστικά με το διερευνητικό dating και το situationship, στα οποία αναφέρεσαι. Έχουν αναφορά στις ήδη δομημένες σχέσεις, όπου η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως ιδιοκτησία που ανήκει κι αλίμονό της αν πάει να σηκώσει κεφάλι. Στο dating και το situationship οι γυναίκες αντιμετωπίζονται συχνά ως χρηστικό αντικείμενο προσωριμής χρησιμότητας. Έχει κάποια ποιοτική διαφορά (όχι ως διαβάθμιση ποιότητας ασφαλώς, αλλά ως διαφορετική πρόσληψη του ατόμου) κι έχει σημασία αν πρόκειται να καταλάβουμε τι γίνεται και γιατί και πώς αντιδρούμε εμείς. Οι Λυσιστράτειες λύσεις πάντως του να τους στερήσουμε το σεξ που υπονοείς (δε το στερούμε κι από μας;) δεν νομίζω ότι θα φέρουν αποτέλεσμα. Τα σεξορομπότ είναι εδώ και μας γνέφουν χαρωπά. Σε λίγο καιρό, μόλις φθηνύνουν, όλοι θα έχουν κι από ένα. Γιατί στο μυαλό τους είναι η ιδανική σχέση: δεν φέρνει αντιρρήσεις, δεν έχει απαιτήσεις. Και τότε η κατάσταση θα γίνει ακόμη χειρότερη κι η συλλογική μοναξιά θα βαρέσει κόκκινο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News