Είναι προφανές ότι ακόμα και ο επαγγελματίας ψυχολόγος δεν μπορεί να είναι ψυχολόγος για την/μέσα στην σχέση του.
___________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Υπάρχουν ερωτήματα από αναγνώστες/τριες, ή σχόλια σε ερωτήματα που αφορούν σχέσεις όπου μεταξύ άλλων γράφουν “δεν θα γίνω ο/η ψυχολόγος του/της” “τρέξε μακριά, μην γίνεις ο/η ψυχολόγος του/της” κλπ.
Είναι προφανές ότι ακόμα και ο επαγγελματίας ψυχολόγος δεν μπορεί να είναι ψυχολόγος για την/μέσα στην σχέση του.
Όμως, διαβάζοντας τα ερωτήματα/σχόλια αυτά δεν διακρίνω την συνειδητοποίηση ότι το όποιο πρόβλημα που μπορεί να χρήζει επαγγελματικής βοηθείας δεν μπορεί να επιλυθεί από το όποιο μέρος της σχέσης, αλλά περισσότερο την αποφυγή στήριξης, βοήθειας, λες και πιστεύει κανείς ότι οι σχέσεις αποτελούνται μόνο από τέλειες στιγμές και πως, όταν το ένα μέρος αντιμετωπίσει δυσκολίες το άλλο θα πρέπει να φύγει.
Γιατί υπάρχει αυτή η οπτική;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ο “ψυχολόγος”
_____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Καλή ερώτηση, οφείλω να πω. Πράγματι δεν γίνεται επειδή συνειδητοποιούμε ότι ο καθηγητής δεν είναι καθηγητής στα δικά του παιδιά, ο υδραυλικός στο δικό του σόι κι ο ψυχολόγος στην δική του σχέση. Γίνεται για άλλο λόγο.
Το έχω ξαναπεί, μετά από 70 χρόνια ειρήνης στο δυτικό κόσμο, λίγο έως πολύ, οι κοινωνίες μας ξέχασαν πώς είναι η σκληρή δυσκολία και βυθίστηκαν στο ennui της επιδίωξης της αυτοπραγμάτωσης. Όπου φυσικά γκρινιάζουμε για όλα, όλα περιστρέφονται γύρω από τον εαυτό μας και τις προσδοκίες του κι ο σύντροφος οφείλει να λειτουργεί ως ελβετικός σουγιάς: να τα κάνει όλα και να συμφέρει.
Ωστόσο είναι και ότι πλέον κουραστήκαμε, φοβόμαστε, βυθιζόμαστε στην ανησυχία με τόσα που ακούμε τριγύρω (γυναικοκτονίες, βία, επιθετικότητα) και δεν έχουμε την πνευματική ενέργεια και το ψυχικό απόθεμα να προσπαθήσουμε για παραπάνω. Σε συνδυασμό με την υποτιθέμενη ανεξάντλητη πηγή υποψηφίων νομίζουμε ότι η ζωή κι οι επιλογές είναι αστείρευτες. Αυτό μας κάνει πιο τεμπέληδες στις σχέσεις μας. Δεν ξέρω εντούτοις αν είναι για κακό. Για τις γυναίκες ειδικά δεν είναι, καθώς είναι ακόμα διατεθειμένες να υποστούν τα πάνδεινα για να κρατήσουν ή να αποκτήσουν Την Σχέση. Επειδή ακόμη η αξία τους ζυγίζεται με κάτι τέτοια στον κοινωνικό τους περίγυρο. Για τους άντρες ίσως να είναι κακή αυτή η νοητική και κοινωνική τεμπελιά, εξ ου και γκρινιάζουν ότι μένουν μόνοι. Το ποτάμι δεν πάει πίσω.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Γιατί πια έχουμε και αυτήν την επιλογή που στο μέλλον, ενδεχομένως, να ανήκει όντως στην καθημερινότητα μας. Οι παππούδες μας ούτε στον οδοντίατρο πήγαιναν, πριν τα 50 έχαναν δόντια. Εάν έχει τερηδόνα, εσύ θα του την διορθώσεις με την “στήριξή” σου; Εγώ πάντως το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχω με τους άνδρες είναι το ότι δεν ακούν και δεν καταλαβαίνουν. Τους εξηγώ, αλλά θεωρούν τόσο δεδομένα κάποια πράγματα, που το μυαλό τους βραχυκυκλώνει σε ό,τι δεν έχουν συνηθίσει-και δεν τους βολεύει φυσικά. Και φυσικά όλη η προηγούμενη γενιά τους στηρίζει. Τώρα τα Χριστούγεννα επισκέφτηκα κάτι φίλους των γονιών μου. Με έπρηζαν… Διαβάστε περισσότερα »
Μα εκεί κρύβεται όλο το νόημα. Εσύ έκανες όλα αυτά. Εκείνη δεν είχε κάτι άλλο να κάνει (και πιθανότατα ούτε και την επιλογή), οπότε κάπως επρεπε να δόσει νόημα στην ζωή της. Για εκείνη το μεγαλύτερο της επίτευγμα ήταν η φροντίδα του συζύγου και το μεγάλωμα των παιδιών. Λογικό είναι να το θεωρεί το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο (που στον δικό της κόσμο είναι κιόλας).
Ναι το καταλαβαίνω, για αυτό και λέω πως δεν είναι κακοί άνθρωποι, αλλιώς μάθανε. Αλλά να που εγώ γίνομαι κουρέλι γιατί έχω μάθει να εξετάζω όσα ακούω και να προσπαθώ να δίνω το ποσοστό πραγματικότητας που αντιστοιχεί σε κάθε θέση. Εδώ υπάρχει η πραγματικότητα της μοναξιάς, αλλά θεωρείται ως δεδομένο πως φταίω αποκλειστικά εγώ, γιατί τάχα μου απομακρύνομαι από το παραδοσιακό πρότυπο γυναίκας-με αυτό το επιχείρημα με χτυπάνε. Εν τω μεταξύ, λατρεύω τα παιδιά και αγαπώ το νοικοκυριό και γενικά την σταθερότητα, οπότε, στην δική μου περίπτωση, μάλλον εννοούν την οικονομική και πνευματική ανεξαρτησία ως απομάκρυνση από την παράδοση; χμ…… Διαβάστε περισσότερα »
Ζήσε τη ζωή σου χωρίς τύψεις, χωρίς να γίνεσαι κουρέλι, χωρίς να χαλιέσαι, συνειδητοποιημένα.
Για κάποιον λόγο ακολουθούμε κάποια πορεία.
Οι παλιοί θυσίασαν άλλα, οι νέοι θυσιάζουν άλλα.
Είναι και λίγο θέμα τύχης και λίγο θέμα στόχων.
Εκεί που κινείσαι μπορεί ξαφνικά να εξαφανιστεί η μοναξιά…
“Αλλά να που εγώ γίνομαι κουρέλι γιατί έχω μάθει να εξετάζω όσα ακούω και να προσπαθώ να δίνω το ποσοστό πραγματικότητας που αντιστοιχεί σε κάθε θέση.”. Επειδή και εγώ το κάνω αυτό έχω καταλάβει ότι δεν έχει και πολύ νόημα διότι ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Το τι λειτουργεί σε κάποιον άλλον δεν συμμαίνει ότι θα λειτουργούσε και σε εσένα.
Στην προκειμένη δεν νομίζω ότι έχει να κάνει με το αν κάποιος είναι αδούλευτος ή όχι. Στα 60-65 είναι πλέον πολύ αργά για να αλλάξει κάποιος την κοσμοθεωρία του και να αναλογιστεί τους δρόμους που δεν πήρε,
ξέρεις ποιο είναι το ενδιαφέρον στα ζευγάρια που όντως τα έχουν καταφέρει μαζί έτσι και περνούν και οι δυο καλά και δείχνουν και νεότατοι στα 65? Ο καταμερισμός. έμφυλος ξεέμφυλος υπάρχει καταμερισμός. Γι αυτό είναι ευτυχισμένοι. είναι η πιο απλοϊκή λύση και ταυτόχρονα ξέρεις τι αναμένει ο άλλος από σένα και ξέρεις που και σε τι συμβάλεις και αποκτάς αυτοεκτίμηση όταν τα καταφέρνεις και στο αναγνωρίζει ο άλλος αυτό που περιγράφεις εσύ πάλι είναι εξουθενωτικό έχει ταβάνι και δεν θα φέρει ποτέ την ευτυχία όπως δεν θα φέρει ποτέ την οικονομική άνοδο μια οικονομία δίχως εξειδίκευση που όλοι κάνουν όλα.… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ κι εσύ δεν μοιάζουμε καθόλου, οπότε μην μας βάζεις στην ίδια μοίρα. Δεν επιθυμώ να ζήσω την “ευτυχία” του πνευματικά φτωχού (γιατί αυτό λες). Έχεις την τάση να τα εντάσσεις όλα σε “θεωρείες” με τον τρόπο που σε βολεύει και τάχα μου ο περίγυρος σου, τις επιβεβαιώνει. Για μένα αυτό δεν είναι επιστημονική μέθοδος (τόσες σπουδές έχεις ρε συ, για όνομα δηλαδή). Επίσης γράφεις τόσα πολλά που χάνεται το νόημα του διαλόγου. Διαχειρίσου την έκταση των κειμένων σου. Δεν το λέω με κακία αλλά σκέψου το. Θα το κάνεις; Πιστεύω ότι περνάς κρίση, δηλαδή δεν πέτυχες αυτά που ήθελες… Διαβάστε περισσότερα »
Ρε Στέφανε, θα ορκιζόμουν ότι εννοούσες την αείμνηστη την Ρίκα Βαγιάνη έτσι όπως τα έγραψες. Ειδικά εκεί που είπες για ψυχίατρο και Αυστραλία.
Τεσπα, πολυ ωραία ιστορία, αλλά δυστυχώς αν κάτι πάει στραβά σε αυτό το μοντέλο υπάρχει μεγάλη ανισορροπία.
Χωρίς ειρωνεία, τι το ωραίο/ασυνήθιστο έχει αυτή η ιστορία; Το ότι αυτός υποθέτουμε ότι δεν της φέρεται πανάθλια είναι η διαφορά με την ιστορία του μέσου επιτυχημένου Έλληνα; Γιατί αφού ο τύπος έχει γερό κομπόδεμα δεν σταματά/περιορίζει την εργασία του, να βάζει τα λεφτάκια σε επενδύσεις να αβγατίζουν και να πάψει να είναι διαθέσιμος μόνο δύο ώρες τη μέρα (τις υπόλοιπες ξέρουμε τι κάνει;;;); PS. Η Ρίκα είχε καριέρα.
(δε μου χακαρανε το λογαριασμό εγώ είμαι όχι η Μαρία Σολωμού):ΓΙΑΤΙ ΚΟΥΡΆΣΤΗΚΑΜΕ ,ΒΑΡΕΘΗΚΕ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ !!!!! Να είμαστε νοσοκόμες ψυχολόγοι, μαγείρισσες,πόρνες στο κρεβάτι , πριγκίπισσες ρομαντικές ,μάνες,αδερφές,φροντιστριες,φίλες ,Άγιες ,γκόμενες,σύζυγοι , ερωμένες,καλόγριες για τις εξομολογήσεις τους!ΦΤΑΝΕΙ! ΦΤΑΝΕΙΙΙΙΙ Τι στιγμή που η συντριπτική πλειοψηφία είναι αδιάφοροι,ψυχροί , επικίνδυνοι,καθόλου ρομαντικοί ,λεφτά δε θέλουν να δώσουν ,εγγυήσεις δε δίνουν,σχέση δε δίνουν ,σπίτι δε δίνουν(συγκατοίκηση εννοώ ),παιδιά δε κάνουν ,χρόνο δε δίνουν ,κοινωνική αναγνώριση δε δίνουν , τρυφερότητα δε δίνουν αγάπη δε δίνουν !ΤΟ ΠΟΤΆΜΙ ΟΝΤΩΣ ΔΕ ΓΥΡΝΑΕΙ ΠΙΣΩ .ΤΕΛΕΙΩΣΑΤΕ. Υ.Σ:τα λαμβάνω πολλά από αυτά από το παιδί που βγαίνω .Το ξέρω ότι δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Επειδή η στήριξη αυτή δεν είναι αμοιβάια αλλά συνήθως μονομερής και την αναλαμβάνει (surprise!) η γυναίκα. Επειδή το να γίνει αυτή ο ψυχολόγος αυτού (και όχι το αντίστροφο) είναι μια ακόμα δουλειά, μόχθος, φορτίο που φορτώνεται στο ήδη επιβαρυμένο πρόγραμμά της. Δεν γίναμε ξαφνικά αδιάφορες και τεμπέλες απλά συνειδητοποιούμε και βρίσκουμε λέξεις για να περιγράψουμε τον άνισο καταμερισμό των υποχρεώσεων. Ναι όταν εμείς είμαστε αυτές που πρέπει να δουλέψουμε για τη σχέση μας, που φορτωνόμαστε το mental load της οικογένειας ακόμα κι όταν ο άντρας “βοηθάει”, που πρέπει να δείξουμε κατανόηση στις πατριαρχικές αγκυλώσεις του και να είμαστε ευγνώμονες που… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ απόλυτα.
Και να προσθέσω την ατέλειωτη ανασφάλεια τους για τα θέματα υγείας τους, που δεν επιλύουν ποτέ και περιμένουν από τη γυναίκα- σύντροφο να είναι εκεί να τους χαϊδεύει και να τους καθησυχάζει. Και να εκτελεί χρέη γιατρού-νοσοκόμας, με το παραμικρό κρύωμα. Μαζί με όλα τα υπόλοιπα που έχει επωμιστεί. Κάτι που έχω παρατηρήσει ότι η γενιά των πατεράδων μας δεν είχε ως χαρακτηριστικό.
Γιατί μπορεί να τον αγαπάς ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ Η ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ. Ένα άτομο που φαίνεται ότι χρειάζεται ειδικό γιατί οι συμπεριφορές του βλάπτουν αυτόν και τους γύρω του και δεν την παίρνει… Μάντεψε. Θα συνεχίσει να βλάπτει αυτόν ή/και τους γύρω του. Όσο και να “είσαι εκεί στα δύσκολο”, δεν θα καταφέρεις και πολλά ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ Η ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ. Όπως έγραψα και χθες, θα είσαι ένας σάκος του μποξ. Αν επιλέξεις να καταστρέψεις και την δική σου ψυχική υγεία στο όνομα της αγάπης, do you, αλλά μην περιμένεις να το προτείνουμε ως λογική επιλογή.
Είναι άλλο να είσαι υποστηρικτικός στον/την σύντροφό σου και άλλο να γίνεις ο σκουπιδοτενεκές του απορροφώντας όλες τις θεομηνίες του μυαλού του.
Συνήθως όταν χρησιμοποιούνται αυτές οι φράσεις, μερικές φορές καταχρηστικά, σημαίνει ότι έχουν γίνει όλες οι προσπάθειες προσέγγισης, κατανόησης, υποστήριξης αλλά πέφτουν σε άρνηση και σε αδιέξοδο, οπότε η επόμενη κίνηση είναι στην άλλη πλευρά…
Άλλο οι δυσκολίες που μπορεί να σντιμετωπισει μια σχέση όπου εκεί ναι στηρίζει ο ένας τον άλλο και αλλο τα ψυχολογικά προβλήματα που χρειάζονται ειδικό. Αν ο φίλος σου εχει σοβαρή καταθλιψη θα πρέπει να τον αφήσεις να σε παρασύρει σε αυτο και να είστε δύο με κατάθλιψη αντί να πάει σε ψυχολογο; Αν έχει ένα σοβαρό εθισμό θα πρέπει να λες ναι σε ο, τι λέει και να διαλύσει και τη δική σου ζωή αντί να προσπαθήσεις να τον πείσεις να πάει για αποτοξινωση; Η στήριξη που μπορούμε να προσφέρουμε έχει όρια, δεν είμαστε θεοί για να σώσουμε τον… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι άλλο το ένα άλλο το άλλο. Δηλαδή άλλη είναι η στήριξη και η βοήθεια στον/στην αγαπημένο/αγαπημένη σου κι άλλο το να του κάνεις τον ψυχολόγο. Με λίγα λόγια αν το άτομο έχει θέματα και τα ξεσπάει πάνω σου, χωρίς να συνειδητοποιεί τι κάνει ή να προσπαθεί να το διαχειριστεί, ενώ εσύ δεν του προσφέρεις τον λόγο να σου φέρεται έτσι, αυτό ξεφεύγει απ’ τις δικές σου αρμοδιότητες ως άλλο μέλος της σχέσης. Όπως συμβαίνει και με άλλα θέματα δύσκολα. Είναι άλλο η συμπαράσταση και η στήριξη της σχέσης μας και άλλο η θεραπευτική συνεδρία. Και φυσικά δεν είσαι υποχρεωμένη… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ θα πω απλά μην είμαστε ψυχολόγοι αυτών που δεν θέλουν να ξέρουν ότι υπάρχει και μια άλλη οπτική (άλλοτε πιο εστιασμένη, άλλοτε πιο γενική – γενικη εικόνα) την οποία το άλλο άτομο θέλει να ακούσει. Τσάμπα κόπος.
Επειδή βρισκόμαστε σε εποχές “ψυχρής τρυφερότητας”. Διάβασε τα βιβλία της Illouz, καθηγήτριας κοινωνιολογίας στο Παρίσι και θα σου ανοιχτεί ένας νέος δρόμος στη σκέψη σου.