Η Ρένα απαντά: Γιατί δεν βάζω όρια στις ερωτικές σχέσεις;

Με οικογένεια και φίλους γενικά ξέρω να βάζω όρια, και το κάνω πάντα για εμένα κυρίως.

___________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα Ρένα , σε διαβάζω αρκετό καιρό όπως και παρά πολλές άλλες αναγνώστριες. Διαβάζω επίσης και τα σχόλια κάτω , τα οποία δίνουν τροφή για σκέψη.
Είμαι 31 ετών, και θέλω να μιλήσω σχετικά με τα όρια, με τα οποία αντιμετωπίζω ένα θέμα και το παραδέχομαι. Είναι κάτι που συνεχώς προσπαθώ να το δουλεύω μέσα μου αλλά είναι δύσκολο. Προσπαθώ να καταλάβω τον εαυτό μου πως γίνεται να είμαι δυνατή γυναίκα σε όλα τα αλλα, και να έχω τεράστια αυτοεκτίμηση/αυτοπεποίθηση με τη δουλειά και με τα υπόλοιπα, εκτός από τις ερωτικές μου σχέσεις.

Κάποτε πήγαινα σε ψυχολόγο και μου είχε πει ότι έχω παθητική συμπεριφορά , αλλά μόνο στις ερωτικές μου σχέσεις. Με οικογένεια και φίλους γενικά ξέρω να βάζω όρια, και το κάνω πάντα για εμένα κυρίως. Μου είναι πιο εύκολο μόνο σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν θα έλεγα ότι μου είναι το ίδιο εύκολο όσον αφορά στις γνωριμίες/ραντεβού.

Θα δώσω ένα παράδειγμα, αν λάβω κάποιο μήνυμα απο κάποιον που μου αρέσει, που είναι μια κρύο μια ζέστη, πέφτω σε δίλημμα του αν αξίζει να ασχοληθώ ή όχι, παρόλο που ξέρω ότι εμένα δεν μου κάνει αυτός ο άνθρωπος, καθώς είμαι άτομο που αν δω ότι ο άλλος ενδιαφέρεται πραγματικά, φαίνεται ξεκάθαρα το αν θέλει να επιδιώκει επαφές και να με βλέπει (και δεν στέλνει ξέρω γω μετά από μέρες/βδομάδες). Όταν βλέπω ότι μου δίνει αντιφατικά μηνύματα, αν μου στείλει μήνυμα, αντί να μπαίνω σε διαδικασία να ξεκαθαρίσω τη κατάσταση τύπου «δεν μου αρέσουν τα αντιφατικά μηνύματα και χάνω έτσι το χρόνο μου» , απλώς του μιλάω τυπικά και αυτό είναι όλο. Θα μπορούσα κάλλιστα να μην απαντάω καν στο μήνυμα και να μην ξανά ασχοληθώ.

Ξέρω ότι είναι λάθος και θέλω να το διορθώσω, διότι ξέρω βαθιά μέσα μου ότι μου αξίζουν πολλά περισσότερα και θέλω να νιώθω πραγματικά αξία, αλλά κάπου το έχω χάσει μέσα μου. Μόνο ελάχιστες φορές κατόρθωσα να βρω δύναμη να βάλω όρια, αλλά δεν μου είναι αρκετό.

Διαβάζω συχνά κάποια tips ψυχολογίας σχετικά με τα όρια, αλλά δεν κατόρθωσα να τα εφαρμόσω. Σκοπεύω κάποια στιγμή να ξανά ξεκινήσω να πηγαίνω σε ψυχολόγο, απλώς προτεραιότητα μου αυτή τη στιγμή είναι να βρω μια δουλειά κι μετά να βάλω σε σειρά κάποια πράγματα.

Γράφω εδώ στην αμποπαρεα διότι τη δεδομένη στιγμή αυτή χρειάζομαι συμβουλές, οτιδήποτε που θα με βοηθήσει να αποκτήσω αυτοεκτίμηση και να σεβαστώ αρκετά τον εαυτό μου, έτσι ώστε να μπορώ να βάζω όρια εκεί που πρέπει, για το δικό μου καλό. Ίσως να μη γίνει μέσα σε μια μέρα, αλλά αν αυτή τη φορά το δουλέψω και με τον σωστό τρόπο, ίσως μια μέρα…

Ευχαριστώ εκ των προτέρων και ζήτω προκαταβολικά συγνώμη για το μακροσκελές κείμενο.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Προβληματισμένη

____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Η τοποθέτηση ορίων είναι πιο περίπλοκη από το μαθαίνω να λέω “όχι”, αλλά δεν είναι κάτι που χρειάζεται απαραίτητα ψυχολόγο, εκτός αν αυτό δυσκολεύει πραγματικά την καθημερινότητα και δημιουργεί προβλήματα. Υπάρχουν διάφορα είδη ορίων: φυσικά/σωματικά (υπεράσπιση προσωπικού χώρου), σεξουαλικά, πνευματικά, υλικά/οικονομικά, συναισθηματικά, χρόνου, ψηφιακά και τα λεγόμενα μη διαπραγματεύσιμα (δεν θα σκοτώσω, δεν θα ψευδομαρτυρήσω, κλπ.) Η έλλειψη ορίων είναι χαρακτηριστικό των συνεξαρτημένων προσωπικοτήτων (co-dependent), δηλαδή ατόμων που νιώθουν ότι παίρνουν αξία μέσω της ικανοποίησης των θέλω των άλλων: θα κάνεις αυτό που σου ζητάμε με αντάλλαγμα να σε λέμε “καλό παιδί”. Το μοτίβο αυτό είναι πιο έντονο στις οικογενειακές σχέσεις, καθώς εκεί υπάρχει η ανάπτυξη της αυταξίας μέσω της αποδοχής όταν το άτομο υποκύπτει στις απαιτήσεις που του τίθενται. Αλλά κι οι άνθρωποι που πιέζουν τα όρια των άλλων έχουν τα δικά τους θέματα: χαμηλή αυτοεκτίμηση, απελπισία να συνδεθούν, χειραγώγηση και εγωκεντρισμός, ανατροφή που τους τοποθετεί στο κέντρο του σύμπαντος με αποτέλεσμα ματαιώσεις στην ενήλικη ζωή κ.ο.κ.

Στις ερωτικές σχέσεις, ειδικά στην επικοινωνία με μηνύματα (texting) που όπως συμπεραίνω είναι αυτή που απασχολεί στην συγκεκριμένη περίπτωση, τα όρια είναι κυρίως αυτά του χρόνου, τα ψηφιακά (τι υλικό διαμοιράζομαι δηλαδή) και τα συναισθηματικά. Ενδεχομένως και τα σεξουαλικά σε ύστερο βαθμό (στο sexting).

Δεν χρειάζεται απαραίτητα να δίνεις άμεση και ξεκάθαρη χυλόπιτα (“χάνω το χρόνο μου”) για διάφορους λόγους, κυρίως δικής σου προστασίας όταν αφορά σε λίγο-πολύ αγνώστους. Η τοποθέτηση ορίων εξοργίζει κι αυτό μπορεί να τους στρέψει εναντίον σου. Αλλά και με γνωστούς ίσως δεν είναι εντελώς απαραίτητο, για παρόμοιους λόγους, εσύ θα το κρίνεις. Η επικοινωνία δεν είναι άσπρο-μαύρο όπως φαντασιώνονται οι άνθρωποι συχνά, δεν σημαίνει ότι επειδή απαιτούμε μια ξεκάθαρη απάντηση (ναι ενδιαφέρομαι, όχι δεν ενδιαφέρομαι) ότι θα την πάρουμε κιόλας. Η μη απάντηση ή η απάντηση μετά από δεκαοχτώ τέρμινα ισοδυναμεί με το ίδιο πράγμα: χυλόπιτα. Επομένως μην νιώθεις κάπως όταν επικοινωνείς κι εσύ με αυτόν τον τρόπο, πάλι όρια μπαίνουν. Το αν πιστεύεις ότι η αποδοχή των αντρών αποτελεί δείγμα της θηλυκής αξίας σου, αυτό είναι ένα θέμα για ψυχολόγο. Μόνο όμως αν πραγματικά νιώθεις έτσι.  Εφόσον πραγματικά πιστεύεις ότι η προσοχή που σου δίνει ένας άντρας, η υπόσχεση ότι θα σε δει ή θα σου στείλει ή η προσδοκία ότι κάτι μελλοντικό εξυφαίνεται, αντανακλά την αξία σου. Δεν είναι απαραίτητο ότι αξίζεις επειδή κάποια γνωριμία θέλει να κάνει πχ. σχέση μαζί σου ή να πείτε περισσότερα. Υπάρχουν πολλοί άκυροι που ψάχνονται έτσι γενικά, κι ό,τι κάτσει. Πρόσεξέ το αυτό κυρίως γιατί σε κάνει εύκολο δόλωμα για κάποιον που είναι έτοιμος να σου πουλήσει παραμύθι.

Σύμφωνα με την Erika Ettin, ιδρύτρια του ιστότοπου γνωριμιών A Little Nudge, υπάρχει η εξής θεωρία. «Όσο λιγότερο κάποιος ανταποκρίνεται ή ανταποδίδει στις προσεγγίσεις κάποιου ατόμου, τόσο πιο αντιληπτή αξία πιστεύει αυτό το άτομο ότι έχει το πρόσωπο που προσεγγίζει», είπε. «Επομένως, προσπαθούμε περισσότερο, αφού αυτό το άτομο πρέπει πραγματικά να «αξίζει» εάν έχει τόσο μεγάλη ζήτηση — με άλλα λόγια, αυτό το άτομο είναι ένας σπάνιος “πόρος”». Βλέπεις την παγίδα;

Επιπλέον έχε υπόψιν σου κι ότι εκτός από την συζήτηση υπάρχει η μετασυζήτηση. Δηλαδή οι κανόνες της συζήτησης. Το άτομο που κοντρολάρει την μετασυζήτηση (όχι τι λέγεται αλλά τους κανόνες της επικοινωνίας) είναι αυτό που βάζει τα όρια. Αν αυτό που ζητάς είναι να ξεκόβεια γρήγορα κι εύκολα από επικοινωνία που δεν σε ικανοποιεί η πληκτρολόγηση του παρακάτω είναι άμεσο σήμα ότι αποκόβεσαι και ταυτόχρονα δεν εξαγριώνει κανέναν: “χάρηκα που τα είπαμε”. Κι επιπλέον κάτι ακόμη ως τυφλοσούρτης.

Φράσεις που επίσης τοποθετούν όρια στην επικοινωνία:

• δεν νιώθω άνετα να συζητήσω κάτι τέτοιο αυτή τη στιγμή, θα σε ειδοποιήσω αν κάτι αλλάξει
• προτιμώ όχι
• ας συμφωνήσουμε ότι διαφωνούμε
• από την εμπειρία μου δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο
• θεωρείς ότι είναι κατάλληλο/πρέπον/επιθυμητό;
• ας το αφήσουμε αυτό
• πήρα την απόφασή μου
• είναι προσωπικοί οι λόγοι και δεν είμαι υποχρεωμένη να τους εξηγήσω
• εκτιμώ την πρόταση, αλλά προτιμώ να το αναλάβω μόνη/με τον δικό μου τρόπο
• δεν νιώθω άνετα με το πού πάει αυτή η συζήτηση
• είχα πει ναι, αλλά άλλαξα γνώμη
• είχα πει ναι, αλλά δεν μπορώ να αναλάβω κάτι επιπλέον τελικά
• δεν χρειάζεται να πεις τίποτα
• καλή ερώτηση, δυστυχώς δεν είμαι σε θέση να απαντήσω τώρα
• σε σταματώ εδώ και καλό σου βράδυ (πρωί, μεσημέρι κλπ.)

Νομίζω όλα αυτά βοηθούν εφόσον είναι κάπου πρόχειρα. Όταν θα πάρεις το κολάι θα σου βγαίνουν αυθόρμητα και δεν θα τα χρειάζεσαι. Καλή εφαρμογή!

Η Ρένα απαντά: Μήπως δηλώνουν “χαλαρά” αρχικώς για να τους κυνηγάμε;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News