Ακόμα κι όταν κάποιος με προσβάλλει, με μειώνει, δεν μου συμπεριφέρεται καλά, η τάση είναι να τον δικαιολογήσω και να συγχωρήσω…
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γιατί δεν μπορώ να γίνω κακιά; γιατί ακόμη κι όταν κάποιος με προσβάλλει, με μειώνει, δεν μου συμπεριφέρεται καλά η τάση μου είναι σύντομα να τον κατανοήσω, να τον δικαιολογήσω και να συγχωρήσω; γιατί όσες φορές πάω να τρίξω τα δόντια και να βάλω όρια το κάνω αλλά νιώθω τύψεις μετά; Πως να το αλλάξω;
ΑΠΟ ΤΗΝ – το καλό (χαζό) παιδί
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Η καλοσύνη κι η κακία είναι ποιότητες που δεν έρχονται ούτε μονοθεματικά, ούτε μαγικά. Οι άνθρωποι δεν είμαστε ούτε μόνο καλοί, ούτε μόνο κακοί, κινούμαστε σε μια ευρεία ζώνη ανάμεσα στην οποία η “πάστα” μας, η ανατροφή μας, τα βιώματα και η αυτοπειθαρχία μας μας προσδιορίζει. Λέγοντας αυτοπειθαρχία εννοώ ότι χρειάζεται προσπάθεια για να είναι κανείς καλός, δεν είναι μια ουδέτερη κατάσταση μη βλάβης, αλλά μια ενεργητική στάση με την οποία επιδιώκουμε ενεργά την μεταβίβαση θετικών προθέσεων σε θετικά αποτελέσματα. Επίσης δεν είναι κάτι που εξαντλείται στα λόγια αλλά μετατρέπεται σε πράξεις. Πολύ σημαντικό. Στα λόγια όλοι καλοί είμαστε.
Η αγανάκτησή σου προκύπτει από το ότι η δική σου στάση του καλού κοριτσιού (που πιθανά ανάγεται στην ανατροφή σου) ερμηνεύεται από τον υπόλοιπο κόσμο ως χαζομάρα, ακόμα και κάτι ακόμα χειρότερο. Κατανοητό και συμπάσχω. Ιδιαίτερα τις γυναίκες δεν μας ανατρέφουν να βάζουμε σαφή όρια και να τα τηρούμε, ούτε να γινόμαστε δυσάρεστες. Επομένως κάθε φορά που αναγκαζόμαστε από το θράσος ορισμένων (γιατί θράσος είναι η χειριστική καταπάτηση ορίων του άλλου) να γίνουμε “κακές”, γεμίζουμε τύψεις. Άμα είμαστε κι αυτό που η ψυχολογία ονομάζει people pleasers, άτομα που αντλούν ικανοποίηση από την ικανοποίηση των άλλων, βράσε όρυζα…
Η δικαιολόγηση και συγχώρεση, η επιθυμία να αποσιωπήσουμε την αγανάκτηση και τον θυμό μας προκύπτει ακριβώς από την αίσθηση αδικίας αλλά και ανημπόριας: αυτό το “δεν μπορώ” (να γίνεις κακιά). Στην πραγματικότητα δεν είναι ουσιαστική συγχώρεση, με την χριστιανική έννοια, αλλά απόπειρα να συμφιλιώσουμε τον εαυτό μας με αυτή μας την αδυναμία. Για μας γίνεται, για να μην νιώσουμε ντιπ ηλίθιες. Που δεν είμαστε, φυσικά. Αλλά να. Δεν είμαστε έτοιμες να βιώσουμε τις συνέπειες του να γίνουμε δυσάρεστες! Είναι κι αυτό μιας μορφής δειλία, αν το καλοσκεφτείς. Κι η ζωή χρειάζεται γενναιότητα. Πρέπει να βρούμε το κουράγιο να πούμε και όχι, να αρνηθούμε χωρίς περιττές εξηγήσεις, χωρίς πισωγυρίσματα, χωρίς υπαναχωρήσεις. Πρέπει να πληρώσουμε το τίμημα της επιλογής, αυτό που λέγεται agency στην βιβλιογραφία. Δε γίνεται και με όλους να τα έχεις καλά και να είσαι ουσιαστικά ειλικρινής με τον εαυτό σου, πρέπει να επιλέξεις και να πληρώσεις το αντίστοιχο τίμημα. Ας μην ξεχνάμε ότι δεν υπάρχει πιο χαμερπώς κακός άνθρωπος από τον “καλό” που καταριέται το σύμπαν για την δική του αδυναμία. Η ουσιαστική καλοσύνη είναι δύναμη, όχι αδυναμία.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το να βάζεις όρια δεν σε κάνει κακιά πάντως. Ισως πρέπει να ξεκινήσεις από αυτό.
Ήμουν people pleaser το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου (δεν έγινε τυχαία, ήταν αποτέλεσμα των οικογενειακών συνθηκών), και καταλαβαίνω αυτό που λες. Κι εγώ ένιωθα πολύ άβολα να γίνω δυσάρεστη, ακόμα κι αν έπρεπε. Το αποτέλεσμα ήταν φυσικά να με εκμεταλλευτούν πολλοί, και να αυτομουτζωνομαι μετά. Προσωπικά η αλλαγή μου ήρθε σταδιακά, με την ωριμότητα της ηλικίας και κυρίως αφού μαζεύτηκαν πολλές αδικίες εις βάρος μου και κάποια στιγμή το ποτήρι ξεχείλισε. Δεν γνωρίζω την ηλικία σου, αλλά στη ζωή περνάμε φάσεις, και όσο περνάει ο καιρός, στερεύει η υπομονή, αλλά και βλέπουμε πιο ξεκάθαρα και ώριμα τα πράγματα. Δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Θα έλεγα πως τίθεται θέμα αυτοεκτίμησης και αυτοαξίας. Ακούγεται σαν να θεωρείς πιο σημαντικούς τους άλλους από εσένα και γενικά το πώς θα νιώσουν οι άλλοι.
Σε καταλαβαίνω γιατι ήμουν άνθρωπος που δε μπορούσα να βάλω όρια σε συμπεριφορες και να αρνηθώ να εξυπηρετω οταν μου το ζητούσαν. Οταν λοιπόν άρχισα να λεω οχι ή να μη δέχομαι να μου φέρονται άσχημα ένιωθα όπως εσύ. Με τον καιρό όμως το ξεπέρασα. Νιώθω άσχημα μόνο αν θέλω να βοηθήσω κάποιον αλλά δεν μπορώ, για αυτούς που εκμεταλλευονται όμως δε με νοιάζει καθόλου, ας βρουν αλλού κορόιδα.
Δεν χρειάζεται να γίνεις κακιά. Οταν κάποιος σε προσβάλλει, σε μειώνει, δεν σου συμπεριφέρεται καλά (οπως ειπες) απλα γυρνα με απόλυτη ηρεμία κ πες του: “ξερεις αυτο που λες με κανει να αισθάνομαι ασχημα/αμηχανα/στεναχώρια. Το ειπες γιατι ηθελες αισθανθώ ετσι?” Κ αν σου πει “αα εισαι υπερβολικη/ευαίσθητη κλπ” απαντας: “δεν σε ρωτησα τι πιστεύεις οτι ειμαι. Σε ρωτησα αν το έκανες εξ επι τούτου για να με πληγωσεις/μειώσεις?”
Μη νομίζεις παντως δεν εισαι η μονη. Κ εγω τωρα τα μαθαίνω…
Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο, μερικές φορές, να υψώσουμε ανάστημα.
Όλοι έχουμε υποστεί καταπάτηση των δικαιωμάτων μας, υποβάθμιση της νοημοσύνης μας.
Επιλέγουμε να μη γίνουμε δυσάρεστοι, λαμβάνοντας και την υποτίμηση και νευριάζοντας, εκ των υστέρων, με τον εαυτό μας, που δεν αντέδρασε.
Καλύτερα να θέτουμε όρια κι ας γινόμαστε δυσάρεστοι.
Με τα χρόνια, μάλλον, θα γίνεται πιο εύκολο.