Η Ρένα απαντά: Γιατί δεν με συγκινούν οι θάνατοι;

Όλοι οι θάνατοι δεν είναι ίδιοι και δεν είναι ότι δεν σε συγκινούν. Είναι άλλη σκέψη από πίσω και είναι κι απόλυτα λογική.

_______________
Η ιστορία της Aνθοδέσμης όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αγαπητή Ρένα και φίλ@,
Είμαι μια νεαρή γυναίκα στα τέλη της πρώτης πενταετίας των είκοσι. Πριν δέκα χρόνια χάσαμε τον έναν παππού. Στην κηδεία έκλαιγα πολύ, όχι, όμως, επειδή έφυγε ο παππούς, αλλά επειδή έμεινε μόνη η γιαγιά. Σχεδόν έξι χρόνια μετά, χάνουμε τη γιαγιά. Δεν έκλαψα καθόλου. Ένιωθα ότι έπρεπε να φύγει γιατί μετά το θάνατο του παππού ήταν πάρα πολύ δυστυχισμένη, τυραννιόταν από προβλήματα υγείας και είχε άνοια. Άλλωστε, ακόμα και πριν φύγει ο παππούς, έλεγε ότι ήθελε να πεθάνει. Η άλλη μου γιαγιά, με την οποία ήμαστε πάρα πολύ κοντά, υπονόησε ότι ίσως είμαι αναίσθητη. Τέσσερα χρόνια μετά, χάθηκε και εκείνη η γιαγιά. Η αδερφή της μητέρας μου νιώθει πάρα πολύ δυστυχισμένη, η μητέρα μου επίσης, αν και προσπαθεί να μην κλαίει. Ωστόσο διοχετεύει το πένθος της στη μαγειρική και τη ζαχαροπλαστική. Ο παππούς επίσης είναι θλιμμένος, αλλά δεν το δείχνει. Εγώ δεν κλαίω. Μου λείπει βέβαια πάρα πολύ.

Ίσως να μου έχει περαστεί το μήνυμα ότι ο θάνατος είναι κάτι πιο ελαφρύ από τη ζωή, αλλά γιατί δεν κλαίω; Τόσα χρόνια έκλαιγα για βλακείες, για τη σκληρότητα με την οποία με αντιμετώπιζαν καμιά φορά οι γονείς μου, για το bullying, για συντρόφους που με παράτησαν ή δε στάθηκαν επαρκείς στις περιστάσεις, για αδικίες στο εργασιακό περιβάλλον και για φιλία που ένιωσα να χάνω.

Έχω βέβαια κλάψει και για σοβαρά, όπως η διαταραχή του ενός αδερφού μου, αλλά γιατί δεν κλαίω για τη γιαγιά μου; Βέβαια δεν κλαίω πια για τίποτα άλλο, γιατί όλα μου φαίνονται βλακείες και ταυτόχρονα είμαι αγχωμένη γιατί ξαναδίνω πανελλήνιες. Ωστόσο με προβληματίζει που είχα περάσει πόσο καιρό κατάθλιψη για έναν γκόμενο, που ενώ με ήξερε τη μισή μας ζωή μου φέρθηκε φριχτά, που έκλαψα τόσο πολύ και για ένα φίλο και ταυτόχρονα σύντροφο που παραδέχτηκε ότι μια άλλη τον άρεσε πιο πολύ από ό,τι εγώ, αλλά για τη γιαγιά μου μόλις που έχω δακρύσει κάποιες φορές.

Μήπως είμαι νάρκισσος; Μήπως είμαι συναισθηματικά ανάπηρη; Την αγαπούσαμε και μας αγαπούσε πάρα πολύ. Ζούσα και ζω στο σπίτι της.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ανθοδέσμη

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Χρόνια πολλά, ζωή σε λόγου σου και καλή δύναμη για τις Πανελλήνιες!

Μου φαίνεται απόλυτα φυσιολογικό αυτό που σου (και σας) συμβαίνει. Φαίνεται καθαρά πόσο την αγαπούσατε.

Οι ηλικιωμένοι είναι κοντά στο πέρασμα στην ανυπαρξία από τα ίδια τους τα χρόνια, επομένως δεν υφίσταται κάποιο σοκ στο φευγιό τους, είναι λίγο πολύ αναμενόμενο. Έτσι είναι η ζωή, έχει μία βεβαιότητα, τον θάνατο. Επιπλέον όταν κάποιος βασανίζεται, είτε σωματικά, είτε ψυχικά, λέμε ότι απελευθερώθηκε. Άλλωστε η ζωή είναι για να την ζεις κι έχει έναν πεπερασμένο δείκτη ικανοποίησης. Πόσα άλλα να βιώσεις για να πεις “ναι, έζησα”, κάποιες ζωές είναι ήδη γεμάτες κι έτσι ο θάνατος δεν είναι ιδωμένος ως τρομερή απώλεια ευκαιριών όπως είναι για ζωές στο ξεκίνημά τους όπου η αδικία κατακλύζει τον άνθρωπο που μένει πίσω.

Βέβαια το πένθος είναι ένα άλλο πράγμα, μια ιδιαίτερα προσωπική συνθήκη και δεν υφίσταται μετρητής πένθους. Κακώς μπαίνεις σε τέτοιες σκέψεις. Είμαι σίγουρη ότι η πεθαμένη θα ήθελε να σκέφτεσαι τις καλές στιγμές που περάσατε μαζί, το πώς ήταν η ίδια στα καλύτερά της και γενικά να βιώνεις την ζωή, όχι την συνθήκη του θανάτου: όπως άλλωστε αρμόζει και στην ηλικία σου. Είναι μια συναισθηματική αυτοάμυνα να σκέφτεσαι όπως σκέφτεσαι. Μην πιέζεις την εκδήλωση συναισθήματος, δεν αποδεικνύει κάτι, ούτε να δέχεσαι συναισθηματική καταπίεση είτε προς την μία (μοιρολόι κι οδυρμός), είτε προς την άλλη (κατάπνιξη κάθε αρνητικού συναισθήματος στο όνομα μιας δύναμης) κατεύθυνση.

Άλλωστε, κι αυτό κράτα το, όταν κάποιος πεθαίνει δεν κλαίμε για αυτόν που φεύγει. Για τον εαυτό μας κλαίμε. Ο θάνατος του άλλου είναι υπενθύμιση και της δικής μας θνητότητας. Κι εσύ είσαι ακόμη πολύ μακριά απ’αυτήν κι είναι απόλυτα φυσιολογικό να μην κλαις για κάτι που σου φαίνεται τόσο μακρινό.

Να την σκέφτεσαι τη γιαγιά με αγάπη, όπως όταν λες “μου λείπει” (που είναι ακριβώς αυτό, αγάπη) Ζουν μια δεύτερη ζωή οι νεκροί όσο μνημονεύονται στα χείλη των ζωντανών.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News