Η Ρένα απαντά: Γιατί δεν κρατούν τις σκέψεις τους για τον εαυτό τους;

Οι σκέψεις που κρατιούνται για τον εαυτό τους δεν δικαιολογούν τις επιλογές τους στη δημόσια σύγκριση. Γι’αυτό.

________________

Η ιστορία της Νιώθω Άσχημα με Τέτοια Σχόλια όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αγαπητή Ρένα, ελπίζω η ερώτησή μου να σε βρίσκει καλά. Με αφορμή καθημερινά περιστατικά αναρωτιέμαι από πού πηγάζει η ανάγκη μερικών ανθρώπων να μειώσουν τους άλλους, ώστε να αισθανθούν οι ίδιοι καλά. Το βιώνω διαρκώς, και ειλικρινά αδυνατώ να καταλάβω γιατί να προσπαθεί κανείς να κάνει κάποιον να αισθανθεί άσχημα.

Για παράδειγμα, το πιο συνηθισμένο σχόλιο είναι το “δεν έχεις περάσει όσα έχω περάσει εγώ…” που προσωπικά το βλέπω ως προσπάθεια μεγέθυνσης των προβλημάτων και της ψυχικής αντοχής αυτού που το λέει, ενώ παράλληλα κάνει τον απέναντί του να νιώσει άσχημα. Για να μη μιλήσω για το απαράδεκτο “έχεις ωραίο σώμα /πρόσωπο /σπίτι, εμ βέβαια, δεν έχεις παιδιά άρα ευθύνες”.

Για ποιο λόγο να μην προσπαθεί κανείς να νιώσει καλά με άλλο τρόπο, ή έστω να κρατάει τις σκέψεις του για τον εαυτό του?

ΑΠΟ ΤΗΝ – Νιώθω άσχημα με τέτοια σχόλια

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Μια χαρά με βρίσκει, σ’ευχαριστώ!

Έχεις απολύτο δίκιο κι έχεις εντοπίσει την αιτία που συμβαίνει. Όπως ακριβώς το είπες: για να νιώσουν καλά με τον εαυτό τους. Να νιώσουν ότι οι δικές τους επιλογές ήταν καλύτερες, σωστότερες, πιο αποδοτικές. (Το να κάνεις παιδί, εφόσον δεν είσαι θύμα βιασμού και/ή σου απαγορεύεται η άμβλωση είναι κι αυτή μια επιλογή. Kαλό είναι να το θυμόμαστε την 64η φορά που το καμάρι μας σπάσει κάτι που ήταν αγορασμένο με κόπο κι αίμα.).

Το γιατί πρέπει ταυτόχρονα να μειώσουν τον άλλον για να αισθανθούν καλύτερα είναι το λίγο ξύνω-την-επιφάνεια ερώτημα.

Διαλέγουν άτομα που έχουν διαφορετική πορεία ζωής ή διαφορετικές επιθυμίες, ώστε ακριβώς η σύγκριση να είναι επί διαφορετικού επιπέδου. Επί ομοίων ή ίσων η σύγκριση παίρνει άλλο χαρακτήρα, εξετάζεται πλέον τι έκανε καθένας διαφορετικά, ώστε είναι εξέταση ικανοτήτων. Είναι σαν τους -δυστυχώς πολύ δημοφιλείς- μαμαδοδιαγωνισμούς. Ποιά είναι η καλύτερη; Θέλει κόπο, δεν συμφέρει. Ενώ όταν ξεκινάς από διαφορετική βάση η εξύψωση (ή το ωιμέ κατακαημένη Ρούμελη μοιρολόι, πολύ προσφιλές στον λαό μας) είναι ευκολότερη. Ποιείς ένα λογικό άλμα, που περνάει στο ντούκου, κι έτσι βγαίνεις από πάνω. Η τεχνική είναι απλή και φαινομενικά ακαταμάχητη.

Όμως, κι αυτό είναι η συμβουλή μου, αντί να δίνεις σημασία να πολεμήσεις το επιχείρημα καθεαυτό, που είναι εξαρχής παράλογο, είναι πολύ αποτελεσματικότερο σε κάτι τέτοια να απαντάς με τρόπο που υπαινίσσεται εμμέσως πλην σαφώς ότι η γνώμη τους δεν σε απασχολεί καθόλου.

Παραδείγματα επί χάρτου.

#1

-Δεν έχεις περάσει όσα έχω περάσει εγώ.

-Και πάλι καλά, να λέμε!

(Υπάρχει μια έμμεση επίθεση στην απάντηση, αλλά θ’αργήσουν να το πιάσουν).

#2

-Η ζωή ήταν πιο εύκολη για σένα.

-Ναι, τη ρουφιάνα, είδες; Είναι άδικη! Τι καλά που είμαι, κωλόφαρδη πραγματικά.

(Άσε τους να βράσουν στο ζουμί τους, αλλά ετοιμάσου και για ρίψεις ντομάτας αν παραδεχτείς προνόμιο σου και ταυτόχρονα αρνηθείς να ντροπιαστείς γι’αυτό!)

#3

-Έχεις ωραίο πρόσωπο/σώμα/σπίτι, εμ βέβαια, δεν έχεις παιδιά άρα ευθύνες.

-Είδες; Το να κάνω στείρωση ήταν η καλύτερη απόφαση που πήρα ποτέ! Είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένη!

(Εδώ μπορεί και να κάνουν χαρακίρι μπροστά σου, καθώς τους αρνείσαι το τελευταίο, το ύστατο καταφύγιο, το ντρόπιασμα που δεν έχεις γίνει ΜΑΝΑΑΑΑΑ).

Μην κάτσεις και κατατριφτείς κατά πόσον θα πιστέψουν ή δεν θα πιστέψουν όσα πεις, ποσώς έχει σημασία, καθώς τα περισσότερα τέτοια σχόλια τα κάνουν ή κοντινοί (που ξέρουν πολύ καλά την κατάστασή σου, οπότε κατανοούν ότι τους τρολλάρεις) ή εντελώς άγνωστοι (οπότε τι σε νοιάζει, θα τους ξαναδείς;). Κι οι στο ενδιάμεσο γνωστοί/”φίλοι” που τα κάνουν δεν πρόκειται να τα σταματήσουν άμα τους πεις ότι ενοχλείσαι, καθώς το να ενοχληθείς είναι το όλο ζήτημα, ώστε -ακριβώς- να νιώσουν εκείνοι ανώτεροι.

Το βασικό σε τέτοιες συζητήσεις είναι να είσαι πάντοτε με χαμόγελο, να μην δείξεις “σπάσιμο” ότι χαλάστηκες και να πουλάς ακάματη κι ατέρμονη τρελίτσα. Μόλις διαπιστώσουν ότι δεν μπορούν να σε αγγίξουν, θα πάψουν και τη συμπεριφορά: δεν θα έχει πλέον όφελος γι’ αυτούς, δεν θα αισθάνονται καλύτερα με τον εαυτό τους, αλλά χειρότερα, σαν ηλίθιοι. Που είναι, εδώ που τα λέμε…

Καλή επιτυχία!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News