Η Ρένα απαντά: Γιατί δεν γίνονται γυναίκες πρωθυπουργοί;

Καλησπέρα σας. Είναι εντελώς τυχαίες σκέψη και μάλιστα στις 8 το πρωί, αλλά με τρώει να το βγάλω από μέσα μου: Μιας που πλησιάζουν εκλογές (Μάιο, αν δεν κάνω λάθος, δεν παρακολουθώ και ούτε με νοιάζει, θα ψηφίσω κάποιο “μικρό” κόμμα και μέχρι εκεί), είναι αφοριστικό να πω ότι δεν βγαίνει πουθενά με το να επιτρέπεται η υποψηφιότητα μόνο ανδρών ως πρωθυπουργοί;

Ξέρω ότι το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο και ότι έχουμε 3 σόγια να μας @@ κανονικά, αλλά γιατί να μην έχει επιτραπεί ποτέ σε μια γυναίκα να βάλει υποψηφιότητα; Είναι σαν να μου λένε και που σας αφήνουμε να ψηφίζετε είναι αρκετό.

Ξανατονίζω κατανοώ ότι το πρόβλημα είναι πολύ βαθύτερο, ότι μια γυναίκα πρωθυπουργός είναι κάτι παραπάνω από ουτοπία για την Ελλάδα και ότι στην τελική μπήκαμε με τρελό μέσο στην Ευρώπη, γιατί δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς το να έχουν γίνει όλα μπάχαλο σε μια τόσο μικρή χώρα, αλλά αυτό δένει και με άλλα first world problems αν θέλετε, όπως το σε κάθε άτομο αναγνωρίζεται περισσότερο η ύπαρξη του πατέρα παρά της μητέρας, του ανθρώπου που στην τελική τον γέννησε.

Δεν ξέρω αν υπάρχει ελπίδα πια, είμαι ακόμα 22 και νιώθω ότι και να κάνω παιδί μόνη στο μέλλον – δεν πρόκειται να παντρευτώ και να μεγαλώσω παιδί με άλλο άτομο, λόγω προσωπικών εμπειριών -, θα λένε αγνώστου πατρός, δεν θα λένε το όνομα της μητέρας. Είναι σαν να μου κάνουν χάρη που με αφήνουν να υπάρχω και να έχω άποψη.

Θα αποφοιτήσω σε δύο χρόνια και προκοπή δεν βλέπω να έχω εδώ πέρα. Πραγματικά θέλω να μαζέψω λεφτά και να μην ξαναπατήσω εδώ, πέρα για διακοπές κάποιες μέρες. Είναι η χειρότερη χώρα στην Ευρώπη και το λέω εγώ που εξωτερικό δεν έχω πατήσει.

Δεν υπάρχει θέση για μένα, ούτε λόγω φύλου, ούτε μετέπειτα στην επαγγελματική μου αποκατάσταση και εν ολίγοις έχουμε φτάσει να νιώθουμε ξένοι, ανεξαρτήτως το background μας. Ήθελα να κάνω τόσα πράγματα και ένα άτομο ήταν υπεραρκετό για να με εμποδίσει από όλα αυτά, γιατί πάνω από όλα ζούσε και ζει για να βγάζει τις κρατικές υποχρεώσεις και εμένα να μου δίνει κυριολεκτικά ψίχουλα. Και όταν λέω ψίχουλα λέω κάτω από 50€ μια φορά το μήνα, άντε δύο στο τσακιρ κέφι, ενώ έχω τόσα έξοδα ως φοιτήτρια. Αν μου δώσει 50€, θα είναι μετά από πίεση δική μου και φυσικά αν μου στείλει, δεν διανοούμαι να ζητήσω ξανά τον υπόλοιπο μήνα και επιμένω να έχω επαφή με αυτό το άτομο και να πηγαίνω με τα νερά του γιατί με τον τσακωμό δεν βγήκε κάτι.

Θέλω να κάνω ταξίδια, να μάθω γλώσσες και νιώθω τόσο εγκλωβισμένη εδώ πέρα, γιατί ούτε σεμινάρια έχω κάνει, ούτε τίποτα για να μπορούσα να πιάσω μια δουλειά, και δεν με βολεύει κιόλας με την σχολή. Συγγνώμη κιόλας που έμπλεξα 100 πράγματα μαζί, αλλά σκάω πια.

Μόνο να αναρωτιούνται γιατί φεύγουν οι νέοι έξω ξέρουν να ρωτούν, όχι πώς να το διορθώσουν. Αλλά να μου πεις τους νοιάζει; Εδώ δεν ντράπηκαν να χαρακτηρίσουν τα θύματα των Τεμπών “θυσία”, επειδή εκείνοι έπαιζαν το –λί τους και δεν έκαναν τίποτα όσο ήταν ακόμα καιρός. Πού να πεις “θυσία” το 2023 και να μην γίνεις ο περίγελος της ηπείρου. Αλλά να μου πεις μεσαίωνα ήμασταν μια ζωή, “θυσία” θα ήταν.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Σ

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Η επιστολή είναι ελαφρώς τρικυμία εν κρανίω, είναι όμως ίσως ενδεικτική της σκέψης της πολύ νεολαίας κι έχει το ενδιαφέρον της.

Επίσης κατανοώ ότι νιώθεις εγκλωβισμένη, η γενιά σου έχει μοιραστεί κακό χαρτί, ζει σε κατάσταση permacrisis.

Ας ξεκινήσω με το αυτονόητο. Η λέξη “θυσία” ήταν εννοιολογικά αποτυχημένη, επειδή υποτίθεται η θυσία έχει ανταποδωτικό όφελος για χάριν ενός μεγαλύτερου συνολικού καλού. Θυσιάστηκε ο Αθανάσιος Διάκος ή ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ας πούμε. Εδώ η λέξη μάλλον συνελλήφθη ως “θυσία στον Μολώχ” (όπως λέγεται για τα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα), επειδή ο Φοινικικός αυτός θεός απαιτούσε οι ειδωλολάτρες γονείς να σκοτώσουν τα παιδιά τους. Άδικος θάνατος, δηλαδή! Βέβαια ας πρόσεχαν, ακούστηκε εντελώς λάθος στο κοινό που την άκουσε. Δεν χρειάζεται να πεθάνουν νέοι άνθρωποι για να φτιάξουν οι παθογένειες του ελληνικού συστήματος. Πράγματι, έπρεπε να έχουν γίνει περισσότερες ενέργειες και σε συντομότερο χρόνο.

Προχωρώ στο δεύτερο. Πουθενά στο ελληνικό Σύνταγμα δεν απαγορεύεται να βάλει υποψηφιότητα μια γυναίκα για προωθυπουργός. Εδώ στην Τουρκία, που δεν την λες σούπερ προοδευτική, κι η Τανσού Τσιλέρ ήταν πρωθυπουργός πριν 30 χρόνια! Για να βάλει όμως υποψηφιότητα γυναίκα για πρωθυπουργός, οφείλει να έχει την στήριξη του κόμματός της, βεβαίως να είναι αρχηγός κόμματος που θα μπει στο ελληνικό κοινοβούλιο με προοπτικές. Εδώ την αείμνηστη Φώφη Γεννηματά είχαμε αρχηγό κόμματος και παρά την αξιοπρεπή της πορεία και την μετριοπαθή λογική της ως προς τις ψηφοφορίες που ενέκρινε στη Βουλή, δεν την ψήφιζε επαρκώς ο κόσμος ώστε να έχει ένα ικανό ποσοστό το κόμμα της. Τι δείχνει αυτό; Ότι ο κόσμος ψηφίζει με συγκεκριμένα κριτήρια και κάποιες αγκυλώσεις. Ναι και πατριαρχικές αγκυλώσεις κι απ’όλα (θα ψηφίζαμε ΛΟΑΤΚΙ ή ανάπηρο πρωθυπουργό ή πολύ νέο; να κάτι να σκεφτούμε!)

Κι έρχομαι στη δική σου πολιτικοποίηση που δεν είναι επαρκώς διαφωτισμένη ή λελογισμένη ώστε να αποτελεί εφαλτήριο εξυγίανσης του συστήματος.

Αναφέρεις “θα ψηφίσω κάποιο μικρό κόμμα κι αυτό είναι”. Δηλαδή κάτι που ακούγεται πολύ, δήθεν ως ψήφος διαμαρτυρίας ή ως αντισυστημικότητα, όμως για να δούμε αν όντως είναι έτσι.

Αφενός τα μικρά κόμματα είναι πολύ συγκεκριμένα και δεν είναι όλα το ίδιο (υπάρχει ας πούμε κεκαλυμμένο ναζιστικό κόμμα, πράγμα τραγικό). Αφετέρου εφόσον δεν έχουν ικανό ποσοστό για να μπουν στην Βουλή δια των εκλεγμένων υποψηφίων τους, δεν κάνουν ουδεμία διαφορά στο εκλογικό αποτέλεσμα. Έχεις δει τα ψηφοδέλτια των Ελλήνων Κυνηγών ας πούμε; (Εντελώς θεωρητικό παράδειγμα και χωρίς ουδεμία διάθεση κομματικοποίησης). Τι πιστεύεις ότι θα επιτελέσεις ψηφίζοντάς τους; Η ψήφος σου χάνεται στα στατιστικά των εκλογών του 0,1% στο “άλλα κόμματα”.

Αν πάλι ψηφίζεις ένα μικρό κόμμα εξ αυτών που έχουν πιθανότητες να εισέλθουν στην Βουλή, αρκεί απλώς να ρίξεις το κουκί ή μήπως πρέπει να έχεις ιδία άποψη για το πρόγραμμά τους και τα πρόσωπα που επιζητούν το σταυρό προτίμησής σου; Επειδή πάλι δεν είναι όλα ίδια. Είναι πολλή δουλειά να το κάνεις αυτό, ναι, δεν αντιλέγω, αλλά είναι δική σου δουλειά, επειδή εσύ είσαι 22 ετών τώρα κι αναζητάς τη θέση σου στον κόσμο, όχι εγώ, εγώ την έχω βρει. Δεν ψηφίζουμε όποι@ λέει ότι θα κάνει παπάδες, ψηφίζουμε όποι@ έχει ρεαλιστικό πρόγραμμα να επιφέρει τομές κι αλλαγές.

Και πάμε παρακάτω. Δεν “μπήκαμε με μέσο στην Ευρώπη”. Οι πηγές πληροφόρησής σου είναι ελλιπέστατες κι η γνώση σου της Ιστορίας απαράδεκτη, όπως άλλωστε και της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και δη της νεολαίας (γι΄αυτό είναι επιρρεπέστατη στα fake news). Δεν φταις τελείως γι’αυτό, επειδή το εκπαιδευτικό σύστημα παράγει αμόρφωτους κι ανιστόρητους, αλλά φταις και λίγο, επειδή έχεις βγάλει το σχολείο εδώ και 4 χρόνια ήδη.

Λοιπόν. Στις 30 Μαρτίου 1961 εξαγγέλθηκε, με κοινό ανακοινωθέν, η επίτευξη οριστικής συμφωνίας για τη Σύνδεση της Ελλάδας με την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα υπό τη μορφή τελωνειακής ένωσης, σε συνδυασμό με την ειδική πρόβλεψη μεταβατικής περιόδου. Πριν από 62 χρόνια! Ήταν στρατηγική επιδίωξη και σχεδιασμός λόγω του αγροτικού τομέα της χώρας ήδη από τη δεκαετία του ’50, έγινε γεγονός την περίοδο 1978-1981 και με την συμφωνία του 2002 μπήκε στην χορεία των χωρών με ενιαίο νόμισμα, το ευρώ. Ήταν μια προδιαγεγραμμένη πορεία.
Διάβασε αναλυτικά εδώ. Καθώς και εδώ. Η ένταξη αυτή στο ευρώ λοιδωρήθηκε επειδή οι ντόπιοι επιχειρηματίες μέσα σε λίγες εβδομάδες αναπροσάρμοσαν τις τιμές των δραχμών σε ευρώ προς το ΠΟΛΥ προς τα πάνω (η τυρόπιτα των 100 δραχμών τιμολογήθηκε ξαφνικά 1 ευρώ στρογγυλό, δηλαδή από πλευράς ισοτιμίας είχαμε άυξηση 250%!) Όμως για σκέψου αν με την παρούσα πληθωριστική κρίση είχαμε δραχμές; Θα είχαμε χρεωκοπήσει ξανά, με πενταπλάσια μνημόνια για να βγούμε από την κρίση. Η σημερινή κατάσταση της τουρκικής λίρας με κόσμο να μην του φτάνει να αγοράσει ολόκληρη φραντζόλα ψωμί αλλά να αγοράζει μισή (!) είναι ένα καλό παράδειγμα σύγκρισης.

Στα πιο προσωπικά. Το αν θα κάνεις ή δεν θα κάνεις παιδί είναι ένα ζήτημα προσωπικής σου απόφασης κι αυτοδιάθεσης, στο οποίο δεν πέφτει λόγος σε κανέναν. Το όνομα του παιδιού, ακόμα και τώρα, με το ισχύον σύστημα, προαποφασίζεται όταν συνάπτεις γάμο ή σύμφωνο συμβίωσης. Αν κάποια το επιθυμεί μπαίνει το δικό της επώνυμο στο παιδί. Όπως δηλωθεί ονομάζεται το παιδί. Αν το κάνεις μόνη σου, δε (πχ. με δωρητή), εξυπακούεται ότι θα μπει το δικό σου επώνυμο. Δεν υπάρχει δηλαδή θέμα, μπλέκεσαι επειδή βλέπεις ότι υπάρχει μια πατριαρχική συνήθεια τριγύρω σου, που όμως ούτε νόμος του κράτους είναι, ούτε προαπαιτούμενο.

Μπορείς να κάνεις ό,τι επιθυμείς, αρκεί να μπορέσεις να το στηρίξεις οικονομικά. Για να γίνει αυτό, πρέπει να οργανωθείς, να κινηθείς, να ψάξεις, είναι μέρος της ενήλικης ζωής. Μην περιμένεις άλλος να σου βρει τη λύση. Ρώτησε στη σχολή σου, ψάξε υποτροφίες, βρες μια δουλειά μερικής απασχόλησης ή καλοκαιρινή, φτιάξε ένα μικρό κομπόδεμα, ώστε κάποια στιγμή να απογαλακτιστείς και να πραγματοποιήσεις μερικά από τα όνειρά σου.

Και φτάνουμε στο κυρίως σου πρόβλημα.

Τον γονιό σου, μάλλον τον πατέρα σου, που εκπροσωπεί όσα σιχαίνεσαι στο σύστημα της χώρας. Δεν είναι ταυτόσημη η Ελλάδα με το γονιό σου. Ο γονιός σου βέβαια ψήφιζε όλα αυτά τα χρόνια, πιθανώς με το θυμικό, όπως ετοιμάζεσαι κι εσύ, ή με την λογική γνωστής χλωρίνης του εμπορίου (“αυτήν ξέρετε, αυτήν εμπιστεύεστε”) και συνδιαμόρφωσε τη χώρα που ζούμε όλοι μας. Όμως θα ήταν φρόνιμο ακριβώς επειδή δεν έχεις ζήσει ή ταξιδέψει πουθενά εκτός της Ελλάδας να είσαι πιο φειδωλή με την κρίση σου. Η Ελλάδα καλώς ή κακώς ανήκει στην χορεία των ανεπτυγμένων κρατών. Έχει τη θέση 33 σε σύνολο 191 χωρών.

Ενημερώσου, διάβασε, διάβασε ΠΟΛΥ, μελέτησε, μην βαριέσαι. Δες τι προοπτικές ανοίγονται με την νέα πορεία που παίρνει η χώρα μετά τα μνημόνια, τα οποία δεν είναι αυτά που μας λύγισαν, είναι αυτά που φορτωθήκαμε λόγω των λαθών μας στις επιλογές μας και λόγω των λαμογιών μας (και των πολιτικών αλλά και των πολιτών που ζητούσαν ρουσφέτια, μην βγάζουμε την ευθύνη μας από την εξίσωση).

Μην ακούς συνωμοσιολογίες, μην αυτοοικτίρεσαι, κοίτα το μέλλον. ΕΣΥ θα διαμορφώσεις την χώρα αύριο-μεθαύριο. Δεν θα το κάνουν άλλοι για σένα. Φρόντισε να είσαι πολιτικά εναργής, συνειδητοποιημένη, ενημερωμένη, ώστε το δικό σου το παιδί να μην έχει τέτοιο χάος στο κεφάλι του και να κατηγορεί εσένα ότι του παρέδωσες καμμένη γη. Είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις.