Η Ρένα απαντά: Γιατί δεν γεννιέται σε κάνενα άντρα συναίσθημα για μένα;

Γιατί δεν γεννάται σε κανέναν άντρα συναίσθημα για εμένα παρά μόνο σεξουαλική επιθυμία;
Ξεκινώ με ένα βασικό ερώτημα το οποίο πλέον όντως αρχίζει και με ταλανίζει.
Βρίσκω σεξουαλικά διαθέσιμους άντρες όχι όμως και συναισθηματικά.
Είμαι 27 χρονών και πότε δεν έχω κάνει μια σχέση παρόλο που πλέον είναι κατι το οποίο το λαχταρώ.
Θέλω ρε παιδί μου να δω πως είναι η συντροφικότητα,πώς είναι να κάνεις από κοινού όνειρα με κάποιον,να μοιράζεσαι.
Είμαι γενικά ένα πολύ εξωστρεφες άτομο που ποτέ δεν είχα δυσκολία να κάνω γνωριμίες αντιθέτως.
Έχω αυτοπεποίθηση και μου αρέσω πολύ.
Εγώ για παράδειγμα θα με ερωτευομουν, γιατί να μην μπορώ να βρώ κάποιον που να με ελκύει και να με ερωτευτεί;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ναρκισσιστρουλα

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Είπες 27 και έδωσες την απάντηση στον γρίφο. Είναι θέμα zeitgeist, του πνεύματος των καιρών, ανήκεις στην “καταραμένη γενιά των μη σχέσεων”. Προσοχή δεν είναι τόσο ζοφερό όσο ακούγεται, θα εξηγήσω ευθύς παρακάτω.

Όπως έχω ξαναπεί:

Γιατί συμβαίνει, γιατί άντρες συνάπτουν σύντομους δεσμούς χωρίς δεσμεύσεις με αξιόλογες γυναίκες της γενιάς των millenials, είναι: επειδή υπάρχει υπερπροσφορά γυναικών εκεί έξω.

Πιο αναλυτικά. Παλιά, πριν την άνθιση της τεχνολογίας και την σεξουαλική απελευθέρωση των γυναικών, ένας άντρας είχε περιορισμένες επιλογές ερωτικής εκτόνωσης. Είχε συναισθηματικές σχέσεις με υποσχετικές δέσμευσης, και στο πλάι ξεκάθαρα σαρκικές επαφές, είτε σε πορνεία, είτε με γυναίκες με τις οποίες δεν υπήρχε κάποια προοπτική δέσμευσης για αντικειμενικούς λόγους (λ.χ. παντρεμένες).

Σήμερα ένας άντρας έχει πολλαπλές επιλογές διαθέσιμες, αρκεί να πληροί ένα μίνιμουμ κοινωνικών προϋποθέσεων κι αξιοπρεπούς εξωτερικής εμφάνισης (κι εννοώ τα απολύτως βασικά: καθαριότητα, υγιεινή, ένα αξιοπρεπές κούρεμα). Υπάρχουν πολλές αδέσμευτες γυναίκες εκεί έξω που είναι διατεθειμένες (και είναι κατάκτηση του φύλου μας!) να συνάψουν ερωτικές επαφές χωρίς να επικρέμεται πάνω στον άντρα η σπάθη του πατέρα-μ0υνοδερβέναγα και των υποχρεώσεων μια επίσημης δέσμευσης. Έτσι δοκιμάζουν, απορρίπτουν, πηγαίνουν στην επόμενη, κ.ο.κ. (Δες κι αυτό). Ο νόμος προσφοράς-ζήτησης καθορίζει αυτή την αντρική συμπεριφορά. Κι ικανοποιεί μια επιθυμία σειριακής μονογαμικότητας, εις αντικατάσταση του “μέχρι ο θάνατος να μας χωρίσει” του πάλαι ποτέ. Όταν το πράγμα θα σφίξει, όταν οι άντρες αυτοί θα είναι στα 40, θα βάλουν κι εκείνοι νερό στο κρασί τους για να κάνουν ενδεχομένως οικογένεια και θα παρατήσουν το στυλ “χαρωπή πεταλουδίτσα από λουλούδι σε λουλούδι”. Μαζί τους όμως θα έχουν μεγαλώσει κι οι σημερινές 30άρες.

Και τι προτείνεις, Ρένα; Να πάμε πίσω στο 1950 που “το λουλούδι τους” δεν το έδιναν οι γυναίκες όπου κι όπου; Σίγουρα όχι. Αντίθετα, περισσότερη απελευθέρωση, περισσότερη αποδέσμευση της αγνής συντροφικότητας, του σεξ για την ευχαρίστηση του σεξ, κι αποδέσμευση από τον καταναγκασμό της μητρότητας για όλες, μάλλον στη σωστή κατεύθυνση είναι, ώστε να μην χρειάζεται καμμία γυναίκα να κάνει θυσίες ώστε να μένει ζευγαρωμένη.

Στο θέμα σου το εντελώς εξατομικευμένο τώρα.

Ταυτίζεις την μη επιθυμία σύναψης σχέσης με το ότι δεν σε έχουν ερωτευτεί. Επειδή ακόμη δεν έχεις κάνει μια σχέση με κάποια διάρκεια, δεν έχεις προλάβει να δεις ότι συναισθήματα σαφώς αναπτύσσονται, αλλά δεν έρχονται από πριν επειδή το δηλώνουμε στα ζητούμενα. Δεν αρκεί να πεις “ζητάω σχέση” για να πάρεις σχέση κι όχι σκέτο σεξ, επειδή η ανθρώπινη ερωτική διάδραση δεν αποτελεί εμπορικό συμφωνητικό.

Αυτή η εντύπωση κι απαίτηση είναι ιδιαίτερα έντονη ακριβώς στην γενιά σου, ότι “θα το’χω επειδή το δικαιούμαι” επειδή έχει μεγαλώσει μέσα σε ένα πλαίσιο όπου όλα συζητιώνται, σε όλα γίνεται δημόσιος διάλογος, η αξία του διαλόγου και της επικοινωνίας τονίζεται και υπερθεματίζεται τόσο πολύ και θεωρούνται ότι μαγικά λύνουν τα θέματα, “αρκεί να το ζητήσεις”, “να το συζητήσετε”, “σε όλα χρειάζεται διάλογος”. Πες το και θα έρθει. Αμ δε.

Οι άντρες της ηλικίας σου έχουν επίσης λάβει “κακό χαρτί”, δεν είναι μόνο οι γυναίκες ριγμένες. Δεν έχουν κάποια δουλειά που να τους εξασφαλίζει σταθερά και ικανά έσοδα, μένουν πολυ συχνά με γονείς, δεν έχουν πρωταρχικές γνώσεις αυτοεξυπηρέτησης συνήθως ακριβώς επειδή δεν μένουν μόνοι, νιώθουν χαμένοι χωρίς τη μαμάκα να σιδερώσει τα σώβρακα και τον μπαμπάκα ν’αλλάξει φλάντζα στο καζανάκι. Δεν έχουν βιώσει την ενηλικίωση στην πράξη, με αποτέλεσμα να μην επιθυμούν ακόμη δεσμεύσεις και (αντιλαμβανόμενους) περιορισμούς. Θέλουν να παρατείνουν την εφηβεία τους όσο το δυνατόν περισσότερο. Είναι ένα κοινωνιολογικό φαινόμενο που εξηγούν διάφοροι αναλυτές.

Και πώς θα πετύχεις συναισθηματικό δεσμό, συναισθηματικότητα, μια σχέση τέλος πάντων που να προσφέρει κάτι παραπάνω από το σεξουαλικό, τότε;

Θα πρέπει να βρεις τον άντρα που δεν θα σου κάνει δηλώσεις προγραμματικές, “ας το πάμε χαλαρά”, “καλά είμαστε έτσι”, “να περνάμε καλά” κι όλα αυτά που λένε συνήθως. Για να μην γίνει αυτό όμως, καθώς είναι πλέον σχεδόν αυτόματο αντανακλαστικό, είναι πάρα πολύ κρίσιμο να μην δώσεις στις πρώτες πρώτες αναγνωριστικές επαφές (ιδιαίτερα τις ψηφιακές) την εντύπωση ότι κάτι ψάχνεις απ’αυτούς, ότι κάτι σου κίνησε την προσοχή. Κι ας είσαι τρελά ερωτευμένη, συγκρατήσου, μην το πεις άμεσα κι άσε να δεις πώς θα πάει. Μην γίνεσαι ευάλωτη με την μία, περίμενε λίγο.

Αν δεν γίνουν καθόλου προγραμματικές δηλώσεις ούτε από την μία, ούτε από την άλλη πλευρά, αν τις αποφύγεις εντελώς, υπάρχει η πιθανότητα να ζήσετε κάτι που να εξελιχθεί σε σχέση. Άλλωστε οι σχέσεις με ερωτική έλξη ξεκινούν, δεν ξεκινούν με οργανόγραμμα και καταμερισμό ευθυνών.