Η Ρένα απαντά: Γιατί δεν αντιδρώ;

Το δεν αντιδρώ κρύβει πολλά γιατί πίσω του αλλά το σημαντικό είναι να διαχειρίζεσαι την ένταση της καθημερινότητας.

____________

Η ιστορία της Μυρσίνης όπως την ξεχώρισα σήμερα. 

Ρένα και αμποπαρέα,

γιατί δεν αντιδρώ; Ξέρω ότι δεν αντέχω την ένταση και τους καυγάδες και μόλις χρειαστεί να διαφωνήσω κάπως πιο έντονα σπάει η φωνή μου και μου έρχονται δάκρυα.

Αλλά εγώ δεν αντιδρώ σε πολλά.

Παράδειγμα: Μιλάω με την ιδιοκτήτρια του παιδικού σταθμού και ενώ τον Φλεβάρη μου είπε 300 ευρώ και έκανα κανονικά εγγραφή, τον Ιούλιο που πήγα να πάρω την λίστα με τα απαραίτητα του Σεπτέμβρη όταν της είπα “πότε θα μου δώσετε την απόδειξη εγγραφής, γιατί παίρνουμε ένα μικρό ποσό επιστροφής από την δουλειά μου”. μου είπε ότι τα μηνιαία δίδακτρα ανέβηκαν λόγω αυξήσεων 15 ευρώ. Είμαι σίγουρη ότι αυτό έγινε γιατί δεν υπολόγιζε να δίνει αποδείξεις και στράβωσε. Αλλά εγώ δεν αντέδρασα, Γύρισα σπίτι και ήμουν πολύ νευριασμένη με την αύξηση αλλά και με μένα που δεν αντέδρασα επειδή έχω ανάγκη τον παιδικό και θέλω το παιδί να είναι σ ήρεμο πλαίσιο.

Παράδειγμα 2: Ο διευθυντής μου όταν ήμουν έγκυος, πριν 2 καλοκαίρια είχε πει μπροστά μου “κάνετε παιδιά και πρέπει ο δικός μας προγραμματισμός να συνάδει με την όρεξη σας για οικογένεια’. Εννοείται έμεινα ενεή. Και πάλι δεν μίλησα. Δεν με υπερασπίστηκα ούτε εμένα ούτε το δίκαιο. Μόνο λίγες μέρες μετά βρήκα το κουράγιο και του το ανέφερα ως κακή στιγμή του και γέλασε αντί να ντραπεί. Προφανώς γιατί δεν τον στόλισα αλλά του το είπα πολύ πολύ ήρεμα με τρεμάμενη φωνή.

Παράδειγμα 3: Παρκάρω έξω από το σπίτι και σκάει κοπέλα η οποία μου λέει να φύγω γιατί το αγόρι της κάνει κύκλο και θα μπει εδώ. Έρχεται αυτός μου κολλάει, με βρίζει για να φύω και επειδή φοβήθηκα και είχα μαζί το μωρό έφυγα. Που και το παιδί να μην είχα, πάλι θα έφευγα από όσο με ξέρω. Γύρισα σπίτι και σκέφτηκα πως από πουθενά δεν έβγαινε να φύγω εγώ από το παρκάρισμα. Και πάλι δεν αντέδρασα.

Κάποια μικρά αλλά καθημερινά παραδείγματα που με ταλανίζουν αυτό το καιρό, καθώς νιώθω ότι συχνά δεν βρίσκω το δίκιο μου γιατί δεν μιλάω όταν πρέπει ή και καθόλου.

Έχετε κάτι να με βοηθήσετε; Ίσως απλά έτσι είμαι, όπως μου είπε ο ψυχολόγος και απλά να το αποδεκτώ;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μυρσίνη

__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση. 

Δεν αντιδράς επειδή έτσι διαμορφώθηκε η προσωπικότητά σου κατά την ανάπτυξή σου. Για να δεις τα πώς και γιατί χρειάζεται αναλυτική θεραπεία, την οποία δεν κάνεις με τον ψυχολόγο (κι ίσως να μην χρειάζεται, δεν θα το κρίνω εγώ αυτό). Πάντως πέρα από το χαρακτήρα έχουμε ψηφίδες που τοποθετούνται με τις εμπειρίες. Ίσως ο φόβος της διάψευσης, της ματαίωσης ή η ζωή σε ένα μάλλον αυταρχικό περιβάλλον να σε έκανε πιο διστακτική απέναντι σε ό,τι αντιλαμβάνεσαι ως εξουσία. Καθώς το δίκιο το βλέπεις, σε γενικές γραμμές, δεν είναι ότι δεν το βλέπεις. Πρέπει να συνειδητοποιήσεις ότι οι “επιπτώσεις” της αντίδρασής σου μπορεί να είναι το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που φοβάσαι! Ο κόσμος σέβεται αυτόν που έχει όρια.

Στα παραδείγματα.

Για το #1 πάντως ειλικρινά δεν πιστεύω ότι η αύξηση ήταν αντίδραση στο αίτημά  σου. Μάλλον αποφασισμένο ήταν, επιχειρηματικά, στα τέλη της άνοιξης ή αρχές καλοκαιριού που είδε πώς πήγε η χρονιά και τι προβλέπεται για την επόμενη. Οι επαγγελματίες που δεν κόβουν αποδείξεις το κάνουν για να αποφύγουν να αποδώσουν το ΦΠΑ. (Ειδικά σε σταθμούς βέβαια δύσκολο έως αδύνατο,  καθώς δηλώνεται υποχρεωτικά ο αριθμός των παιδιών, έχουν ευθύνη). Επομένως δεν θα ήταν 15 ευρώ το ΦΠΑ αλλά αρκετά παραπάνω. Η εγγραφή ναι, θα μπορούσε να “πνιγεί”, αλλά αυτή είναι συνήθως σαν το καπάρο των ιδιοκτητών ακινήτων: μια μικροεξασφάλιση.

Για το #2 απαράδεκτο χιουμοράκι εκ μέρους του εργοδότη. Να δεχτώ ότι αναποδογυρίζει το πλάνο του με τις εγκυμοσύνες, αλλά σε κάτι τέτοια απαντάμε “ελάτε, βάζουμε όλοι πλάτη για την υπογεννητικότητα” και το θέμα λήγει αναίμακτα. (Τι να απαντήσει που να μην τον κάνει να φανεί αναίσθητο ντουγάνι).

Για το #3 εξαρτάται από τις συνθήκες. Η ασφάλεια προέχει. Βέβαια τις πιο πολλές φορές είναι θράσος. Για να κάνει κύκλους σημαίνει δεν υπήρχε θέση, ας πρόσεχε να προλάβαινε, τι φταις εσύ που άδειασε την ώρα που έφτασες, τα νύχια σου να μυρίσεις; Αυτό θα απαντούσα στη θέση σου. Βέβαια αν δεν βιαζόμουν μπορεί και να τους άφηνα, όπως είπα εξαρτάται πολύ από τις συνθήκες.

Για την τρεμάμενη φωνή και τα δάκρυα μου θύμισες το αλήστου μνήμης “άει χάσου μυρμηγκάκι”. Κάνε ασκήσεις θάρρους, δεν πάνε χαμένες. Σιγά σιγά θα δυναμώσεις. Μη περιμένεις ολική μεταμόρφωση αλλά 2-3 επιτυχίες θα σε κάνουν να πάρεις τα πάνω σου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News