Συχνά θα μου πουν κάτι που το ακούω αλλά κάπως το μυαλό μου δεν το αποθηκεύει; Θα γυρίσω να ρωτήσω να το επαναλάβουν και απαντάνε πως δεν τους προσέχω και δεν τους ακούω.
____________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητό Α μπα,
Έχω ένα πρόβλημα που θέλω να μοιραστώ μαζί σου και με τους αναγνώστ@. Το θέμα μου λοιπόν είναι ότι δεν ακούω. Συχνά θα μου πουν κάτι που το ακούω εκείνη τη στιγμή αλλά κάπως το μυαλό μου δεν το αποθηκεύει να το πω; Και θα γυρίσω να ρωτήσω να το επαναλάβουν και συνήθως μου απαντάνε πως δεν τους προσέχω και δεν τους ακούω. Σε τέτοιο βαθμό που πήγα και σε γιατρό να ελέγξω την ακοή μου γιατί νόμιζα κουφαίνομαι αλλά δεν βρέθηκε κάτι τέτοιο. Μια χαρά είναι η ακοή μου λοιπόν.
Το παθαίνω κυρίως με γονείς και σύντροφο. Τελευταίο ένα χρόνο περνάω έντονο στρες που προσπαθώ να το διαχειρίζομαι όσο μπορώ, γίνονται κάποιες κινήσεις για να βγω από αυτήν την κατάσταση, αλλά με αγχώνει να μου λένε συνέχεια πως δεν τους προσέχω και τους γράφω. Γιατί δεν τους γράφω, απλά δεν μένει η πληροφορία στο μυαλό μου. Και πολλές φορές θα ρωτήσω το ίδιο πράγμα που μου εξήγησαν προηγουμένως, θα πω το ίδιο πράγμα που είπαν πριν εκείνοι και είχα συμφωνήσει κλπ.
Στη δουλειά δεν το παθαίνω αυτό. Μια χαρά ανταποκρίνομαι και ποτέ δεν είχα κάποιο θέμα, μάλιστα κρατάω χρόνια το ίδιο καλό feedback και είμαι σε ένα καλό περιβάλλον.
Το έχω παρατηρήσει και με τις φίλες μου όταν πάμε για καφέ και μου μιλάνε και ενώ είμαι εκεί και τους ακούω, δεν τους «ακούω» πραγματικά, δηλαδή μετά δεν θυμάμαι καν καλά καλά τι μου είπαν.
Τι παθαίνω;; Δεν θέλω να νιώθουν οι σημαντικοί άνθρωποι της ζωής μου πως τους γράφω. Έχω κολλήσει άσχημα και μου προκαλεί και αυτό έξτρα άγχος. Όταν μου μιλάνε προφανώς δεν είμαι στο κινητό, και κάτι να κάνω εκείνη τη στιγμή θα σταματήσω για να τους ακούσω αλλά τι συμβαίνει;; Είναι διάσπαση προσοχής ενώ προσπαθώ να προσέχω; Θέλω τα φώτα σας λοιπόν.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κουφαίνομαι;
____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Καλή χρονιά να’χεις! Είναι ένα πρωτότυπο κι ενδιαφέρον ερώτημα αυτό που θέτεις επειδή ακριβώς υπάρχει από πίσω το υπόβαθρο που μας εξηγείς.
Καλά έκανες και τσέκαρες την ακοή σου σε ΩΡΛ, κατ’αρχάς. Θα πρότεινα και έναν νευρολόγο να δεις κάποια στιγμή, χωρίς άγχος όμως ότι ντε και καλά κάτι συμβαίνει, απλώς για να το αποκλείσεις κι αυτό.
Πιστεύω στην δουλειά σου έχεις ένα περιβάλλον πιο συγκεντρωμένο, πιο εστιασμένο πάνω σε αυτό που κάνεις. Επίσης στη δουλειά πας πιο ξεκούραστη μετά τον νυχτερινό ύπνο (αν είναι πρωινή, όπως υποθέτω από τα συμφραζόμενα), επομένως είναι πιο εύκολο να διαχειριστείς τον όγκο πληροφορίας με ξεκούραστο μυαλό. Είναι πιο πιθανό να παρουσιάζεις χαμηλή προσοχή ή διάσπαση σε στιγμές που είσαι πιο κουρασμένη, γίνονται σαράντα πράγματα παράλληλα σε ένα σπίτι, ή όταν απευθύνεσαι σε δικούς σου και φίλους με τους οποίους είσαι πιο χαλαρή -γιατί κάπου πρέπει να χαλαρώσεις κι εσύ σαν άνθρωπος! Δεν μπορεί να είσαι συνεχώς στην τσίτα.
Το ότι δημιουργεί ένα κάποιο δυσάρεστο συναίσθημα στον κοντινό σου περίγυρο είναι κάτι που μπορείς και θα συμβούλευα να το συζητήσεις όπως ακριβώς μας το λες εμάς εδώ. «Δεν είναι ότι δεν σε υπολογίζω και δεν μετράω αυτό που μου λες ως πολύ σημαντικό, γιατί κρίνω ότι κι εσύ είσαι άτομο σημαντικό για μένα, δυσκολεύομαι τελευταία να συγκρατήσω στο μυαλό στην βραχυπρόθεσμη μνήμη την πληροφορία, με συγχωρείς, δεν γίνεται επίτηδες.» Δες πώς θα αντιδράσουν σε αυτό. Η αναφορά της βραχυπρόθεσμης μνήμης θα κάνει εντύπωση και θα αναγκαστούν να το σκεφτούν αντί να το αποδώσουν σε «γράψιμο». Πολλές φορές δεν είναι μόνο τι λέμε αλλά και πώς το λέμε. Και πόσο περιθώριο αφήνουμε στον ακροατή μας να σκεφτεί κατόπιν πάνω σε αυτό που επικοινωνήθηκε.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εχεις επιλεκτική ακοή. Ακούς και κάνεις download στη μνήμη σου την πληροφορία που θεωρείς σημαντική. Το “έχει κοκκινιστό σήμερα”. “άναψες το θερμοσίφωνα;” , “ο Θανάσης τέλειωσε το μεταπτυχιακό” μάλλον δεν σε ενδιαφέρουν και δεν τα αποθηκεύεις. Δεν φταίει το άτομο, δεν το γράφεις. Η πληροφορία μάλλον σου ειναι προσπεραστέα.
Επειδή αναφέρεις ότι περνάς περίοδο έντονου στρες, πριν πολλά χρόνια είχα πάθει κάτι παρόμοιο εξ αιτίας μιας πολύ σοβαρής κρίσης άγχους και η διάσπαση προσοχής ήταν ένα από τα συμπτώματα. Έκανα ψυχοθεραπεία και ο ψυχίατρος μου έδωσε και φαρμακευτική αγωγή και μετά από κανα 6μηνο η συγκέντρωσή μου άρχισε να επανέρχεται. Εσύ βέβαια λες ότι στην δουλειά δεν έχεις κάποιο πρόβλημα (εγώ εκείνη την περίοδο δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ πουθενά και σε τίποτα) ούτε αναφέρεις άλλα συμπτώματα όμως ίσως αξίζει να το κοιτάξεις.
το παθαίνω και εγω. Έχω app και σημειώνω τα πάντα στο κινητό. Έχω post it τα οποία κολλάω στον καθρεύτη μου ή στην πόρτα. Δεν βρήκα λύση, μόνο κάθησα και εξήγησα στα κοντινά μου άτομα, οπότε τώρα μου υπενθυμίζουν λες και είμαι 80 χρονών διάφορα πράγματα.
Κάποια ψυχολογική βάση πρέπει να έχει.
Με γονείς, σύντροφο, φίλους σαν να ζορίζεσαι, για κάποιο λόγο. Κι αντιδράς ασυναίσθητα.
Σου έχει δοθεί κάποιος ρόλος που δε σου ταιριάζει; Κοίταξέ το.
Άγχος είναι, όταν είναι στα κόκκινα το παθαίνω κι εγώ. Δίνω όλη μου την ενέργεια εκεί που με αγχώνει και μετά δεν αντέχω να προσέχω και τους υπόλοιπους,θέλω να χαλαρώσω το μυαλό μου που είναι σε υπερδιέγερση. Επίσης είναι σύμπτωμα διάσπασης προσοχής. Δεν κουφαινεσαι , αλλά χρειάζεσαι διαχείριση άγχους.
Πιθανότατα είναι από άγχος ή στρες αλλά καλού κακού κάνε και εξετάσεις πχ για σίδηρο ή B12 να βεβαιωθεί.ς Στο παρελθόν όποτε είχα χαμηλή B12 (ούτε καν όμως κοντά στο χαμηλότερο όριο, ήταν απλά κάτω από 300) πάθαινα οπτικές παραισθησίες (άλλα εβλεπα, άλλα καταλάβαινα). Υποτίθεται ότι αντίστοιχα μπορεί να επηρεάσει και ακουστικά
Εμένα η γιατρός μου με Β12 στα 260 μου γράφει συμπληρώματα. Δεν είχα καταλάβει το γιατί, αλλά κάτι καταλαβαίνω τώρα…
Eίναι και δεν είναι, επιλεκτική, η ακοή σου. Επειδή μου συμβαίνει απ’οσο με θυμάμαι, ξεκίνησε στο σχολείο όταν ορισμένα παιδιά με κοροιδευαν. Έκανα πως δεν ακουγα γιατι δεν μπορούσα να τους εξηγησω τα ανεξήγητα. Αφενός με έναν πολυ ιδιοτυπο, σχεδον “διαστροφικό” τρόπο, με κολακευε που με εκαναν να νιώθω ξεχωριστός, πως δημαδή δεν ήμουν σαν τους αλλους, αφετέρου με πλήγωνε γιατι ένιωθα παντελώς εκτεθειμένος στο βλέμμα ή την γνώμη τους για μενα. Αυτο στην συνέχεια άλλαξε αρδην, και άρχισα να ψάχνω ανθρώπους παράταιρους για να κανω παρέα. Έψαχνα παντού τη διαφορά, και όχι την ομοιότητα. Την διαφορά βέβαια, εν σχέσει… Διαβάστε περισσότερα »
¨καμία σχέση η ακοή, δες νευροψυχίατρο, όλα καλά θα πάνε
Αυτό το παθαινει και ο αντρας μου συνηχως μονο όταν του μιλάω εγω και τωρα τελευταια αρχισε βα το παθαινει ξαι το εφηβο παιδί μου. Πράγματι κι εγω σαν τους συγγενείς σου διαμαρτύρομαι οτι δεν με προσεχουν και με γραφουν. Το αντιθετο με τη δικη σου περιπτωση απλά μου απαντανε «οχι δεν σε γράφω αμαν πια!» . Τωρα ομως υα τους πω να παμε να τους κιιταξει κανας γιατρος για τη βραχυπροθεσμη μνήμη τους και θα διύμε αν θα συνεχισουβ το ιδιο βιολι
Σύνρομο επιλεκτικης ακοής…ψάξτε λιγο και θα με θυμηθείς.. το εχω κ εγω…