Δεν αρκεί να πεις σταματάω επειδή έχεις ανάγκη να κλάψεις.
_____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητή Ρένα. Το δικό μου το πρόβλημα είναι λίγο first world, αλλά εμένα με ταλαιπωρεί πολύ. Μένω πολλά χρόνια στο εξωτερικό με τον σύντροφο μου, ούτε παιδιά ούτε σκυλιά από επιλογή. Γενικά περνάω καλά και προσπαθώ να ταξιδεύω συχνά.
Η Ελλάδα δεν μου λείπει. Έρχομαι μια φορά το χρόνο συνήθως τα καλοκαίρια, αλλά μπορεί και να κάτσω πολύ καιρό. Όπως αυτή τη φορά που έκατσα δυόμιση μήνες σχεδόν. Το θέμα μου είναι ότι όταν έρχεται η ώρα να κλείσω εισιτήρια για Ελλάδα είναι η χειρότερη μου, με βαραίνει παρά πολύ. Συνήθως έρχομαι μόνη μου και έχω άγχος και κλάματα. Όταν δε έρχεται η ώρα να πάω πίσω- ενώ θέλω πάρα πολύ- περνάω κατάσταση. Με πιάνουν ανεξέλεγκτα κλάμματα που δεν μπορώ να ελέγξω και να σταματήσω για ώρες. Την μέρα ειδικά που είναι να φύγω και συνήθως με πάει η μάνα μου στον σταθμό των λεωφορείων είναι εφιάλτης. Βέβαια εγώ προσπαθώ να το κρύψω όλο αυτό, γιατί ντρέπομαι και δεν είναι καθόλου του στυλ μου. Ούτε είμαστε απ τις οικογένειες που θ’ αγκαλιαστούν και θα φιληθούν και όλα αυτά. Ούτε είμαστε πολύ κοντά θα έλεγα και δεν εκμυστηρεύομαι πράγματα, γιατί δεν έχει λειτουργήσει καλά αυτό στο παρελθόν. Βγαίνω απ´ τ´ αμάξι γρήγορα, λέω γεια και θέλω να εξαφανιστώ. Βλέπω τη μάνα μου να λυγίζει λες και πάω Νέα Ζηλανδία και γίνομαι κουρέλι. Έχω βαρεθεί να σκούζω σε τρένα, λεωφορεία και αεροπλάνα και το διαχειρίζομαι τελευταία με μισό ηρεμιστικούλι όλο αυτό. Νομίζω όμως από μικρή είχα κάτι τέτοια ξεσπάσματα.
Λες να έχω κάποιο υποσυνείδητο τραύμα; Abandonment issues? Ή να είμαι απλά μαμόθρεφτο; Εδώ να πω ότι η μάνα μου είμαι λίγο χειριστική, covert narcissist, και αρέσκεται στον ρόλο του θύματος. Επίσης έχω κάνει κάποια χρόνια ψυχοθεραπεία λόγω γενικευμένης διαταραχής άγχους που έχω ξεπεράσει πλέον. Αυτό με το κλάμα που δεν μπορώ να σταματήσω με τρομάζει όμως. Αναρωτιόμουν αν μπορείς να δεις κάτι που παραβλέπω ή αν άλλες/οι αναγνώστριες/ες έχουν βιώσει κάτι αντίστοιχο.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Κλάμα κορόμηλο
_____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Να κάτι που δεν έχουμε ξανασυζητήσει!
Ξέρεις τι βλέπω; Αυτή η συναισθηματική εκφραστική δυσκοιλιότητα κάπου θα ξεσπούσε. Είναι φυσικό επόμενο. Το αναφέρεις πάνω από μια φορά: δεν είναι του στυλ σου, δεν είστε εκφραστική οικογένεια, θες να βγεις από το αμάξι και να εξαφανιστείς…
Καμμιά φορά βλέπουμε τους βορειοευρωπαίους να αντιμετωπίζουν τα πιο τραγικά γεγονότα με ψυχραιμία κι αξιοπρέπεια και το θαυμάζουμε. “Α, πέφτουν βόμβες, ας πάμε συντεταγμένα στα καταφύγια, θα προλάβουμε και το τσάι”. Οι Βρετανοί το λένε stiff upper lip. Όμως ταυτόχρονα η καταθλιψάρα πάει κι έρχεται, αν παρακολουθήσεις σουηδικό κινηματογράφο θα πεις άνοιξε πέτρα να χωθώ.
Από την άλλη στις χώρες του Νότου έχουμε την αντίστροφη προσέγγιση. Δραματοποιούμε σαν μαυροντυμένος Χορός σε τραγωδία του Ευρυπίδη με το παραμικρό. Σκίζουμε τα μάγουλά μας και τα ιμάτιά μας φωνασκώντας με μεγάλες χειρονομίες, αν μας δει από ψηλά κάποιο drone θα πιστέψει ότι εκτελούμε χορογραφημένο νούμερο ενώ εμείς απλώς ξεκατινιαζόμαστε για τη σειρά στην τράπεζα. “Εμένα είπες βρωμόγερο μαρή λινάτσα; Τώρα θα δεις!” και λοιπά και λοιπά…
Εσύ βρίσκεσαι κάπου στο μέσο. Από τη μία θέλεις να ξεσπάσεις, καθώς το αίμα σου βράζει. Από την άλλη η εξίσωση της αυτοσυγκράτησης με τον έλεγχο του εαυτού είναι τόσο παγιωμένη που δεν του επιτρέπεις να εκδηλωθεί. Κι έτσι σπάει ετεροχρονισμένα.
Δεν είναι τόσο κακό να κλαις, είναι ενίοτε λυτρωτικό. Ούτε αναξιοπρεπές είναι. Το κλάμα σχετίζεται με μιαφυσική λειτουργία του παρασυμπαθητικού νευρικού συστήματος: αυτό που είναι επίσης υπεύθυνο για την χώνεψη και την αφόδευση. (Ενώ το συμπαθητικό ναυρικό σύστημα αναλαμβάνει τις αντιδράσεις fight or flight, δηλαδή μάχη ή φυγή). Αυτό το κύκλωμα δηλαδή προσφέρει ανακούφιση και χαλάρωση. Ενεργοποιείται μάλιστα μετά από καταστάσεις κινδύνου ή …στρες. Σου θυμίζει κάτι; Οι στιγμές αυτές που περιγράφεις σου προκαλούν μεγάλο στρες, επειδή συμβολίζουν αυτά που δεν είναι επακριβώς όπως τα θες, κι επειδή τα πρόσωπα, εν προκειμένω η μάνα σου υπερδραματοποιούν. Και επομένως έτσι το σώμα σου μπαίνει στην διαδικασία να ανακουφιστεί με το κλάμα. (Είναι ακριβώς ο λόγος που άνθρωποι κλαίνε μετά από έντονα γεγονότα ενώ ούτε πονάνε, ούτε στενοχωρημένοι είναι. Συμβαίνει και μετά από συγκλονιστικούς οργασμούς.) Αγκάλιασέ το, λοιπόν, μην το καταπιέζεις. Το σώμα μας διαθέτει μια εγγενή σοφία.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αυτό που θα πω μπορεί να ακούγεται άσχετο, αλλά θα καταλήξω στο θέμα της γράφουσας.
Έχω διαβάσει ποσό σημαντική είναι η αγκαλιά για τα μωρά και τα νήπια, ειδικά όταν κλαίνε. Μαθαίνουν ότι είναι ασφαλή, πως οι γονείς τους είναι εκεί για τις ανάγκες τους. Μεγαλώνοντας γίνονται πιο ανεξάρτητοι ενήλικες. Αντίθετα, αν αφήνεις ένα μωρό να κλαίει απαρηγόρητο, καταλαβαίνει ότι κανείς δεν πρόκειται να το βοηθήσει. Σταματάει το κλάμα, νιώθει εγκαταλελειμένο και γίνεται ανασφαλής ενήλικας.
Το ότι δεν εκφράζεις έντονα συναισθήματα, δεν σημαίνει ότι δεν τα νιώθεις, απλά τα θάβεις. Κάποια στιγμή θα ξεσπάσουν.
Κ γω σαν κατοικος εξωτερικου ταυτιζομαι πολυ με οσα λες. Καθε φορα που φευγω απο Ελλαδα, εκει στο αεροδρομιο λεω πως δεν μπορω πια τα αεροδρομια, τους αποχαιρετισμους. Κ προσπαθω επισης να το παιζω κουλ γιατι τον ρολο οπως λες του θυματος τον εχει προλαβει η μαμα κ τωρα τελευταια κ ο μπαμπας μου. Καποιες φορες σκεφτομαι πως ποτε δεν με παρηγορησαν αυτοι που φευγω κ ζω μακρυα αλλα παντα εγω. Ωστοσο, οταν φτανω σπιτι μου στο εξωτερικο ολα μπαινουν στη θεση τους. Για μενα λειτουργει πολυ το να παω πιο συχνά Ελλαδα, ετσι νιωθω πως κρατω παντα επαφη κ… Διαβάστε περισσότερα »
Το έχω ζήσει το σκηνικό που περιγράφεις άπειρες φορές. Επειδή η μητέρα μου έχει παρόμοιο χαρακτήρα με τη δική σου, δραματοποιούσε την κατάσταση στο έπακρο, ώστε να φεύγω διαλυμένη κάθε φορά. Με τον καιρό και για τη δική μου ψυχική ηρεμία αποφάσισα ότι το καλύτερο ήταν να φεύγω μόνη. Πάντα φυσικά, όταν το αεροπλάνο ανέβαινε και έβλεπα κάτω το Αιγαίο, ένιωθα ένα σφίξιμο. Πάντα κάτι χάνεις, κάτι κερδίζεις. Το εξωτερικό σου δίνει εμπειρίες και ίσως μια πιο ήρεμη ζωή (εσύ το ξέρεις αυτό). Μπορείς όμως και επιστρέφεις στην Ελλάδα και εκτιμάς ακόμα περισσότερο το διάστημα που είσαι εδώ, όσα σου… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είσαι η μόνη. Κάθε φορα που είναι να έρθω Ελλάδα λέω ωχ γιατί, κ κάθε φορα που φεύγω με πιανουν τα ζουμιά όταν κλειδώνω την πόρτα του πατρικου σπιτιού εκεί. 10 χρόνια τώρα αυτή η ιστορία… μου λείπει η πόλη μου, μου λείπουν τα γνώριμα, σκέφτομαι κ τους δικούς μου που μεγαλώνουν.. Μετά έρχομαι εδώ. Περνάνε 2-3 μέρες, συνηθίζω κ πάω παρακάτω..
Μήπως κ εσένα σου λείπουν καταστάσεις από Ελλάδα? Μήπως ανησυχείς σε τι φαση θα τους βρεις όλους την επόμενη χρονιά?
Ταυτίζομαι και εγώ το ίδιο παθαίνω. Πήγα σε ξένες χώρες διακοπές και έκλαιγα. Και στο παρελθόν όταν έμενα σε χώρες του εξωτερικού μόνιμα, το ίδιο πράγμα, λες και πήγαινα για σφαγή 🤣.
Τουλάχιστον, είναι παροδικό;
Εκφράσου άνετα ,μη ντρέπεσαι ,μην περιορίζεσαι
Σαν να μη σε βλέπει κανείς
Δείξε τα συναισθήματά σου ,για κάποιο λόγο θέλουν να βγουν
Όλοι λίγο πολύ μελαγχολουμε με τις καταστάσεις που περιγράφεις. Κι εγώ συγκινούμαι στους αποχωρισμους, ειδικά το να είμαι σε μέσο που φεύγει και ο άλλος στο σταθμό να με αποχαιρετάει και να με βλέπει από μακριά, αυτό δεν το αντέχω καθόλου. Δεν κλαίω όπως εσύ, συγκρατούμαι, αλλά με δυσκολία, και η μελαγχολία είναι επίσης μεγάλη. Γι’αυτό έχω βρει τη λύση και δεν αφήνω άτομα να έρχονται για αποχαιρετισμό, όχι μόνο εκεί που φεύγω, αλλά ούτε από πριν σε άλλα μέρη επιτρέπω αποχαιρετισμους με ευχές κι αγκαλιές. Χαιρετιομαστε απλά, λες και δεν φεύγω η δεν χαιρετιομαστε καθόλου. Επίσης, εκεί που μπορώ… Διαβάστε περισσότερα »