Η Ρένα απαντά: Γιατί αναρωτιέται με τέτοια απελπισία;

Θα ήθελα την γνώμη σου, γιατι πιστεύω πως το ζήτημα αφορά κι άλλες γυναίκες που έχουν το σκεπτικό της συγκεκριμένης.

___________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ερώτηση που δεν αφορά εμένα αλλά γυναίκα που εργάζεται στην Ελληνική τηλεόραση και δεν θα ήθελα να την ονοματίσω. Θα ήθελα την γνώμη σου, γιατι πιστεύω πως το ζήτημα αφορά κι άλλες γυναίκες που έχουν το σκεπτικό της συγκεκριμένης.

Εκείνη λοιπόν αναφέρει συχνά πυκνά και με κάθε ευκαιρία ποσό θέλει οικογένεια, το γιατι ο σύντροφος της δεν της έχει κάνει ακόμα πρόταση και στην ουσία το δηλώνει με αμέριστη κατ’ εμέ απελπισία λες και ζούμε στην εποχή της κυρίας Κοκοβίκου ένα πράγμα. Θα μπορούσε να μιλήσει για την επιθυμία της σε έμπιστα δικά της πρόσωπα κι όχι για να μην την ακούει ο κόσμος, αλλά κυρίως για να μην την ακούει ο σύντροφος της, που ακόμα και να θέλει να κάνει οικογένεια μαζί της ΙΣΩΣ πει μα καλά τόσο πολύ μόνο αυτο την καίει και γιατί δεν απολάμβανε απλά την σχέση μαζί μου και ότι έχουμε το βγάζει δημοσια;

Έπειτα και να γίνει γυναίκα του και να πραγματοποιηθεί το όνειρο της θα σκέφτεται ο σύντροφος της, όλα τα προσωπικά μας στην φορά θα τα βγάζει ή μήπως τον συμφέρει και αυτόν για να διαφημίζει τις,επιχειρήσεις του και να την εγκαταλείψει όπως τόσοι κ τόσοι άλλοι;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Νίνα

_____________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Νομίζω όλοι καταλάβαμε.

Αυτό που σε μπερδεύει είναι ότι πιστεύεις ότι τα πράγματα που γίνονται και λέγονται στην τηλεόραση (ελληνική και διεθνή) είναι πραγματικά και λέγονται σε επίπεδο πρώτης ανάγνωσης. Ότι τα πιστεύουν, ότι τα νιώθουν, ότι είναι μια πραγματικότητα. Τίποτα δεν είναι μακρύτερα από την αλήθεια.

Όπως είχε πει ο Κώστας Μυλωνάς, διάσημος για τις cult εκπομπές του στην δεκαετία του ’90, πρέπει να βγάζουμε έναν εαυτό χειρότερο απ’αυτόν που είμαστε για να μπορεί ο θεατής είτε να ταυτιστεί, είτε να νιώσει καλύτερα με τον δικό του εαυτό.

Η απελπισία επομένως στο αφήγημα της απόκτησης οικογένειας και όλη αυτή η μίρλα είναι για να νιώσουν ακριβώς οι θεατές καλύτερα με τον εαυτό τους. Και να μειωθεί κι η ταξική ζήλεια, μην ξεχνιώμαστε. Εκείνη παίρνει τα πολλά τα χρήματα για την εργασία της, αλλά κατά βάθος είναι δυστυχισμένη μωρέ, της λείπει η οικογένεια… (Προσωπικά νομίζω αυτό είναι το τελευταίο που την απασχολεί, αλλά τέλος πάντων. Κι είμαι σίγουρη ότι κι οι σύντροφοί της είναι μια χαρά ενήμεροι και συμφωνούν).

Γράφεις «λες και ζούμε στην εποχή της κυρίας Κοκοβίκου». Δεν ζούμε ασφαλώς σε εκείνη την εποχή κι έχουμε κατακτήσει πολλά, αλλά αυτό λέγεται positioning με όρους marketing. Μια τέτοια εκπομπή με τέτοια παρουσίαση στοχεύει στο εναπομείναν κοινό τύπου κυρίας Κοκοβίκου: κοινό υπαρκτό, πιστό και με λίγες εναλλακτικές ώστε να δικαιολογήσει η παρουσιάστρια τους μισθούς που ζητά από το κανάλι. Όχι δυστυχισμένη, πολύ ευτυχισμένη είναι, πιστεύω!

Τώρα για τις υπόλοιπες που έχουν το αντίστοιχο σκεπτικό; Μάλλον έχουν λίγες εναλλακτικές κι απελπίζονται με την απουσία επιλογών τη σήμερον ημέρα. Δεν είναι περίεργο. Αν ήταν πλούσιες, θα ήταν λιγότερο ομιλητικές για το θέμα, θα είχαν άλλες λύσεις.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News