Η Ρένα απαντά: Για τους σωστούς λόγους να θες παιδί

Έμεινα στον άσσο, μιας και ο πρώην μου μου έφαγε ήδη την μισή αναπαραγωγική μου ηλικια και όπως καταλαβαίνετε μείωσε δραματικά τις πιθανότητες.

_____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Αγαπητη μου Ρενα,

Καλημέρα. Σε θαυμαζω απεριόριστα και νομιζω ότι αυτή η στηλη προσφερει κατι μοναδικο, που εξω στην κοινωνια λειπει: τον διαλογο. Ειδικα σε θεματα τζιζ, που δεν ανοιγει κανεις ευκολα στην καφετερια, αλλα προτιμα ένα βολικο ψεμα.

Μπαινω στο ψητο κατευθειαν: Ποιοι είναι οι «σωστοι» λογοι για να θελεις παιδια;

Το ερωτημα μου ξεκινησε εδώ και πολύ καιρο, όταν εξεφρασα στους δικους μου την επιθυμια να κανω παιδι μονη μου. Δηλαδη με εξωσωματικη μεσω δοτη σπερματος.

Ας πω μερικα πραγματα για μενα. Ειμαι 37, χωρισα πριν δυο χρονια μετα από πολυετη σχεση ,γιατι αυτος ξαφνικα θυμηθηκε ότι δεν θελει ακομα παιδια ,ενώ μεχρι τοτε ηθελε οπωσδηποτε οικογενεια. Κι εγω εμεινα στον ασσο, μιας και μου εφαγε ηδη την μιση αναπαραγωγική μου ηλικια και όπως καταλαβενετε μειωσε δραματικα τις πιθανοτητες , ώστε να βρω έναν καταλληλο συντροφο (υπο την πιεση χρονου που επιβαλλει η αναπαραγωγη). Κρυοσυντηρηση δεν εχω κανει, παροτι του το ειχα συζητησει διεξοδικα στα 32. Τοτε μου ελεγε, ασε ρε μωρο μου, μια χαρα ειμαστε. Και σαν ηλιθια ,τον πιστεψα.

Σας παρακαλω πολύ , μην με αρχισετε ότι μπορει να βρω καποιον άλλο!!! Το να βρω αλλον αντρα για οικογενεια, και να « κρεμομαι από τα καλαμπαλικια του» όπως εγραψε με πολύ χιουμορ καπου η Ποκαχοντας, δεν το διαπραγματευομαι ουτε για αστειο.

Από περσι λοιπον, θελω να κανω παιδι μονη μου, μιας και παντα ηθελα μια μεγαλη οικογενεια. Εχω κανει φυλλο και φτερο ολες τις πληροφοριες, τους συλλογους , τις ομαδες που αναφερονται σε αυτό και ειμαι ετοιμη να βαλω μπρος τον Σεπτεμβρη. Κανω ασκηση, διατροφη, ψυχοθεραπεια, συζητησεις και συναντησεις με άλλες μαμαδες που ακολουθησαν τον ιδιο δρομο σε Ελλαδα και εξωτερικο, βαζω λεφτα στην ακρη, κανω τα κουμαντα μου και διαβαζω βιβλια για να προετοιμαστω ,οσον το δυνατον καλυτερα.

Ποιο είναι το προβλημα;, Χμμ, η συνεχης κριτικη από την οικογενεια μου και κυριως από τους αδερφους μου. Αφου ξεπερασανε το αρχικο σοκ ,δηλαδη « αυτό που πας να κανεις είναι μια τρελα», τωρα περασαμε στα «πώς την έχεις δει; Πώς θα τα καταφερεις μονη σου; Και επειδη εσυ δεν εισαι άξια να κρατησεις έναν αντρα, θα παρεις στο λαιμο σου ένα παιδι. Και εισαι εγωιστρια, και επειδη εσυ θελεις ντε και καλα απογονο , καταδικαζεις το παιδι στον να μην εχει κανονικη οικογενεια. Και απορω τι κανετε στην ψυχοθεραπεια, προσπαθεις να λυσεις τα ψυχολογικα σου μεσω του παιδιου.» Και ο καταλογος δεν εχει τελειωμο, χθες ο μεσαιος μου αδερφος μου πεταξε ότι « Αν είναι αγορι, τι αντρικο προτυπο θα εχει αν δεν εχει πατερα;»

Η αληθεια είναι ότι δεν τα βρισκω όλα αυτά εντελως παραλογα. Στην αρχη ειχα κι εγω τον καημο, σαν αγκαθι μεσα μου ότι θα στερησω από το παιδι μου τον πατερα και τα πλαισια της πυρηνικης οικογενειας. Μου λεγανε τοτε, αν νιωθεις μοναξια, παρε σκυλο, το ιδιο είναι. Και οντως τοτε πηρα σκυλο , τον οποιον τον λατρευω και τον παιρνω παντου μαζι μου. Αλλα η επιθυμια για παιδια φουντωσε ακομα περισσοτερο μεσα από αυτην την σχεση φροντιδας και νοιαξιματος.

Ευτυχως η μητερα μου με στηριζει σε αυτό και μαλιστα θα μου βαλει τα λεφτα της εξωσωματικης. Με συγκινησε παρα πολύ ομολογω, τοσο που μου φερνει δακρυα στα ματια. Τα αδερφια μου εχουνε εντονες τασεις συντηρητισμου και δεν ξερω αν το βλεπω σωστα, αλλα είναι σαν να νιωθουν μπερδεμενοι με τον δικο τους ρολο. Ο πατερας μου εχει πεθανει, αλλα δε νομιζω ότι θα το ενεκρινε.

Εγω περασα με την πρωτη Πολυτεχνειο, ειμαι οικονομικα ανεξαρτητη από τα 22, ειμαι πολύ καλα οικονομικα και από τοτε που χωρισα εκανα μια επενδυση και αγορασα ένα μικρο σπιτακι και νιωθω καλυτερα από ποτε.
Όμως η υπολοιπη κοινωνια ,μαλλον συμμεριζεται την αποψη των αδερφων μου και αυτό είναι το τελευταιο εμποδιο , πριν κανω τον αγωνα μου. Γι αυτό στελνω κι εδώ για να ακουσω τη γνωμη σας.

Σε παρομοια θεματα στα σχολια να μιλουν ασχημα για τις γυναικες που δεν συμπεριλαμβανουν τους αντρες στην αναπαραγωγη. Εχω διαβασει σχολια ότι εργαλειοποιουν τα παιδια για να λυσουν τα υπαρξιακα τους, ότι χρησιμοποιουν τα παιδια ως αξεσουαρ . Συχνα τις κρινουν ως ανευθυνες απεναντι στο παιδι ή εγωιστριες γιατι δεν το λαμβανουν υποψη. Άλλοι λενε ότι το κανουν λογω πλυσης εγκεφαλου από την κοινωνια , ότι η γυναικα ολοκήρωνεται μεσω του παιδιου. Πραγματι, πιστευω ότι στο γενικο συνολο είναι λογικο να υπαρχουν και τετοιες περιπτωσεις. Γενικα, προσπαθω να το ξεκαθαρισω μεσα μου , γιατι δεν θελω να εχω ουτε μια σκια αμφιβολιας πριν ξεκινησω κατι τοσο μεγαλο.

Ωστοσο , επειδη πολλα ακουγονται και καπου χανεται η ουσια, ποιοι ειναι οι σωστοι λογοι για να θελεις να κανεις παιδια; Αγαπημενη μου Ρενα, ποια είναι η γνωμη σου;

Σας ευχαριστω πολύ!

ΑΠΟ ΤΟΝ – Παράλογη;

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Κατ’αρχάς να σε ευχαριστήσω θερμά για τα όμορφά σου λόγια για την δουλειά που κάνουμε στο Αμπα. Nα’σαι καλά.

Όταν λέω ότι δεν υπάρχουν εγγυήσεις στις ανθρώπινες σχέσεις, κάτι τέτοια εννοώ. Είπε, ξείπε, να που τώρα τις συνέπειες καλείσαι εσύ να τις διαχειριστείς. Τα είχατε πει και κανονίσει, αλλά οι σχέσεις δεν είναι συμβόλαιο. Είχε το δικαίωμα να αλλάξει γνώμη, δοθείσας και της κατάστασης γύρω δύσκολα παίρνει κανείς απόφαση για οικογένεια, ωστόσο έχεις δίκιο ότι σε έφερε προ τετελεσμένου. Και τώρα;

Στο θέμα σου, σπάνια διαβάζω τόσο συνειδητοποιημένο αλλά και λογικά σκεπτόμενο άνθρωπο. Δεν είναι τυχαίο ότι μπήκες με την πρώτη στο Πολυτεχνείο κι ότι είσαι οικονομικά ανεξάρτητη από τα 22 σου. Αγόρασες και σπιτάκι δικό σου, παρόλη την κρίση. Αρχηγός! Μπράβο σου! Αυτές οι ιδιότητες της αποτελεσματικότητας και του να παίρνεις λελογισμένο ρίσκο βέβαια «τσούζουν» αρκετό κόσμο στον περίγυρο που δεν σου συγχωρεί ότι δεν θα φας πακέτο τουλάχιστον στα προσωπικά σου! Σου λέει, τι, παντού στον αφρό θα είναι η Παράλογη; Τι στα διάλα! Κάτσε να φάει και λιγουλάκι στραπάτσο, εμείς τι είμαστε; Ω ναι, το ποταπό κίνητρο της προσωπικής σύγκρισης και του φθόνου, να μην το παραγνωρίζεις…

Τα αδέρφια σου, που φαντάζομαι δεν θα σε ζηλεύουν με τόσο φθόνο όσο μακρινότεροι άνθρωποι αλλά θα σε αγαπουν και σε κάποιο επίπεδο θα σε θαυμάζουν, δυστυχώς είναι ευεπίφοροι λόγω γενεάς σε αφηγήματα νεοπουριτανικά που τα δοκιμάζει η έλευση της σύγχρονης ιατρικής. Όπως έχω πει και ξαναπεί, η διάχυση της πληροφορίας είναι τεράστια και περιθωριοποιημένες απόψεις ή και πιο mainstream παίρνουν κεφάλι και με την αναπαραγωγή μοιάζουν να παίρνουν αξία που δεν τους αναλογεί.

Παλιά, που δεν γινόταν μια γυναίκα να είναι κύρια της αναπαραγωγής της αλλά «κρεμιόταν από τα καλαμπαλίκια ενός άντρα» για να εκπληρώσει τον σκοπό της, ήταν αλλιώς. Δεν χρειαζόταν η αγανάκτηση κι ο φιλοσοφικός αναστοχασμός για τον ρόλο του παιδιού, της μάνας, του πατέρα κι όλα αυτά. Ξαφνικά τώρα που οι άντρες δεν είναι εντελώς απαραίτητοι στο παιχνίδι της αναπαραγωγής αρχίζουν να νιώθουν σαν κηφήνες. Φοβούνται. Λογικό.

Η μητέρα σου, ως γυναίκα, δεν έχει ανάλογους λόγους να φοβηθεί. Θα είχε μόνο το «τι θα πει ο κόσμος» ενδεχομένως, αλλά μπράβο της, δεν είναι σε αυτό το πλαίσιο νοοτροπίας. Να την χαίρεσαι και να σε χαίρεται!

Το παιδί το θέλεις για να διοχετεύσεις την περίσσεια αγάπης που έχεις να δώσεις. Ή για να μοιραστείς με έναν σύντροφο την αγάπη που έχετε μεταξύ σας, να δεις εικονισμένα σε ένα νέο πλάσμα τα χαρακτηριστικά εκείνου που ήδη αγαπάς ως εαυτό. Έχει όμως κι έναν ακόμη λόγο από πίσω, ιδιαίτερα όταν γίνεται με δικό σου ωάριο- αλλά όχι μόνο, ακόμα κι όταν υιοθετείς ή κυοφορείς με δανεικό ωάριο. Το παιδί είναι η μοναδική ευκαιρία μας να ξαναζήσουμε την παιδική μας αθωότητα. Και παράλληλα μπορούμε να διαιωνίσουμε όσα μας έμαθε έκτοτε η εμπειρία, να κατακτήσουμε δηλαδή ένα μικρό κομματάκι αθανασίας. Δεν είναι λιγουλάκι εγωϊσμός αυτό; Κατά κάποιο τρόπο είναι, σάμπως το να θες να σε διαδεχθεί ο γιός στο δικηγορικό γραφείο του μπαμπά ή να διαιωνιστεί το οικογενειακό επίθετο δεν είναι εγωϊσμός; It cuts both ways.

Η Ρένα απαντά: Για την απόφαση της Άριελ Κωνσταντινίδη

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News