Η Ρένα απαντά: Για τον χωρισμό της περιουσίας

Μην πέσετε απάνω μου, δεν είμαι άπληστη δεν το βλέπω το θέμα οικονομικά, εξάλλου και τα δικά μου στα παιδιά τους θα πάνε.

_____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα Ρένα, φίλες και φίλοι,σας διαβάζω ανελλιπώς αρκετά χρόνια, είμαι χαρούμενη για την ασφάλεια που έχει δημιουργηθεί για να εκφραζομαστε και εμείς οι γυναίκες, Ρένα ευχαριστούμε πολύ για τη βοήθεια σου!…και ευχαριστώ όλους τους συμμετέχοντες επίσης!

Το θέμα που ήθελα να με κατατοπίσεις και να με ενθαρρύνεις για να αντιμετωπίσω ισότιμα είναι η κληρονομιά ακινήτων, το οποίο θα με απασχολήσει να λάβω αποφάσεις στο μέλλον

Δεν υπάρχει κάποια διαθήκη από τους γονείς ούτε κάποια κατεύθυνση το πώς θα θέλανε να τα μοιράσουμε, προφανώς υπήρξε για αυτούς θέμα ταμπου και επίσης δεν χρειάστηκε κάποιος από εμάς να του δώσουν σπίτι για να μείνει, όλο αυτό βόλεψε. Έχουμε χάσει τον πατέρα μας τα τελευταία 4 χρόνια, η μητέρα μας είναι εν ζωή και από ότι καταλαβαίνω δεν είναι διατεθειμένη για να μπει σε αυτή τη συζήτηση παρόλο που έχει γίνει νύξη, κυρίως από τα αδέρφια μου
Είμαστε 3 αδέρφια, δύο αγόρια και εγώ η τρίτη η μικρότερη ,η ηλικία μου είναι 51 ετών τα αδέρφια μου λίγο μεγαλύτερα από μένα είναι παντρεμένα και έχουν από δύο παιδιά σε ηλικία πλέον από 21 ως 27

Μπαίνω στην ουσία λοιπόν χωρίς να μακρηγορώ, υπάρχει ένα διώροφο κτίριο με ένα μεγάλο διαμέρισμα στον όροφο και δύο μικρότερα στο ισόγειο και αυτό είναι σε μία περιοχή με θάλασσα, χωριό μεν ,κόσμο πολίτικη δε τέλος πάντων. Επίσης υπάρχει άλλο ένα οικόπεδο με ένα σπίτι στο χωριό σε μία περιοχή, στην άλλη άκρη της Ελλάδας η οποία δεν είναι υψηλής αξίας ,εκεί υπάρχουν και τέσσερα πέντε στρέμματα χωραφιού τα οποία δεν είναι κάποια περιοχή ούτε τουριστική, να φανταστείτε δηλαδή αυτά τα 5 στρέμματα τα νοικιάζουμε σε έναν στο χωριό που δίνει 100 150€ ετήσια, το αναφέρω για να αντιληφθείτε την αξία και όχι για κάποιον άλλο λόγο.

Για να συναισθανθείτε λίγο την κατάσταση και να μπορέσετε να είστε πιο βοηθητικοι σε εμένα θα σας δώσω κάποιες επιπλέον πληροφορίες, στο σπίτι αυτό στο χωριό το απομακρυσμένο το οποίο είναι κάπου στη βόρεια ελλάδα είναι το πατρικό μας δηλαδή εκεί μεγαλώσαμε, από κει έχουμε φύγει έχουμε έρθει στο άλλο μέρος στο οποίο επίσης κάνανε οι γονείς μου το διώροφο, το οποίο είναι δεύτερο πατρικό μπορούμε να πούμε. Στο μεγάλο σπίτι απάνω μένει πλέον η μητέρα μου τα δύο από κάτω σπίτια τα έχει ανήκιαστα από επιλογή. Ο ένας μου ο αδερφός μένει στο διπλανό χωριό με την οικογένειά του, έχει αποκτήσει στο χωριό που είναι το διώροφο δύο σπίτια τα οποία σκέφτεται να αποκαταστήσει τα παιδιά του, ο άλλος ο αδερφός είναι σε μία απομακρυσμένη περιοχή το τελευταία 30 χρόνια εκεί έχει κάνει και εκείνος την οικογένειά του, έχει αγοράσει επίσης και εκείνος σπίτι και εγώ η τρίτη σε μία πόλη δίπλα από αυτό το χωριό που μένει πλέον η μητέρα (του δεύτερο πατρικού )μένω τα τελευταία 20 χρόνια όπου έχω αγοράσει και εγώ το μικρό μου διαμέρισμα και ζώ και εργάζομαι.
Δεν είναι λοιπόν άμεση ανάγκη να γίνει επίλυση και μοιρασιά γιατί έχουμε τον τρόπο μας από μόνοι μας, αυτό που επιθυμούνε τα αδέρφια μου τα οποία έχουν και παιδιά είναι να γίνει η μοιρασιά για να ξέρουνε και εκείνοι τι μπορούν να αφήσουνε στα παιδιά τους πώς να μοιράσουνε και τα δικά τους κληρονομικά.

Έτσι λοιπόν μου ζήτησαν να κάνουμε εμείς οι τρεις ένα πλάνο εφόσον η μητέρα δεν συμμετέχει και να της το προτείνουμε για να δούμε ποια είναι η αντίδραση της και με αυτό τον τρόπο να την βάλουμε σε συζήτηση. Μου έγινε λοιπόν μία νίξη από τον έναν τον αδερφό λέγοντάς μου ” ότι καταλαβαίνουμε ότι οι γονείς θα θέλανε και το βρίσκω και σωστό προσωπικά να σου αφήσουνε το μεγάλο σπίτι εσένα οπότε εγώ και ο άλλος ο αδερφός να πάρουμε τα δύο πιο μικρά σπίτια από κάτω οπότε σαν αντιστάθμισμα αυτού,εγώ με τον άλλον αδερφό να πάρουμε να μοιράσουμε απάνω στο άλλο το χωριό το πατρικό οικόπεδο, χωράφια τέλος πάντων μεταξύ μας και εσύ εκεί να μην έχεις καμία συμμετοχή, καταλαβαίνεις μονη ότι η αξία όλου εκείνου εκεί φυσικά και είναι πολύ μικρότερη από την αξία του εδώ σπιτιού και ιδίως του μεγάλου που παίρνεις”

Να σημειώσω ότι συναισθηματικά αυτό εμένα με τσάκισε μίας και σε αυτό το σπίτι εκτός από τις αναμνήσεις που έχω επειδή εκεί μεγάλωσα, πηγαίνω σχετικά τακτικά ….πηγαίνανε τακτικά οι γονείς σε αυτό, έστω ετησίως μία φορά τουλάχιστον, η αμέσως επόμενη συχνή επισκέπτρια ήμουν εγώ όπου εγώ και οι γονείς μου (εννοείται ότι θέλανε και τα αδέρφια μου)ήμασταν αυτοί που παίρναμε τα ανίψια μου απάνω με αποτέλεσμα να τους έχουμε περάσει και στα ανύψια την αγάπη που έχουμε για εκείνον τον τόπο, επιπλέον εκεί έχω κύκλο και παρέες, ανθρώπους δηλαδή που με περιμένουνε, οπότε αυτομάτως νιώθω ότι αν εκείνο το σπίτι περάσει στα αδέρφια μου εγώ δεν θα έχω σπίτι να πηγαίνω στο χωριό μου. Αλλιώς να είναι κανείς επισκέπτης, αλλιώς να πηγαίνει κάπου με ίδια δικαιώματα.

Μην πέσετε απάνω μου, δεν είμαι απλιστή δεν το βλέπω το θέμα οικονομικά, εξάλλου και τα δικά μου στα παιδιά τους θα πάνε …απλά κάπως μου ήρθε να πρέπει να λάβω μία τέτοια οριστική απόφαση και με πείραξε λίγο που το σκεφτήκανε κ αυτό να με βγάλουνε έξω από το πατρικό

Θα ήθελα τη γνώμη σας και τη βοήθεια σας λίγο να ξεμπερδευτώ, να βοηθηθώ και να ξέρω πώς να τους αντιμετωπίσω σε μία επόμενη συζήτηση

Εκτιμώ εκ των προτέρων κάθε βοήθεια από εσένα Ρένα και από τους αναγνώστες
(Συγχωρέστε με πρώτη φορά γράφω και ζητώ βοήθεια, πιο πολύ αυτό είναι ένα τεστ για εμένα, κατά το πόσο μπορώ να εκτεθώ ακόμη και σε μία τέτοια ασφαλή ομάδα, να μοιραστώ σκέψεις προβληματισμούς και να δω πώς θα λάβω διαφορετικές οπτικές και τι αντίκτυπο θα έχει σε εμένα η κάθε απάντηση που θα λάβω και από σας)

ΑΠΟ ΤΗΝ – Χαρά

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Καλώς μας έγραψες, εύχομαι να ένιωσες καλά.

Το θέμα με τους γονείς που δεν κάνουν ξεκάθαρη διαθήκη είναι ότι μπερδεύουν μετά τα αδέρφια και βγαίνουν άπειρες παρεξηγήσεις. Μέχρι κι αποξένωση. Περίμενα μεγαλύτερη ωριμότητα από τη μαμά σου αφού χάσατε το μπαμπά σου, τέλος πάντων.

Όπως βλέπω έχετε τον τρόπο σας στ’αλήθεια, έχετε αγοράσει όλοι σπίτια, ο ένας αδερφός μάλιστα δύο! Πρέπει να μου πεις το μυστικό, εμένα όλο έξοδα μου βγαίνουν.

Δεν υπάρχει ισότιμη μοιρασιά όταν μπαίνουν συναισθηματικά κριτήρια. Αυτά βάζεις αναφέροντας το πατρικό. Όμως… και το άλλο δεύτερο πατρικό το ονομάζεις. Αν σου μοίραζαν ανάποδα την μοιρασιά, θα ήσουν άραγε ευχαριστημένη; Δε νομίζω, γιατί το παραθαλάσσιο μέρος είναι πολύ πιο ακριβό και περιζήτητο. Στο εκλογικεύω για να μην πελαγώνεις.

Έπειτα, τα χωράφια γύρω από το πατρικό τι θα τα κάνατε; Λες τα νοικιάζετε. Και τα κάνουν τι αυτοί που τα νοικιάζουν; Είναι παραγωγικά; Είναι άρτια κι οικοδομήσιμα μήπως; Από την απάντηση σε αυτό προκύπτουν διαφορετικοί δρόμοι. Αν κάποιος αναλάβει να οικοδομήσει δίπλα στο πατρικό (με χρήματα που θα παραχωρήσει κάποιος άλλος από τους τρεις σας, ανάλογα με συμφωνία σας), το ζήτημα δεν θα έχω πού να μείνω όταν πάω στο χωριό λύνεται με τρόπο επικερδή, επενδυτικό. Το σπίτι αυτό θα έχει αξία γιατί θα είναι νεόδμητο.

Έπειτα… ποιός θα συντηρεί το ακατοίκητο σπίτι στο χωριό στη βόρεια Ελλάδα και ποιός θα πληρώνει τα πάγια έξοδα και έξοδα συντήρησης όταν θα το επισκέπτεστε μια φορά το χρόνο; Αυτός (όποιος κι αν είναι τελικά) ουσιαστικά θα σας φιλοξενεί. Αν μοιραστεί στα τρία, θα πρέπει να υπολογίζεις ότι θα πρέπει να το πληρώνεις δια του τρία. Είσαι διατεθειμένη;

Τα σπίτια στο παραθαλάσσιο μέρος μήπως έχει νόημα να τα εκμισθώνετε για διακοπές σε τουρίστες ώστε να μαζέψετε ένα κεφάλαιο για τα περαιτέρω; Αν κάποιος θέλει να αξιοποιήσει/ανακαινίσει/οικοδομήσει (μάλλον η τρίτη γενιά) θα είναι χρήσιμο έσοδο. Εφόσον αυτές τις εργασίες λοιπόν τα αναλάβουν τα ανίψια, που είναι νέοι κι έχουν κουράγια, έχει νόημα να παίρνεις το μερίδιό σου στο μεταξύ -αλλά και άπαξ- σε χρήματα. Τα ντουβάρια μένουν στους επόμενους, όπως ακριβώς το λες κι εσύ. Αυτή είναι η γνώμη μου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News