Το μόνο που νιώθω είμαι ένα σοκ και μουδιαζει η ψυχή μου.
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλή σου μέρα γλυκιά μου Ρένα. Θέλω να μου λύσεις μια απορία γιατί έχω προβληματιστει έντονα; Γιατί δεν κλαίω όταν χάνεται κάποιος δικός μου απο την ζωη; Το μόνο που νιώθω είμαι ένα σοκ και μουδιαζει η ψυχή μου. Έτσι μπορώ να το περιγράψω. Ούτε θλίψη νιώθω… πονάω ψυχικά όμως πολύ, πριν χαθεί ο άνθρωπος που υποφέρει π.χ όταν αρρώστησε ο πατέρας μου από καρκίνο πριν λίγα χρόνια, έκλαιγα πολλά βραδιά γιατί πονούσε τόσο πολύ και είχε δύσπνοια (τώρα που σου γράφω ένιωσα ρίγος στο κορμί μου και δυσπνοια κι εγω). Μια νύχτα ο πατέρας μου με έπιασε να κλαίω και μου λέει σε στυλ πλάκας Είσαι καλά παιδάκι μου με κλαις ζωντανό; Έχουμε καιρό ακομα… (τι δύναμη είχε αυτός ο ανθρωπος!) Όταν πέθανε αρχισα να κοιμάμαι ξανά από το 2τερο βράδυ και να νιώθω ήρεμη. Τι σημαίνει αυτο;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Παυλίνα
_________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Γειά και σε σένα!
Σημαίνει ότι το έχεις φιλοσοφήσει περισσότερο απ’όσο πιστεύεις. Όσο κανείς είναι ζωντανός πονάμε μαζί του εφόσον υποφέρει, συμπονάμε. Αυτό μας κάνει ανθρώπους. Ιδιαίτερα όσο αυτό είναι μια μακρόσυρτη πορεία που δοκιμάζει τις αντοχές, την αξιοπρέπεια, την περηφάνεια. Όταν πια πεθάνει το άλλο άτομο, δεν κλαίμε γι’αυτόν. Γιατί πια έφυγε. Κι ανάλογα με τις αντιλήψεις μας είτε δεν υφίσταται τίποτα πια, είτε πήγε κάπου καλύτερα σε τόπο αναπαύσεως. Επομένως τότε πια δεν υπάρχει κάτι να κλάψουμε για τον άλλο, κλαίμε αποκλειστικά για μας: επειδή μας λείπει. Κι αυτό παίρνει χρόνο, δεν γίνεται αυτόματα.
Μη νιώθεις άσχημα, ούτε καν περίεργα. Δεν υπάρχει ενιαίος τρόπος πένθους. Ο άνθρωπος λυτρώθηκε, ζωή σε λόγου σου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
… “συμπονάμε. Αυτό μας κάνει ανθρώπους.” Ας μου επιτραπεί μια παρατήρηση : και τα ζώα συμπονουν, συμπαρίστανται και θρηνούν. Δεν είναι αυτό που μας ξεχωρίζει.
Αν και όπως ούτως ή άλλως το πένθος είναι κάτι που ο καθένας το βιώνει διαφορετικά, σε αυτό που περιγράφεις δεν βλέπω κάτι που να ξεφελυγει από το συνηθισμένο. Κρίνοντας και από τον εαυτό μου, αλλά και από άτομα του περίγυρού μου που περάσαν κάτι παρόμοιο. κάπως έτσι θα το περιγράφαμε όλοι. Όταν βλέπεις τον άνθρωπό σου να υποφέρει και να σβήνει σιγά σιγά, υποφέρεις και εσύ και το τέλος το αντιλαμβάνεσαι σαν λύτρωση. Το πράγμα αλλάζει όταν πρόκειται για ξαφνικούς και μη αναμενόμενους θανάτους (ειδικά όταν πρόκειται για δυστυχήματα, βίαιους θανάτους κλπ) όπου η βίωση του πένθος παίρνει άλλη… Διαβάστε περισσότερα »
Το δεύτερο (ο ξαφνικός θανατος) παιζει να είναι χειρότερο για αυτούς που μένουν. Το πρώτο (ασθενεια) για αυτούς που φεύγουν.
Αλλά ναι, όλοι που μένουμε το βιώνουμε διαφορετικά. Δεν υπάρχει εχγηριδιο, ούτε πενθομετρο..😟
Δεν ξέρω πως το βιώνουν άλλοι, αλλά εγώ που τα έχω βιώσει και τα δύο ως αυτός που μένει, ήταν και τα δύο σκ@τά. Με διαφορετικό τρόπο το καθένα μεν, αλλά αδυνατώ να επιλέξω μεταξύ σκ@των πιο ήταν καλύτερο. Για αυτόν που φεύγει και εγώ πιστεύω ότι το δεύτερο είναι ασυζητητή καλύτερο σενάριο.
Καθένας το βιώνει διαφορετικά,ίσως εσύ το δούλεψες καλύτερα μέσα στο μυαλό σου και ήσουν ετοιμη να το αντιμετωπισεις.
Σημαίνει ότι το πένθος δεν έχει κανόνες και ότι όλες οι (μη αυτοκαταστροφικές) αντιδράσεις στην απώλεια αγαπημένων προσώπων είναι έγκυρες. Θερμά συλλυπητήρια!
Φίλη δεν χρειάζεται καν να το φιλοσοφήσεις. Συμβαίνει. Εγώ όταν πέθανε η γιαγιά μου 80+ έκλαιγα, όταν πέθανε μια θεία μου νέα στα 49 της, έπαθα σοκ, δεν έκλαιγα, δεν μπορούσα να κοιμηθώ, νόμιζα ότι την έβλεπα μπροστά μου.
Μπορεί να σημαίνει ότι έχεις ήσυχη τη συνείδησή σου.
Μπορεί να σημαίνει ότι εσωτερικεύεις τον πόνο.
Μπορεί να σημαίνει ότι προχωράς εύκολα παρακάτω.