Εμείς σχεδόν μένουμε μαζί στο σπίτι του συντρόφου μου και φευγω μόνο τις μέρες που η μικρή έρχεται στον μπαμπά της για διανυκτέρευση.
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητό Α,μπα
Θα ήθελα σε παρακαλώ να με βοηθήσεις με κάτι το οποίο έχω κληθεί να διαχειριστώ. Με τον συντροφο μου είμαστε μαζί περίπου ένα χρόνο και είναι ένας πραγματικά φανταστικός άνθρωπος. Έχει ενα κοριτσακι το οποίο είναι 4 ετών και δυστυχώς το πρόγραμμα επικοινωνίας τους είναι πολύ δύσκολο, διότι η πρώην συντροφος του δεν θέλει να τους αφήνει παραπάνω χρόνο.
Ο συντροφος μου είναι από τους καλύτερους μπαμπάδες που θα μπορούσες πότε να γνωρίσεις. Εμείς σχεδόν μένουμε μαζί στο σπίτι του συντρόφου μου και φευγω μόνο τις μέρες που η μικρή έρχεται στον μπαμπά της για διανυκτέρευση. Έχω μια πόλη καλή σχέση με το παιδί γιατί βρισκόμαστε συχνά και παίζουμε μαζί. Μέχρι εδώ όλα καλά. Το πρόβλημα είναι πως ο συντροφος μου πιέζεται πολύ έντονα ειδικά το τελευταίο διάστημα από την πρώην σύντροφο του όσο αφορά σε εκρήξεις δικές της που φαινομενικά αφορούν το παιδί ( γιατί της έδωσες γλυκό) αλλά ξέρουμε πως δεν αφορούν το παιδί.
Πλησιάζει ο μήνας που θα υπογράψουν ξανά για το πρόγραμμα του παιδιού (υπάρχει συνεπιμελεια) και ο συντροφος μου θέλει κα αιτηθεί το παιδί να έχει εναλλασομενη κατοικια (που σημαίνει να είναι μισές μέρες του μήνα στην μαμά και μισές στον μπαμπα) και όταν το εξέφρασε αυτό η μαμά του παιδιού εξορκιστή και εκ τότε υπάρχει μια καθημερινή επίθεση απέναντι του με αποτέλεσμα να συζητάμε εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα συνεχώς για την πρώην συντροφο του. Καταλαβαίνω τις συνθήκες και κάνω υπομονή και προσπαθώ όσο γίνεται να βοηθήσω, απλά φτάνω στο σημείο να νιώθω πως και εγώ δεν “υπάρχω καπου”. Θα ήθελα σε παρακαλώ την γνώμη σου.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Christina2000!!
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Νομίζω ότι μπαίνοντας σε μια σχέση χωρισμένου με παιδιά γνωρίζεις ήδη ότι το παιδί είναι προτεραιότητα. Καλώς, κακώς, είναι έτσι και δεν μπορεί να αλλάξει. Το ότι εκείνος έχει συνεπιμέλεια δείχνει ότι θέλει να είναι ενεργά στη ζωή του παιδιού. Το ότι η μητέρα έχει αντιδράσεις, όπως λες, δεν σημαίνει ότι τις έχει επειδή εκνευρίζεται μαζί σου. Γιατί να το κάνει αυτό; Αφού χώρισαν και μάλιστα συναινετικά. Αλλιώς. αν τα έβρισκαν, δεν θα χώριζαν! Επίσης το «γιατί του έδωσες γλυκό» δεν είναι τόσο επουσιώδες όσο ίσως θεωρείς, για αρκετούς γονείς το θέμα της παιδικής διατροφής είναι μια μαραθώνια μάχη, θέλουν να βάζουν σωστές βάσεις από νωρίς γιατί ζούμε σε ένα επιβαρυμένο περιβάλλον σήμερα πολύ περισσότερο από παλιά. Δεν ξέρω βέβαια την συγκεκριμένη περίσταση για να κρίνω, μιλάω γενικότερα και κράτα ό,τι σου κάνει κλικ. Θα πρότεινα μια διαφορετική προσέγγιση.
Θα εστίαζα, αντίθετα, στον σύντροφο.
Πρώτον κακώς συζητάτε για την πρώην γυναίκα του. Οι συζητήσεις αυτές σας φθείρουν ως ζευγάρι. Πρέπει να συζητάτε για τα δικά σας, όχι για την περασμένη κατάσταση, αυτή πάει τέλειωσε. Ακόμα κι αν εκείνος μπαίνει σε συζήτηση μαζί σου για την πρώην του και δεν προκύπτει από δική σου ερώτηση, καλό θα ήταν να την σταματάς τη συζήτηση αυτή. «Αυτά είναι δικά σας θέματα, δε με αφορούν», να του λες και να το τηρείς.
Δεύτερον, η διανυκτέρευση στο σπίτι του μπαμπά διακρίνω ότι είναι ένα μεγάλο και υπόρρητο θέμα. Δεν ξέρω τι έχουν εκφράσει στο παιδί, ωστόσο κι αυτό το να παίζετε το κρυφτούλι ότι είσαι κάτι που δεν είσαι, η σύντροφος δηλαδή του πατέρα του, μοιάζει λίγο αφελής και μάλλον βλαπτική τελικώς για το παιδί. Αφού οι γονείς του έχουν χωρίσει οριστικά (και μάλιστα συναινετικά, πολύ σπουδαίο), ο μπαμπάς κι η μαμά είναι ελεύθεροι να συσχετιστούν ρομαντικά με άλλα πρόσωπα. Ο σύντροφός σου θα έπρεπε να το θέσει έτσι απλά, σαφώς και ρητώς στο παιδί, ώστε κι εκείνο να καταλαβαίνει το πλαίσιο και να μην φαντασιώνεται ότι οι γονείς θα είναι κάποτε ξανά μαζί. Κι εσύ ως ευχάριστη παρενέργεια θα έχεις το ρόλο που επιθυμείς: της καινούργιας συντρόφου. Όσο πιο καθαρά φέρονται οι γονείς, τόσο πιο υγιώς συναισθηματικά μεγαλώνουν και τα παιδιά. Και παραδειγματίζονται για το δικό τους συναισθηματικό μέλλον.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Χριστίνα, θα πρέπει να ξέρεις πού πας να μπλέξεις.
Είναι δύσκολο με χωρισμένο και με παιδί σε αυτή την ηλικία.
Θέλεις να αναλάβεις τόσες ευθύνες; Θέλεις να κάνεις δικά σου παιδιά;
Πάντα θα έρχεσαι δεύτερη σε σχέση με το παιδί του.
Στη συνεπιμέλεια ποιός θα φροντίζει το παιδί;
Πέρασε ο πρώτος χρόνος, θα βρεθείς με ένα παιδί, όλα θα αλλάξουν.
Σκέψου το. Σοβαρά.
( Πού ξέρεις ότι είναι καλός μπαμπάς;
Από τη μία μέρα τη βδομάδα; που φεύγεις στη διανυκτέρευση; )
Να σου πω βρε lucid μιας και έπιασες το γενικότερο θέμα και με ενδιαφέρει να το συζητήσω. Είναι δύσκολη κατάσταση αλλά όχι ακατόρθωτη. Το θέμα είναι να βάζεις τα όρια σου. Π.χ. στη συνεπιμέλεια δεν βλέπω κανένα λόγο να φροντίζει η γραφούσα το παιδί (εκτός αν θέλει φυσικά). Εγώ δεν το κάνω. Επίσης θεωρώ αυτή τη συζήτηση με τους πρώτους, δεύτερους και τις γενικότερες προτεραιότητες λίγο ανούσια βιώνοντας αυτή την κατάσταση. Δεν αξιολογούμε τα αγαπημένα άτομα στη ζωή μας με τέτοια ακρίβεια ώστε να χρειαστεί να το κάνουμε και σε αυτή την περίπτωση. Άλλωστε στην καθημερινότητα δεν υπάρχουν πολλές στιγμές… Διαβάστε περισσότερα »
Έχεις δίκιο αλλά εδώ νομίζω αυτός παίρνει μόνος του τις αποφάσεις. Θέλει εναλλαγή σπιτιού. Δεν ξέρω αν το συζήτησε με τη γράφουσα από τη στιγμή που της λέει να φύγει στη διανυκτέρευση. Λογικό να νιώθει ανύπαρκτη αφού μάλλον ο άλλος περιμένει να προσαρμοστεί στα σχέδια του.
Όπως λες αυτά θέλουν γενναίες κουβέντες και τίμιες συμφωνίες για να προχωρήσουν.
Έχεις σωστή οπτική κι όσον αφορά τα παιδιά, όσες φορές έχεις αναφερθεί, έχεις πολύ σωστές απόψεις. Προφανώς και δεν είναι ένα το μοντέλο. Προφανώς και το ζητούμενο είναι η ισορροπία. Αλλά όταν υπάρχουν μικρά παιδιά στη μέση είναι δύσκολη η ισορροπία. Το να βλέπεις το σύντροφό σου μόνο σαν άντρα κι όχι σαν πατέρα είναι προβληματικό. Εμείς μπορεί να τα μοιραστούμε, να τα τακτοποιήσουμε, όπως θεωρούμε ότι μας βολεύει. Τα παιδιά; Ποιός τα ρωτάει; Κατανοώ ότι ανθρώπινο ειναι να χωρίσει κάποιος και να ξαναφτιάξει τη ζωή του. Όμως τα παιδιά έχουν προτεραιότητα, όπως και όλα τα μέλη που χρειάζονται φροντίδα… Διαβάστε περισσότερα »
Εσείς βρίσκεστε κάπου στην μέση αυτής της αντιπαλότητας και φυσικά σας επηρεάζει.
Γνώμη μου να αποστασιοποιηθείτε μέχρι να ομαλοποιηθεί η κατάσταση,βγουν οι δικαστικές αποφάσεις και οριστούν οι συνθήκες της συνεπιμέλειας.
Στην θέση σας θα εμένα στον χώρο μου και το σχεδόν μαζί θα το περιόριζα.
Για πολλούς και διαφόρους λόγους που θα μου επέτρεπαν κάποια στιγμή να διεκδικήσω τα θέλω μου…
Αν το παιδί είναι πρώτη προτεραιότητα πρέπει ο κάθε γονιός να φροντίσει τη ζωή του και το πρόγραμμα του ώστε το παιδί να απολαμβάνει αυτή την προτεραιότητα. Οι περισσότεροι όμως απλά πετάνε το βάρος στον νέο σύντροφο. Αν ειναι τόση προτεραιότητα αλλά μη διαχειρισιμη η κατάσταση μην κάνεις σχέση. Τι χρωστάει ο άλλος να λούζεται τόσα προβλήματα για τα οποία δεν μπορεί να έχει και αποψη; Στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν κατάλαβα τι θα σημαίνει για εσένα η συνεπιμελεια. Αν τώρα φευγεις στη μία διανυκτέρευση, τότε θα φευγεις 15 ημέρες και θα ξαναγυρνας; Νομίζω πρέπει να είναι πολύ σαφή τα πράγματα… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό που έχω καταλάβει από ανάλογη περίπτωση με τη δική σας, απλώς ήταν η μητέρα που είχε το ανήλικο και τα προβλήματα με τον πρώην και όχι ο πατέρας, όπως στην περίπτωσή σας, είναι το εξής. Καταρχήν πρέπει να αποφασίσετε ότι για έναν γονέα (με συνείδηση) το παιδί είναι πάντα η πρώτη προτεραιότητα. Και μέσα σε σταθερούς γάμους και σε περιπτώσεις όπου το ζευγάρι έχει χωρίσει. Αυτό δεν αλλάζει και αν δεν είναι έτσι η γνώμη μου είναι ..μακριά από κάποια ή κάποιον που δεν λειτουργεί έτσι. Εξ’ αυτού προκύπτει και το ότι είναι λάθος να θεωρείτε ότι ο χρόνος… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ 100% με το σχόλιο σου.
Το παιδί είναι ένας αμετάβλητος παράγοντας. Φέρνει πολλά μαζί του.
Είναι ή ναι ή όχι.
Είναι διαφορετικό μία περιστασιακή σχέση και διαφορετικό μία σχέση ζωής, με μέλλον. Δεν παίζουμε με αυτά.
και στην περιστασιακή είναι προβληματικό.
υποτίθεται εκεί δεν θες πολλά πολλά κ πρόγραμμα κ άγχος..
άρα?αν είναι για ένα σεξακι να κάνω ολόκληρο γύρο για να το έχω…παω σε πιο εύκολη κατάσταση.
Ενα τετράχρονο δεν μπορεί να μένει μίσες μέρες του μήνα στο ένα σπίτι και μισές στο άλλο. Ενα τετράχρονο χρειάζεται πρωτίστως τη μαμά του (ναι, λυσσάξτε αλλά έτσι είναι εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις) και ας το πάρει απόφαση ο δικός σου για το καλό του παιδιού. Η συνεπιμέλεια είναι μια εξαιρετικά προβληματική κατάσταση, ειδικά όταν τα παιδιά ειναι μωρά που θηλάζουν ή πολύ μικρά. Και γενικά είναι εκτός αν οι γονείς έχουν πολύ καλές σχέσεις και μπορούν να συνεννοηθούν. Οι περισσότερες περιπτώσεις που γνωρίζω δεν μπορούν να συνεννοηθούν ούτε στα βασικά, και ο άντρας εκμεταλλεύεται την κατάσταση για να μην… Διαβάστε περισσότερα »
Γιατί ένα τετράχρονο χρειαζεται κύριως την μητέρα του;
Γιατί είναι ακόμα μία μονάδα με τη μαμά του, μόνο αυτή ουσιαστικά γνωρίζει. Είναι πολύ βίαιο να αποκοπεί ένα νήπιο από τη μαμά του τις μισές ημέρες του μήνα. Σε μεγαλύτερες ηλικίες αλλάζει το θέμα.
Εννοείς στο παραδοσιακό πατριαρχικό κοινωνικό πλαίσιο που ορίζει την μητέρα ως τον primary caregiver. Θέλω να πιστεύω ότι σιγά σιγά ξεφεύγουμε από αυτό και δεν χρειάζεται να το προβάλουμε ως αυτονόητο.
Όχι εννοώ σε πλαίσιο βιολογίας, της ανάπτυξης του εγκεφάλου, του ασφαλούς συναισθηματικού δεσμού, της ορμονικής ρύθμισης, της γ*μημ3νης θεωρίας της προσκόλλησης και όλων αυτών που τα παιδιά έχουν ανάγκη. Δεν είναι φεμινιστικό να αρνείσαι τον βιολογικά κρίσιμο ρόλο του ανθρώπου μέσα στον οποίο μεγάλωσε και από τον οποίο γεννήθηκε το παιδί, αλλά να αγωνίζεσαι η πατριαρχικά οργανωμένη κοινωνία να μην τιμωρεί επαγγελματικά και οικονομικά τις γυναίκες για αυτόν τον ρόλο τους (όσες γυναίκες επιθυμούν να έχουν αυτόν τον ρόλο). Και μην συγχέεις το childcare με τον ρόλο του βασικού φροντιστή. Οι μητέρες μπορούν να αναθέτουν για κάποιες ώρες την ημέρα… Διαβάστε περισσότερα »
Καλημέρα, Παρακολουθώ τη στήλη πολύ συχνά αλλά σπάνια σχολιάζω. Εν προκειμένω όμως, απο προσωπική εμπειρία θα ήθελα να σκεφτείς πως νομίζεις οτι θα ταιριάξεις σε αυτό το σχήμα? θες να φροντίζεις ενα παιδί? Θα το κάνει ο σύντροφός σου ή θα το αναλάβεις εσύ απο την καλή σου πρόθεση και θα παγιωθεί? θες δικά σου παιδιά? καταλαβαίνω οτι συζητάτε τα πάντα σε σχέση με την πρωην. Να ξέρεις οτι αυτο δεν σε προστατεύει. Κάνει το εντελώς αντίθετο. Τώρα φεύγεις γιατι το σπίτι δεν είναι δικό σου. Μετά ? αν το παιδί αποφασίσει οτι δε σε γουστάρει (γίνεται να ξέρεις) ?… Διαβάστε περισσότερα »
Οι ενήλικες είναι υπεύθυνοι για τις πράξεις τους. Για φαντάσου τα παιδιά τί τραβάνε… ( Εσύ πρέπει να σεβαστείς ότι έχει παιδί. Αυτός να κατανοήσει ότι δεν έχεις και δε θέλεις να έχεις ρόλο στο παιδί του. Γνωρίζετε από πριν με ποιόν κάνετε σχέση. Φαντάζει σκληρό ( περισσότερο για το παιδί ) να ξεχωρίζετε το ρόλο του πατέρα από τον άντρα. Εσείς επιλέξατε έναν άντρα, που είχε οικογενειακές υποχρεώσεις. Εκτός κι αν είναι απών, και ψυχικά και ουσιαστικά. Εσείς έχετε τη ζωή σας. Τα παιδιά δεν είναι βαλίτσες, να πηγαινοέρχονται από σπίτι σε σπίτι. Θέλουν μια σταθερότητα, που με διαζύγιο… Διαβάστε περισσότερα »
Καμμια σχέση με απων πατέρα. Κάθε άλλο. Ξέρετε, υπάρχουν περιστάσεις που οι ανθρωποι χειρίζονται τα παιδιά τους. Αυτο ειναι γνωστό και δεν χρειάζεται να το συζητάμε περαιτέρω. Αυτο που ήθελα να επικοινωνήσω στην κοπέλα που έγραψε ειναι ότι μερικές φορές δεν αρκεί η καλή πρόθεση και καλύτερα να πάρει το χρόνο της για να αποφασίσει. Καθένας μας έχει την ιστορία του και πρεπει να ειναι σεβαστή γιατι δεν γίνεται να ξέρουμε ο ενας τον πόνο του άλλου. Το να προσέχουμε τον εαυτό μας, ειναι και θεμιτό και υγιες.
Μας περιγράφεις ωραιότατα την κατάσταση με το παιδί αλλά για τον προβληματισμό σου στο τέλος (νιώθεις ότι δεν υπάρχεις κάπου) δεν μας λες σχεδόν τίποτα. Οπότε θα ζητήσω ένα update. Τι σε κάνει να νιώθεις έτσι; Η γκρίνια για την πρώην, η έλλειψη κοινού χρόνου, η πραγματική 50-50% συνεπιμέλεια και τι συνέπειες μπορεί να έχει το νέο πρόγραμμα στη σχέση σας; Αν σε κουράζει απλά αυτή η ζόρικη περίοδος, θα έλεγα ότι θέλει συμβιβασμό. Λίγο παραπάνω θα ανεχτείς τα ξεσπάσματα γκρίνιας για να τα βγάλει από μέσα τουαλλά θα του πεις ότι δεν μπορείτε να συζητάτε την κατάσταση 24/7. Άλλωστε… Διαβάστε περισσότερα »
Ολα όσα περιγράφεις είναι ευθύνες και αποφάσεις του συντρόφου σου. Η μαμά του παιδιού και η επικοινωνία τους. Η συνεπιμελεια. Το πώς σε παρουσιάζει και σε συστήνει. Το ποσό χρόνο σου μιλάει για την πρώην. Υπάρχουν ειδικοι να δώσουν γνώμη. Υπαρχουν οικογενειακοί θεραπευτές που συμβουλεύουν χωρισμένους γονείς από κοινού για τις νέες ισορροπίες. Υπάρχουν διάφοροι μεσάζοντες που μπορούν να δώσουν γνώμη και συμβουλη σε δύο γονείς μετά από χωρισμό. Και αυτή η πρωτοβουλία αναζήτησης βοήθειας θα παρθεί από τον σύντροφό σου. Με ευγενικό τρόπο βάλε τα όρια σου, γιατί είσαι η σύντροφος, όχι η δικηγόρος,όχι η ψυχολογος
Εγώ θα σταθώ στο οτι μιλάτε συνεχώς για την πρώην και τα προβλήματα τους. Ο δικός σου θα επρεπε να κάνει καλύτερη δουλειά να σε προστατεύει απο αυτό. Οταν γνώρισα τον αντρα μου είχε 2 μικρά παιδιά και παντα με προστατευε παρόλο που η πρωην ειχε θέματα που επηρέαζαν (και ακόμα επηρεάζουν) τα παιδιά. Σοβαρά θέματα που μου τα έχουν πει και τα ιδια τα παιδιά. Δηλαδή μου έλεγε κατά καιρούς τα θέματα αλλα για λεπτομέρειες μόνο αν ρωτούσα. Και φυσικά εκείνος κοιτούσε και κοιτάει τα παιδιά του μονο χωρις να ασχολείται καθόλου με εκείνη γιατί μπορεί. Φυσικά τα παιδιά… Διαβάστε περισσότερα »
Ενδεχομένως όχι κάτι που θέλετε να ακούσετε και εύχομαι πολύ μακριά από την πραγματικότητα, αλλά θα το πω. Υπάρχει περίπτωση να μην έχει κλείσει τον κύκλο του το πρωην ζευγάρι; Τα πρώτα 3 χρόνια ενός παιδιού είναι πολύ κρίσιμα και νομίζω υπάρχουν κ στατιστικές ότι πολλά ζευγάρια χωρίζουν κρίνοντας από μια περίοδο και παίρνουν αποφάσεις ζωής που όταν κάπως χαλαρώνει η πίεση βλέπουν ότι ίσως και να μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. Θα μου πείτε αυτό τότε δείχνει ότι η σχέση δεν ήταν καλή από την αρχή, ναι οκ απλά λέω η τόση εμμονή με την πρώην μήπως είναι και θέμα… Διαβάστε περισσότερα »