Η Ρένα απαντά: Για το καυτό θέμα των ενοικίων

Και δε λέω, ας το δώσει τόσο, είναι δυνατόν όμως να απαιτείται τέτοιο πόσο όταν λείπουν βασικά στοιχεία;

_____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ρένα καλησπέρα! Θα ήθελα να θέσω το πικρό θέμα των ενοικίων για τη γενιά 30+. Έπειτα από άλλο ένα ραντεβού για σπίτι που είχα σήμερα στο οποίο για μέση περιοχή της Αττικής μου ζήτησαν 700 ευρώ ακατέβατα για σπίτι 43 τ.μ. το οποίο ήταν σε κτήριο-πρώην βιοτεχνία του ’90 το οποίο είχε αναδιαμορφωθεί σε διαμερίσματα και στο οποίο μπαίνοντας αντίκρισα τεράστια μπαλκονόπορτα και παράθυρα στο πλάι (θετικό θα μου πεις – άπλετο φως) τα οποία φυσικά δεν είχαν παντζούρια και ο κατασκευαστής δεν επρόκειτο να βάλει φυσικά. Γιατί τι πιο λογικό από έναν χώρο που το καλοκαίρι θα ψήνεται και βράδι/πρωί θα περνάει το φως και θα σε τρυπάει ακόμα και ράνερ να βάλεις, που έμαθα ότι είναι και πανάκριβο. Το εν λόγω διαμέρισμα δεν είχε καν σώμα για καλοριφέρ,παρά μόνο ερκοντίσιον, και φυσικά θερμοσίφωνα και όχι ηλιακό. Το πλυντήριο δεν χωρούσε στο μπάνιο, είχε μια μικρή ντουλάπα στο υπνοδωμάτιο στο οποίο δεν χωρούσε φυσικά δεύτερη. Το μόνο θετικό, το design της ανακαίνισης που σε ψαρώνει εκ πρώτης. Φυσικά ο κατασκευαστής με υφάκι δεν καταδέχτηκε να κόψει ούτε ευρώ, ούτε όταν του είπα ότι δεν χρειάζομαι το γκαράζ και την αποθήκη. Συνεπώς είχε την σιγουριά ότι θα το νοικιάσει σε αυτή την τιμή άνετα. Και δε λέω, ας το δώσει τόσο, είναι δυνατόν όμως να απαιτείται τέτοιο πόσο όταν λείπουν βασικά στοιχεία;

Θέτω την εν λόγω εμπειρία ως παράδειγμα στα διάφορα φαιδρά που διαβάζουμε όλοι καθημερινά στις αγγελίες και θα ήθελα να θέσω τον εξής προβληματισμό: Είμαι γυναίκα 30+ και δεν έχω σκοπό να παντρευτώ. Δουλεύω όλη μέρα και η δουλειά μου πάει πολύ καλά με όλα τα άγχη που έχει βέβαια ένας ελεύθερος επαγγελματίας στην Ελλάδα. Μένω με την μητέρα μου, που δεν είναι καθόλου παρεμβατική και συναντιόμαστε αργά το βράδυ, γιατί και η ίδια εργάζεται πολλές ώρες. Θέλω όμως να έχω τον δικό μου χώρο.

Και ερωτώ έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η κατάσταση, το να βρεις ένα ποιοτικό σπίτι ακόμα και με αυτά τα πολλά χρήματα που ζητάνε, μοιάζει σα να ψάχνεις μονόκερο. Ποια είναι η λύση λοιπόν για άτομα σαν εμάς; Καθόμαστε στο πατρικό μέχρι να φτιάξουν τα πράγματα;

Θεωρώ ότι η κατάσταση θα πηγαίνει όλο και χειρότερα. Δουλεύεις όλη μέρα χωρίς να απολαμβάνεις τίποτα και νοικιάζεις κάτι πολύ πιο πάνω από το budget σου, αλλά που δεν θα σου πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες; Ή εκλογικεύεις και λες (όπως μου είχε πει μια ψυχολόγος) ότι η ανεξαρτητοποίηση είναι εσωτερική διεργασία και ακόμα κι αν μένεις μόνος, μπορείς να είσαι και πάλι εξαρτημένος από γονείς; Τι γίνεται με εμάς που δεν έχουμε σύντροφο για συγκατοίκηση ή είμαστε μοναχικοί λύκοι και θέλουμε την ησυχία μας σε ένα μικρό σπίτι και όλα αυτά το τονίζω, γιατί μπορεί να φανώ entitled, σε ένα πλαίσιο στεγαστικής κρίσης που είναι συλλογικό φαινόμενο και μας αγγίζει όλους; Μήπως τελικά το να μείνω μόνη είναι απλά άλλο ένα πρέπει και ένα κουτάκι να τικάρω;

Σε κάθε περίπτωση, με φρίκη συνειδητοποιώ ότι παρόλο που φαινομενικά σήμερα το εισόδημα έχει αυξηθεί σε σχέση με αυτό που θυμάμαι το 2015, η αγοραστική δύναμη είναι ουσιαστικά η ίδια με τότε, δηλαδή μηδαμινή για βασικά πράγματα.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Tragic

_______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Το θέμα της στέγασης είναι όντως καυτό, ζεματιστό θα έλεγα, κι αν το λύσει οποιαδήποτε κυβέρνηση θα κερδίσει σοβαρούς πόντους που θα της προσδώσουν μεγάλη δημοτικότητα.

Η αιτία για τα καυτά ενοίκια φυσικά ανάγεται σε εκείνο το αλήστου μνήμης ΕΕΤΗΔΕ, το θυμάστε; Από εποχή μνημονίων, μετέπειτα μετονομάστηκε σε ΕΝΦΙΑ που «θα καταργούνταν μ’ένα νόμο κι ένα άρθρο»…[εδώ κάνω βουβό κλάμα]. Που μπήκε χαράτσι στην ακίνητη περιουσία κι έπρεπε να πληρώνουμε οι Έλληνες κάθε χρόνο για την δική μας περιουσία …ενοίκιο! Επειδή -λέει- είναι πολύ υψηλό το επίπεδο ιδιοκατοίκησης στην Ελλάδα και πρέπει να πέσει… Στο μεταξύ γενιές ολόκληρες έκαναν το σκ@%0 τους παξιμάδι για να αποκτήσουν το λεγόμενο «κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους» και καταχρεώθηκαν. Επομένως ήταν φυσικό επόμενο ότι θα προσπαθούσαν κατόπιν να βγάλουν τα σπασμένα για να «βγουν» οικονομικά κι οι ιδιοκτήτες που στριμώχτηκαν τα χρόνια της κρίσης. Αυτό έγινε με το rbnb σε πρώτη φάση, όπου είδαν τρόπο να ισοφαρίσουν την χασούρα, και κατόπιν και με τα ενοίκια μακροχρόνιας μίσθωσης. Μην ξεχνάμε ότι αρκετά οικήματα ήταν χρέπια και έγιναν ανακαινίσεις στη ζούλα ακριβώς για να μπορέσουν να νοικιαστούν.

Γίνεται μια κάποια προσπάθεια, με τις επιδοτήσεις για ανακαινίσεις, με τα προγράμματα για στέγη σε ευαίσθητες ομάδες, με τα κίνητρα για μετακίνηση σε απομακρυσμένα χωριά στην επαρχία αλλά δεν επαρκούν αυτά όπως το βλέπω. Κι επειδή η στέγαση είναι άμεσο ζητούμενο και για το δημογραφικό πρόβλημα (εξ ου κι η ανάλογη υπηρεσία του υπουργείου), πιστεύω ότι είτε η βομβίτσα θα σκάσει με πάταγο στα χέρια όποιου δεν το αναλάβει πάρα πολύ σοβαρά, είτε πλέον θα χαθούν γενιές στην πορεία προς την απομείωση του πληθυσμού και το στεγαστικό τελικά θα λυθεί από…μόνο του, όπως λύθηκε και το στεγαστικό των σχολείων* στις δεκαετίες ’90 και 2000 όταν πλέον μειώθηκαν τα παιδιά λόγω υπογεννητικότητας. Είναι πολύ δυσάρεστες σκέψεις όλες αυτές και δεν σε βοηθάνε ατομικά, το γνωρίζω. Απλώς βάζω το ζήτημα σε ρεαλιστικές διαστάσεις για να ξέρουμε για τι μιλάμε.

Η αγοραστική δύναμη έχει παραμείνει στα ίδια επίπεδα παρόλο που ανέβηκε το εισόδημα κι η εργασία από τότε, επειδή ακριβώς έχουν ανέβει τα ενοίκια (για τους λόγους που είπαμε) και δεν λένε να κατέβουν ουσιαστικά τα τρόφιμα και τα καύσιμα. Κι αυτό είναι ζεματιστό πρόβλημα και δεν υπάρχει ικανή θέληση να σπάσουν αυγά, επομένως…

Δυστυχώς για το προσωπικό σου ζήτημα δεν έχω κάποια επαναστατική λύση, μόνο κάποια πρακτικά tips που θα σε βοηθήσουν επιφανειακά και με πολύ ψάξιμο. Θα μπορέσεις να βρεις κάτι, είτε κοιτώντας σε άλλη περιοχή με χαμηλότερο μίσθωμα (οι συνοικίες που δεν έχουν άνετη πρόσβαση σε συγκοινωνία είναι φθηνότερες), είτε ακούγοντας από κάποιο φίλο/γνωστό/γείτονα περίπτωση που να μην έχει βγει κάτι στις αγγελίες ακόμη ώστε να μπορείς να διαπραγματευτείς άνευ μεσιτικού, είτε επιλέγοντας κάποια παλαιότερη οικοδομή και επενδύοντας σε φορητές λύσεις για προσωπική θέρμανση. Ευτυχώς δεν είσαι στη Φλώρινα που κάνει 6 μήνες ψοφόκρυο. Θα πρότεινα επίσης να διαβάζεις τις αγγελίες θανάτων ανά περιοχή που σε ενδιαφέρει. Μακάβριο, αλλά ίσως υπάρξουν παιδιά και κληρονόμοι που να θέλουν να βγάλουν το σπίτι στο ενοίκιο.

*Πολύ παλιά, σε μυθικές δεκαετίες, ο αστικός θρύλος λέει ότι τα παιδιά των δημόσιων σχολείων έκαναν μια βδομάδα πρωϊνό μάθημα και μια βδομάδα απογευματινό εναλλάξ, ώστε να μπορέσουν να στεγαστούν όλα τα παιδιά της χώρας στα υπάρχοντα κτήρια. Μετά δεν χτίστηκαν τόσα πολλά νέα σχολεία, απλώς μειώθηκαν τα παιδιά!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News