Η Ρένα απαντά: Για το γιο της, 14 ετών

Δε θέλω να φωνάζω για τα αυτονόητα, θέλω να χτίζουμε μια καλή σχέση.

______________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ρένα ευχαριστώ για όλα όσα μου προσφέρεις καθημερινα.Ανοίγεις τους ορίζοντες μου , εξελίσσομαι και νιώθω τυχερή που σε ανακάλυψα.Χρειάζομαι τη γνώμη σου σχετικά με τον έφηβο γιο μου.14 χρονών .

Από μικρός είχε ένα ρυθμό αργό ,όμως ήταν πάντα μέσα στα φυσιολογικά όρια για την ηλικία του και ήταν και αρκετά αποδοτικός σε ότι καταπιανόταν.Το θέμα που με απασχολεί είναι οτι τώρα στα 14 χρειάζεται πολλή περισσοτερη ώρα για τα βασικά πράγματα της καθημερινότητας.Αργεί να ξυπνήσει ,φεύγει το αυτοκίνητο κι αυτός τρέχει με τα πόδια να προλάβει την πρώτη ώρα ,αναβάλλει συνεχώς το διάβασμα ,στο σχολείο μου είπαν αν ασχοληθεί έχει πολλές δυνατότητες ,φαινεται οτι ‘ πασαλείβει”.κι ότι είναι καλό παιδί. Μου τόνισαν οτι έχει πολύ καλή συμπεριφορά απέναντι στους συμμαθητές του και στους καθηγητές. Στις δραστηριότητες ξεκινάει να πάει στο παρα πέντε, προλαβαίνει συνήθως γιατί είναι κοντά. Αργεί πολύ στο φαγητό, στο μπάνιο. Δε θέλω να φωνάζω για τα αυτονόητα, θέλω να χτίζουμε μια καλή σχεση , τον αγαπάω πολύ μα δεν αντέχω αυτή την αναβλήτικότητα του. Δε μιλάμε ωραία στο σπίτι , με στεναχωρεί πολύ όλη αυτή η κατάσταση να πάω εγω ψυχολόγο , να υποστηριχτούμε κι οι δύο? Μακάρι να μου απαντησεις γρήγορα, όπως και έχει εγώ σε ευχαριστώ γιατι μαθαθνω πολλά πράγματα από εσένα.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Θέλω να μιλάμε ωραία

_______________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.

Αν μέχρι τώρα είχες ένα παιδάκι που δεν αργούσε κι έκανε αμέσως αυτό που του ζητούνταν, μάλλον εσύ πρέπει να με συμβουλεύεις, όχι εγώ. Θέλω να πω, τα παιδιά είναι ανεξάρτητα άτομα, άλλες προσωπικότητες, κι εμείς οι γονείς γινόμαστε και λίγο εκνευριστικοί επαναλαμβάνοντας τα ίδια και τα ίδια καθημερινά. Κάποια στιγμή που το παιδάκι παύει να είναι παιδάκι και γίνεται έφηβος, ε, κάνει ένα ψιλομπαμ και λέει ένα “πάψε πια μανούλα, με έπρηξες”. Κι αυτό είναι φυσιολογικό κι επιθυμητό, γιατί δεν είναι σκοπός της γονεϊκότητας να αναθρέφουμε μικρά ρομποτάκια ή ευνουχισμένα παιδιά που δεν μπορούν να αποφασίσουν ή να αυτενεργήσουν. Ο γιός σου λοιπόν περνάει, εξ όσων διαβάζω, μια φυσιολογική εφηβεία. Κι αυτό το επιβεβαιώνω από τα όσα ακούν κι από το σχολείο.

Εφόσον πάντοτε το στυλ του ήταν έτσι, λίγο αργό, σημαίνει ότι είναι ο χαρακτήρας του έτσι, δεν έπαθε μετάλλαξη. Δεν μεσολάβησε κάτι άλλο;

Ένα ποσοστό αναβολής ή καθυστέρησης στο πρωϊνό ξύπνημα είναι αναμενόμενο επειδή οι έφηβοι κοιμούνται πλέον πιο αργά (κι επιμηκύνουν όσο μπορούν την ώρα του βραδινού ύπνου με κινητά ή τάμπλετς). Βάλτε το ξυπνητήρι πέντε λεπτά νωρίτερα ή -ακόμη σωστότερα- να αφήνεις να υποστεί τις συνέπειες της καθυστέρησης, όπως θα γίνει άλλωστε και στην ενήλικη ζωή του ώστε να το εμπεδώσει έγκαιρα. Είναι κι αυτό μέσα στα γονικά καθήκοντά μας, να μην μεγαλώνουν τα παιδιά σε γυάλα. Επιπλέον στο μπάνιο μπορεί να καθυστερεί για πολύ, πολύ συγκεκριμένους λόγους… κι εκεί καλό είναι να μην επεμβαίνεις (εκτός αν σας έπιασε κόψιμο, ξέρω γω και δεν υπάρχει δεύτερο WC) καθώς είναι πολύ εκνευριστικό για εκείνον που τώρα ανακαλύπτει το σώμα του.

Εκεί που θέλω να εστιάσω όμως είναι στα λόγια.

Τα λόγια ναι μεν δεν ειναι πράξεις, όμως επιτελούν δράση. Αυτό που λέγεται δεν ξελέγεται κι έχει σημασία, για τον λόγο αυτό, να είναι λελογισμένο και στα μέτρα του να μην ξεπερνάει κόκκινες γραμμές. Δυστυχώς θα ειπωθούν κι άσχημα λόγια πάνω σε ένα ξέσπασμα, όμως έχει σημασία να μην είναι βαριές οι κουβέντες (από οποιαδήποτε πλευρά) και να μην είναι κάτι καθημερινό. Δεν μπορεί να βρίζονται οι οικογένειες καθημερινά και να λέμε ότι το παιδί περνάει εφηβεία. Κάπου ακούει αυτά τα λόγια, είναι άλλωστε παντού, όμως θα σε παραπέμψω σε εκείνο το παλιό ότι κάθε σπίτι έχει τους κανόνες του κι εσείς στο δικό σας δεν τα επιτρέπετε (φρόντισε βέβαια να μην τα λένε ούτε οι μεγάλοι! δεν γίνεται να ισχύει μονομερώς). Συνήθως οι κακές κουβέντες έχουν ένα υπόβαθρο, κάποιος έχει ξέσπασμα επειδή κάποιο παράπονο, κάποια απογοήτευση, κάποιο θυμό κρύβει. Εξερευνήστε ποιά είναι τα σημεία πίεσης στο δικό σας σπιτικό.

Επίσης άφηνε ένα περιθώριο ο γιός να επανασυγχρονίζεται με το όριο: πώς είπες; δεν άκουσα, σε μένα μίλησες; μήπως παρανόησα; Συνήθως κάτι τέτοιο αρκεί για να επανέλθει στις εργοστασιακές ρυθμίσεις. Δίδαξε με το παράδειγμα ότι ο σεβασμός είναι η αρχή από την οποία απορρέουν όλα. Εφόσον σέβεστε ο ένας τον άλλον, και κυρίως καθένας τον εαυτό του, θα συντονιστείτε να κάνετε διάλογο κι όχι παράλογους μονολόγους. Μάλιστα βάλε το σε λόγια: επειδή σέβομαι τον εαυτό μου δεν θα απαντήσω στο ίδιο ύφος αλλά θα σε αφήσω να ηρεμήσεις ώστε να συζητήσουμε κατόπιν με λογικά επιχειρήματα.

Και μη φοβάσαι να επαναλαμβάνεις τα αυτονόητα. Δεν πειράζει αν δεν είμαστε οι φοβερά cool μαμάδες, σημασία έχει να μας αντιλαμβάνονται όχι ως φίλους αλλά ως συμμάχους -κι όχι ως εχθρούς.

Δεν βλέπω κάποια φοβερή ανάγκη για ψυχολόγο, εκτός αν υπάρχουν πράγματα που δεν μας λες, πχ. στο κοινωνικό του περιβάλλον και τις παρέες. Ας μην ψυχολογοποιούμε και τις φυσιολογικές αποκρίσεις των ανθρώπων, δημιουργεί περισσότερα προβλήματα απ’όσα λύνει. Μια χαρά είστε κι εύχομαι να συνεχίσετε με τις μικρές διορθώσεις που επεσήμανα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News