Έχω απευθυνθει δύο φορές σε δύο διαφορετικους παιδοψυχολογους, αλλα εκτός απο γενικές συμβουλές σε εμένα δεν αποκομισα κάτι αλλο. Κανένας από τους δύο δεν ήθελε να τη γνωρίσει από κοντά.
_______________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Καλησπερα σε ολη την παρεα 🙂
Η δικη μου ερώτηση αφορά στην σχέση μου με τα παιδιά μου που είναι νηπιακής ηλικίας και συγκεκριμένα την κόρη μου. Είμαι εργαζομενη μητερα διδυμων, λίγο πριν τα 5 (αγόρι και κοριτσι). Τα παιδιά λίγο πριν κλείσουν τα 2 ξεκίνησαν να πηγαίνουν παιδικό κτλ και πάντα η ενημέρωση που είχα για τη συμπεριφορά τους στο σχολικο περιβάλλον ήταν καλή: δεν υπήρχαν τσακωμοί, ακολουθούσαν σε δραστηριοτητες κανονικά κτλ.
Παρολα αυτα η κατάσταση στο σπίτι με την κόρη μου ήταν πάντα διαφορετική, πιο δυσκολη, καθώς είναι ένα παιδί με έντονο πείσμα, αρκετή ζήλια και απίστευτη γκρίνια σε καθημερινή βαση. Θεωρούσα πως μεγαλώνοντας θα ηρεμούσε, αλλά εξακολουθεί να έχει ξεσπάσματα σε πολλές περιπτώσεις: όταν χάνει στα παιχνιδια, όταν δεν καταφέρνει κάτι μόνη της (και ο αδερφός της πχ το καταφερνει-χωρις να τα συγκρινω εγω, μονη της μπαίνει σε σύγκριση), όταν δεν γίνονται τα πράγματα όπως θέλει γενικα. Σε αυτές τις περιπτώσεις λοιπόν κλαιει απαρηγόρητα, μιλάει άσχημα (σε εμας τους γονεις της, του στυλ εισαι κακος), μπορει να επιτιθεται με τα χέρια να χτυπήσει (σε μικρότερο βαθμο) και γενικά γίνεται ένας χαμός.
Έχω απευθυνθει δύο φορές σε δύο διαφορετικους παιδοψυχολογους, αλλα εκτός απο γενικές συμβουλές σε εμένα δεν αποκομισα κάτι αλλο. Κανένας από τους δύο δεν ήθελε να τη γνωρίσει από κοντά, θεωρούσαν ότι δεν θα συμβάλλει σε κάτι σε αυτη τη φαση/ηλικια. Έχω κουραστεί όμως πολύ με τη συνεχή λουπα, η μικρη θυμωνει, φωνάζει, φωναζω κι εγω (λαθος το ξερω), ηρεμει καποια στιγμη, ζηταει συγγνωμη, αναγνωριζει τη λαθος συμπεριφορα και λεει οτι δεν θα το ξανακανει και προφανως..παλι από την αρχη. Έχει κανείς παρόμοια εμπειρία;
Φτιαχνουν τα πραγματα ποτέ με αυτό που λεμε δυσκολο παιδι; Τελικα υπαρχει δυσκολο παιδι ή οχι, όλα είναι θέμα δικης μας προσεγγισης; Και το λέω αυτο, καθως έχω δύο παιδια, στην ιδια ακριβως φάση και ηλικία, με την ιδια προσεγγιση απεναντι τους απο τη γεννηση τους, αλλα στο ενα παιδι προφανως αυτο δεν αποδιδει.. Δεν ξερω τι να κανω, χρειαζομαστε ολοι μεσα στην οικογενεια την ηρεμια και κυριως η ιδια που ζει ενα συναισθηματικο ρολερκοστερ.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Η γκρινια φερνει γκρινια
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Πόσο απελευθερωτική επιστολή για αρκετό κόσμο που μας διαβάζει. Είσαι ακριβώς το control reference, μιας κι έχεις δίδυμα που μεγαλώνουν στο ίδιο σπίτι με τους ίδιους γονείς και την ίδια διαπαιδαγώγηση.
Ελάτε να το πάμε όλες μαζί μια φορά: το παιδί σου και το σκυλί σου ΔΕΝ είναι όπως το μάθεις. Το παιδί έρχεται με προεγγραφές στο σκληρό δίσκο. Δεν είναι πάντα γαϊδουροσύνη ή διάκριση εκ μέρους των γονιών. Τα παιδιά είναι μικρά ανθρωπάκια με τις δικές τους ιδιαιτερότητες. Και με αυτές οφείλουμε να «εργαστούμε» ως γονείς, εμείς προσαρμοζόμαστε στα παιδιά, όχι το αντίθετο.
Θα σε απογοητεύσω λίγο, αλλά ταυτόχρονα θα σε ενδυναμώσω επειδή έχεις να ακούσεις αρκετά με την αρχή του σχολείου, όπου δεν έχουν όπως στον βρεφονηπιακό συμφέρον να σου τα παρουσιάζουν όλα καλά κι όλα ανθηρά.
Το «δύσκολο» παιδί είναι δύσκολο επειδή υπάρχει κάποιος λόγος. Ο λόγος αυτός μπορεί (ενδέχεται, δεν βγάζω διάγνωση!) να είναι αναπτυξιακός κι ο κατάλληλος επαγγελματίας είναι παιδοαναπτυξιολόγος-παιδοψυχίατρος και ΟΧΙ παιδοψυχολόγος. Πιστεύω ότι ακριβώς επειδή είναι κορίτσι κι είναι λεκτικό (μιλάει κανονικά και συνεννοείστε) δεν φαίνεται δια γυμνού οφθαλμού αυτό που την ενοχλεί που το τοποθετώ στο χαμηλό όριο ματαίωσης, στην αδυναμία χαλιναγώγησης της συναισθηματικής έκρηξης και στην εκδήλωση tantrums (επίμονη γκρίνια, επίμονο κλάμα, φωνές, χειρονομίες).
Μην ακούς συμβουλές νηπιαγωγών κι άλλων γονιών γιατί θα φτάσεις να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο από αίσθημα δικής σου “ανικανότητας” και δικής σου ματαίωσης. Και το μεγαλύτερο εφόδιο του γονιού, κράτα το από μένα αυτό, είναι η αυτοπεποίθηση. Πρέπει να πιστεύεις όντως μέσα σου ότι προσπαθείς για το καλύτερο για το παιδί σου, η αυτοαμφισβήτιση είναι παραλυτική. Αυτά που πιάνουν στα άλλα παιδιά δεν είναι υποχρεωτικό να πιάσουν και στο συγκεκριμένο. Δεν υπάρχει ενιαίο πρωτόκολλο, δεν είναι μηχανάκια. Κυρίως μην ακούσεις ΠΟΤΕ όποιον με ευκολία σου πει «φέρε το σε μένα μια βδομάδα να στο στρώσω». Απευθύνσου στ@ κατάλληλο επαγγελματία και θα μάθεις πώς να διαχειρίζεσαι το «δύσκολο» παιδί κι όλα θα ξεκαθαρίσουν σιγά σιγά. Θα δεις. Εμπιστέψου με, το πολύ πολύ να χάσετε μια επίσκεψη στον ειδικό. Αξίζει τον κόπο.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Είμαι η μαμά της ερώτησης, σας ευχαριστώ όλους για τις απαντήσεις.ειναι στεναχωρο αλλα και κάπως παρηγορητικο την ίδια ωρα,ότι τόσο πολυ γονείς περνάμε παρόμοιες καταστάσεις,που δυσκολεύουν την καθημερινότητα μας. Σκέφτομαι να ακολουθήσω τη συμβουλή αρκετων,και κυριως της Calamity Jane,που εχει και προσωπικη εμπειρία και να απευθυνθώ και σε παιδοψυχιατρο. Σε αναπτυξιολογο ειχα απευθυνθεί σε μικρότερη ηλικια και για τα δυο μου παιδια,δεν είχε κάποια ευρήματα για κανενα τους και για άλλους λόγους,που δεν ειναι της παρουσης,ήταν μια πολυ δυσάρεστη εμπειρία.. Εαν κάποιος εχει πολυ καλή εμπειρία απο παιδοψυχιατρο και θα ηθελε να μοιραστεί μαζί μας τα στοιχεία του,εαν επιτρέπεται φυσικά,θα… Διαβάστε περισσότερα »
Καλά που τα ψάχνεις από νωρίς, όσο είναι μικρά τα παιδιά και δεν καταλαβαίνουν τόσο την όλη διαδικασία. Η αλήθεια είναι ότι πολλοί επαγγελματίες δεν έχουν την απαραίτητη ευαισθησία κι ενσυναίσθηση που απαιτεί η ενασχόληση με μικρά παιδιά.
Κάποιες ιδιαιτερότητες είναι πιο ξεκάθαρες όσο μεγαλώνουν τα παιδιά και πηγαίνουν σχολείο.
Σε κάθε περίπτωση εύχομαι όλα να πάνε καλά και να χαίρεστε την οικογένειά σας.
Ηθελα και εγώ να σου γράψω από την αρχή μιας και μίλησες στην καρδιά μου, αλλά ειχα προβλήματα σύνδεσης. Και το δικό μου το δευτερο παιδί είναι πάρα πολύ δύσκολο αλλά ευτυχώς όσο περνάει ο καιρός πάει καλύτερα. Ο παιδοψυχίατρος ήταν ο κατάλληλος για εμάς και μας παρέπεμψε για εργοθεραπεία, λογοθεραπεία και συμβουλευτικη για εμάς. Ιδίως η εργοθεραπεία που εγώ προσωπικά δεν είχα ιδέα γιατί την είχαν κρίνει απαραίτητη, είναι αυτή που πραγματικά έσωσε την οικογένεια μας. Δεν φαντάζεστε τί θαύματα κάνει με τα θέματα συμπεριφοράς, συναισθηματικής ρύθμισης και ξεσπάσματα ματαίωσης όπως για παράδειγμα σε περίπτωση που χάσουν σε ένα… Διαβάστε περισσότερα »
Μόνο που διάβασα τον τίτλο συμπόνεσα.. Εδώ μαμά με ”δύσκολο” παιδί!! Εμένα είναι αγόρι πλέον 10 ετών. Έχω κλάψει άπειρες φορές στο μπάνιο σιωπηλά επειδή δεν αντέχω άλλο. Έχω μετρήσει πολλές φορές μέχρι το 10 πριν μιλήσω…έχει δοκιμαστεί όσο δεν φαντάζεσαι (ή μάλλον εσύ γραφούσα ξέρεις) η υπομονή μου! Εγώ ζήτησα βοήθεια ειδικού, έκανε συμπεριφορική, και κυρίως εκπαιδευτήκαμε και εγώ και ο άντρας μου ! Αρχικά θεωρούσα δεδομένο πως το παιδί μου θα είχε κάποιο θέμα, τελικά το θέμα ήταν απλό . Η μέθοδος που χρησιμοποιούσα δεν ήταν η κατάλληλη για το παιδί μου. Βοηθήθηκα , εκπαιδεύτηκα και όλα άλλαξαν.… Διαβάστε περισσότερα »
Calamity jane σε παρακαλω τα φωτα σου! Λιγο κατευθυνε με αν θες τι κανατε, που πήγατε…ειμαι ακριβως στην ιδια φαση. Αγόρι 10 ετων, αριστη συμπεριφορά στο σχολειο και το αλλο ακρο σπιτι με εμας και την αδερφη του. Εχω δει προσωπικα 2 διαφορετικους ψυχολογους αλλα οι συμβουλες δε με βοηθησαν. Ειμαι σε αναζητηση να δω τι μπορω να κανω
Ξεκίνησε τις συνεδρίες στα 4,5 προς 5 και κράτησαν δύο χρόνια. Στην ηλικία που είναι τώρα ο γιος σου θέλει αξιολόγηση από παιδοψυχίατρο (μη σε τρομάζει η ειδικότητα ). Αν θες διάβασε λίγο για την συμπεριφορική και έπειτα κλείσε ένα ραντεβού. Γενικά θέλει συνεργασία για να πετύχει αυτό, θέλει συνεργασία μεταξύ θεραπευτή – γονέων και τέλος του παιδιού. Εγώ εκεί συνειδητοποίησα πως αν δεν υπάρχει κάποιο άλλο θέμα, εμείς οι γονείς μπορούμε να βοηθήσουμε αποτελεσματικά τα παιδιά μας δείχνοντας τους στην ουσία ένα άλλο τρόπο έκφρασης των συναισθημάτων τους. Και εμένα είχα θέμα διαχείρισης θυμούς, του ήταν πολύ δύσκολο να… Διαβάστε περισσότερα »
Ψυχοθεραπεία έκανε μόνο το παιδί ή και εσείς; Και απο ποια ηλικία ξεκινήσατε; Μίλησες στην ψυχή μου να ξέρεις! Μαμά 7χρονου κοριτσιού με έντονα ξεσπάσματα (ακόμα και χειροδικία) κατά καιρούς για απλά πράγματα – απο τη διόρθωση στην αντιγραφή μέχρι το τι θα φορέσει. Έχω απελπιστεί και κλάψει τόσες φορές, έχω ακολουθήσει κάθε παιδοψυχολόγο σε social και προσπαθώ να ακολουθήσω κάποιες απο τις συμβουλές που θεωρώ μου ταιριάζουν και κάθε φορά νιώθω ανεπαρκής και λίγη. Ειλικρινά απελπίζομαι όταν σκέφτομαι τι θα έχω να αντιμετωπίσω στην εφηβεία.
Θεραπεία έκανε το παιδί και εμείς οι γονείς συμβουλευτική με τον θεραπευτή μία φορά τον μήνα ώστε να συζητάμε για την εξέλιξη της κατάστασης. Δεν θα σου πω πως ήταν εύκολο, όμως σίγουρα ήταν ευκολότερο από αυτό που ζούσα πριν. Πλέον στα 10 είναι ένα πολύ ισορροπημένο και ώριμο παιδί. Εξακολουθεί είναι έντονος, όχι όμως με την κακή έννοια, αντίθετα. Οι συμβουλές των παιδοψυχολόγων στα σοσιαλ δεν βοηθούν ιδιαίτερα, η πράξη από την θεωρία διαφέρει πολλή. Δεν είναι όλα το ίδιο αποτελεσματικά σε όλα τα παιδιά. Αν τώρα βοηθήσεις το παιδί σου (γιατί αυτό που χρειάζονται είναι η βοήθεια μας)… Διαβάστε περισσότερα »
Κατι που μου είχε πει η καλυτερη ψυχίατρος που έχω επισκεφθεί ειναι οτι δυο παιδια, ακομα και αν ειναι διδυμα, δεν εχουν ποτε ακριβως την ιδια διαπαιδαγωγηση. Ίσως έχεις μια προτίμηση προς το άλλο παιδί, το ήσυχο, και αυτο προκαλεί την ζηλια ισως κατι αλλο να ευθύνεται. Το κείμενο μου έδωσε την εντυπωση οτι έχεις ήδη βάλει μια ταμπέλα στην κόρη σου, οτι έχεις μια προκατάληψη. Μπορεί να κάνω λάθος. Δεν έχω προσωπική εμπειρία, το παιδί μου ειναι ακόμα σε μικρότερη ηλικία, παντως με βάση όσα γνωριζω, τα ταντρουμ ειναι συχνα σε αυτή την ηλικια και υπάρχουν συγκεκριμένα βήματα που… Διαβάστε περισσότερα »
Τα παιδιά έχουν προσωπικότητα και χαρακτήρα, δεν είναι tabula rasa. Το βλέπεις κι εσύ που έχεις δύο δίδυμα που έχουν μεγαλώσει το ίδιο, αλλιώς συμπεριφέρεται το ένα κι αλλιώς το άλλο. Μην αισθάνεσαι άσχημα, στο λέω σαν μαμά ενός παιδιού με “χαρακτήρα” όπως λέω εγώ (το δύσκολο παιδί δεν μου αρέσει σαν όρος). Εχω μια διεκδικητική 4χρονη που έχει άποψη και δεν κάνει κάτι απλά επειδή της το λέω. Βάζουμε όρια, καμιά φορά θυμώνουμε και υψώνω και την φωνή μου, έρχεται ζητά συγγνωμη και το ξανακάνει. Ε δεν πειράζει. Μια φίλη μου είπε κάποτε, η κόρη σου θα είναι ετσι… Διαβάστε περισσότερα »
Η δικιά μου η απορία είναι αν υπάρχει κανένας που να μην έχει αντίστοιχη εμπειρία; Μιλάμε για παιδί 4 χρονών ακόμα που θυμώνει όταν χάνει, κλαίει, κάνει κίνηση να χτυπήσει αλλά έχει ήδη μάθει ότι αυτό είναι κακό και (συνήθως) δεν χτυπάει. Όλα αυτά μόνο εμένα μου φαίνονται πολύ φυσιολογικά; Τι να πω μπορεί εδώ στο εξωτερικό να έχουμε άλλες παιδαγωγικές μεθόδους (ή τα παιδιά μας να είναι ψεκασμένα) αλλά έχω ζήσει πολύ πιο ακραίες συμπεριφορές. Εδώ στο σπίτι δε έχω μια δυναμική ανάμεσα στο μεγαλύτερο και το μικρότερο … αλλο πράμα. Και ναι έχουν τσακωθεί για το ποιος έχασε… Διαβάστε περισσότερα »
Όχι έχει διαφορά. Έχω ζήσει τρία παιδοα σε αυτήν την ηλικία, τα δύο με φυσιολογικά ξεσπάσματα, κι ένα που ήταν όπως το περιγράφει η γραφουσα. Να μην ξέρεις πως να φερθείς ,τι θα γίνει που θα πυροδοτήσει ένα ξέσπασμα, έντονο συνεχώς, νεύρα τσιτα, οι γονείς έλεγαν “δεν ξέρουμε τι να κάνουμε”. Ολα αυτά στο σπίτι, γιατί εκτός φαινόταν μια χαρά
Ειλικρινα δεν ξέρω. Το όριο ανάμεσα σε αυτό που θεωρούμε φυσιολογικό και σε αυτό που χρήζει παρέμβασης είναι θέμα κοινωνίας και κουλτούρας. Εδώ που ζω η κουλτούρα των γιατρών, θεραπευτών, παιδαγωγών κλπ είναι το λεγόμενο wait and see. Στην Ελλάδα πάλι έχω την εντύπωση ότι παθολογικοποιούμε και το παραμικρό. Πότε είναι σωστό το wait and see και πότε αφήνεις προβλήματα να διογκωθούν ενώ θα μπορούσαν να αντιμετωπιστούν έγκαιρα; Έλα μου ντε. Δεν λέω σε καμμια περίπτωση ότι εδώ κάνουμε το σωστό. Ξαναλέω ίσως είναι θέμα δικής μου κουλτούρας αλλά εγώ δεν διάβασα τίποτα που να παραπέμπει έστω και στο ελάχιστο… Διαβάστε περισσότερα »
Μα οι περισσότεροι γονείς κάπως έτσι βιώνουμε τις ηλικίες 3-8. Απλά υπάρχει ένα όριο μεταξύ της φυσιολογικής και της μη υγιούς αντίδρασης. Είναι φυσιολογικό να κλάψει το τρίχρονο επειδή δεν του πήρες την σοκολάτα που ήθελε από το σουπερ μαρκετ, είναι οκ να σου πει και ένα ”είσαι κακιά μαμά” επειδή του είπες όχι, αλλά δεν είναι νορμαλ στα 5 πχ να χάνεται ο κόσμος του επειδή του είπες ότι πρέπει να φύγετε από το πάρκο και να χτυπάει με όση δύναμη έχει όποιον έχει μπροστά του εκείνη τη στιγμή. Δεν ξέρω αν σε βοηθάω να καταλάβεις όπως τα γράφω.… Διαβάστε περισσότερα »
Πάντως με αυτά τα κριτήρια το παιδί μου δεν είναι φυσιολογικό. Δεν το λέω με καμμια διάθεση ειρωνίας. Όσοι μας έχουν ζήσει μας λένε τι καλά που θα περάσουμε στην εφηβεία κι εμείς κουνάμε το κεφάλι. Να χτυπιέται στα 5 επειδή πρέπει να φύγουμε από το πάρκο; Μια και δυο φορές; Καλέ εμείς καταστρώναμε σχέδιο φυγής για να καταφέρουμε να φύγουμε χωρίς να χτυπιέται. Παρόλα αυτά εγώ ποτέ δεν είδα το παιδί μου ως προβληματικό. Ένιωθα ότι μπορώ να το διαχειριστώ, σπάνια είπα ότι δεν αντέχω (αν η γειτόνισσα έκανε τσ τσ τσ και κουτσομπόλευε χεστήκαμε). Και απ’ όλες τις… Διαβάστε περισσότερα »
Εσύ λες πως μπορείς να το διαχειριστείς εύκολα, αυτό εγώ πχ για να το καταφέρω ήθελα βοήθεια, γιατί ο δικός μου τρόπος δεν ήταν ο κατάλληλος για τον γιο μου. Αντίθετα πυροδοτούσε αντιδράσεις χειρότερες.
Για να μη παρεξηγηθώ δεν λέω πως τα παιδιά μας είναι προβληματικά , καθόλου, οι αντιδράσεις μας είναι προβληματικές, εκεί χάνουμε την μπάλα. Τα παιδιά μας μαθαίνουν μέσα από εμάς.
ζευγάρι φίλων έχουν ένα παιδάκι που σε πολύ μικρή ηλικία (5-6 χρονών) είχε σοβαρό θέμα με θυμό και ξεσπάσματα, λεκτικά και πρακτικά. Το πρόβλημα είχε ξεκινήσει πιο πριν αλλά αυξανόταν. Τελικά είναι κάπου στο φάσμα και είχε υπερευαισθησία στα αγγίγματα. Με βοήθεια ειδικού και παράλληλη στήριξη το ξεπέρασε και είναι πολύ καλά τώρα (10 χρονών).
Αυτό που μου είχε πει μια ψυχίατρος ειναι οτι ακόμα και τα διδυμα δεν εχουν τους ίδιους γονείς στην διαπαιδαγωγηση. Κάθε γονέας ειναι διαφορετικός με κάθε παιδί του, κι ας προσπαθεί για το αντίθετο. Αν ειναι καλα στο σχολείο, μαλλον κάτι λάθος χειρίζεστε στο σπίτι, μαλλον δεν τηρούνται οι ισορροπίες για να ζηλευει. Σου το λέω γιατί ίσως μπορείς να το διορθώσεις, όχι για να σε κατηγορήσω, και σε καμία περιπτωση δεν εννοω οτι κατι γινεται επιτηδες. Το κείμενο σου μου έδωσε την εντυπωση οτι της έχεις βάλει μια ταμπέλα, το “δυσκολο” παιδί. Το παιδί σου όμως ειναι κάτω των… Διαβάστε περισσότερα »
Έτσι μου είπε και εμένα κάποτε μια ψυχολόγος… σε ιδιαίτερα μάλιστα επιθετικό και προσβλητικό τονο, ότι έχω βάλει ταμπέλα ακριβώς αυτό !!!!
Αλλά μάντεψε δεν ήταν καθόλου ταμπέλα
Το παιδί μου όντως είχε και έχει αντικειμενικές δυσκολίες και διάγνωση
Ας αποκλείσει καλύτερα αυτήν την περίπτωση η γραφουσα και μετά ας διερεύνηση κατά πόσο παίζει το ενδεχόμενο ταμπέλας
Μπορεί επίσης να ερευνήσει τα δύο σενάρια ταυτόχρονα, το ενα δεν αποκλείει το άλλο. Για να ξεθαρισουμε τα πράγματα, ο στόχος μου δεν ήταν να κρίνω ούτε τη γράφουσα ούτε καμία άλλη μητέρα, αλλα να της δώσω μια ιδέα για το τι μπορεί να ισχύει με βάση αυτα που μας γράφει ώστε να διερευνήσει η ιδια αν όντως ισχυει. Η ψυχίατρος μου το ειπε σε εντελώς διαφορετικό πλαισιο ώστε να καταλάβω μια κατάσταση σχετικά με τη σχέση του πατέρα μου με τους παππούδες μου και πώς επηρεάστηκε διαφορετικα σε σχέση με τον αδερφό του. Δεδομένου οτι είχε καλή ακαδημαϊκή πορεια,… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν διαφωνώ σε όσα λες και δεν αναφέρω ότι κανείς κριτική Ούτε η απάντηση μου στο σχόλιο σου έγινε γιατί ένιωσα θιγμένη, καταλαβαίνω τι λες Απλα ,έχοντας μεγάλη εμπειρία δυστυχώς η ευτυχώς σε τέτοια θέματα το εδώσα σαν συμβουλή περισσότερο Φαντάσου εγώ πχ να μην το ειχα ψάξει περαιτέρω και να εμένα στο ότι βάζω ταμπέλα στο παιδί μου που μου είπε η ειδικός Ας σιγουρευτεί ότι όλα είναι οκ με σωστό ειδικό και αν αποκλειστεί αυτό ας δει λίγο και αυτό το ενδεχόμενο Μπορεί και τα δύο να συμβαίνουν βέβαια όπως είπες κάπου Και σίγουρα ακόμη και θέμα να… Διαβάστε περισσότερα »
Γράφω πιο πολύ για να σου πω ότι σε νιώθω, παρά για να σου δώσω λύση. Ούτ’ εμείς έχουμε βρει. Η κόρη μου κλείνει τα 4 σε λίγο, κι ενώ είναι ένα πολύ έξυπνο και παρατηρητικό παιδί (αυτό που λέμε τίποτα δεν της ξεφεύγει),με ανεπτυγμένο λόγο, έχει συχνά ξεσπάσματα θυμού και πείσμα που σε σκάει. Στα 2 και στα 3 λέγαμε είναι tantrums, στα 4 δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Είναι το παιδάκι εκεινο που μονίμως θα φύγει κλαίγοντας και κλωτσώντας απ’ τις παιδικές χαρές. Που θα επιμένει να πάει κάπου και να πάει με τους όρους της, μέχρι που… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτοι οι παιδοψυχολογοι ήταν ακατάλληλοι και το παιδι χρειάζεται να το δει παιδοψυχίατρος. Το γραφω έχοντας διαγνωστεί με αυτισμό σε παιδική ηλικία στην εποχή που ο αυτισμός στα κορίτσια ήταν ανήκουστο πράγμα και είχα τέτοια ξεσπασματα που ο πατέρας μου έλεγε πως επεφτα κάτω και μελάνιαζα, δεν περπατούσα, βαριά συμπτώματα. Τι εφταιγε? Η ναρκισσος μάνα μου ήθελε παιδί “Mini me” να φοράνε φορεματακια με δαντελες ασορτί (με ενοχλούσαν όλα τα υφάσματα εκτος απο το βαμβάκι), φιογκάκια στα μαλλιά, να ουρλιάζει και να τσακώνεται με την αδερφή της, τη μάνα της, και να τρομάζω κτλ. Τα συμπτώματα μου μειώθηκαν σημαντικα οταν… Διαβάστε περισσότερα »
Ως μαμα διδύμων θα πω ότι ίσως η κόρη σου να έχει περισσοτερη αναγκη απο χρόνο μεταξύ σας μόνες σας. Το έχω δει να αναφερεται ως λύση και το εζησα/ζω ανα καιρούς (μια με τον ενα μια με τον αλλο). Όταν γίνονται πιο έντονοι, ζηλεύουν ή φαινεται να έχουν περιεργη συμπεριφορά, αν καταφέρω και περάσω περισσότερο χρόνο μόνη μου μαζί με τον “δύσκολο” γιο στη συγκεκριμένη φάση, είτε αυτό είναι λίγη αγκαλιά παραπάνω είτε να παίξουμε/ζωγραφίσουμε παρέα βοηθάει να ισορροπήσει μετά σε ασύνδετες φαινομενικά συμπεριφορές όπως το να μοιράζεται ή να πετάει τα παιχνίδια του. Εμένα είναι σχεδόν 3 ετών… Διαβάστε περισσότερα »
Να χαίρεστε τα παιδάκια σας, να είναι γερά. Θα σας πρότεινα να κλείσετε ένα ραντεβού στο ΚΕΔΑΣΥ της περιοχής σας. Φίλη μου μαμά βρήκε λύση με το κορίτσι της από 4 χρόνων και είχε υποστήριξη και καθοδήγηση. Ελπίζω να πάνε όλα καλά.