Μαγείρευαν ολημερίς, έκαναν παιδιά, τα μεγάλωναν ολομόναχες, δεν είχαν δουλειές και δικά τους λεφτά. Τους φόρεσαν έναν άντρα, κάποιες έπεσαν σε καλούς, άλλες σε τέρατα.
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Χαιρετώ τη Ρένα και όλη την φανταστική παρέα!
Θα μοιραστώ μαζί σας κάτι που σκέφτομαι συχνά πυκνά και τελευταία πιο έντονα, μιας και το καλοκαίρι σιγά σιγά τελειώνει και μου φέρνει μια μελαγχολία. Θυμάμαι τις γιαγιάδες μου που δεν ζουν πια, και περνούσαμε μαζί τους κάποτε τα καλοκαίρια γιατί έμεναν μακριά.
Σκέφτομαι όλες αυτές τις γυναίκες εκείνης της γενιάς. Οι περισσότερες πήγαν σε κάποιες τάξεις του δημοτικού, ίσα ίσα ήξεραν να γράφουν, διάβαζαν τους υπότιτλους από την τηλεόραση σχεδόν συλλαβίζοντας. Μαγείρευαν ολημερίς, έκαναν παιδιά, τα μεγάλωναν ολομόναχες και δεν είχαν δουλειές και δικά τους λεφτά. Τους φόρεσαν έναν άντρα και κάποιες ήταν πιο τυχερές και έπεσαν σε καλούς, άλλες σε τέρατα. Κάποιες πιο ευκατάστατες αλλά πολύ λίγες ίσως είχαν δουλειές, αλλά ήταν η εξαίρεση.
Και αναρωτιέμαι… πόσο αδικημένη και καταπιεσμένη γενιά. Άραγε ένιωσαν ποτέ οργασμό; έρωτα; κατανόηση; τρυφερότητα; πόση καταπίεση να ζητούν λεφτά από τον άντρα τους; να μην μετράει ο λόγος τους… Να είναι μια ζωή παιδομηχανές και μαγείρισσες 24/7. Η μία μου γιαγιά θυμάμαι μας έλεγε ότι έπεισε τον παππού μου σε μια φάση να βγάλει δίπλωμα οδήγησης, έβγαλε αλλά δεν την άφησε ποτέ να οδηγήσει…Πάντα μας έλεγε να έχουμε δική μας δουλειά, οχι σαν εκείνη, λες και το επέλεξε.
Η άλλη μου γιαγιά είχε περίεργο χαρακτήρα, ήταν passive aggressive και ψυχαναγκαστική με πολλά πράγματα. Ένιωθα λίγο περίεργα δίπλα της, αμήχανα. Μεγαλώνοντας έμαθα ότι ήταν ένα παιδί πάμφτωχο και ορφανό που δούλευε από 12 χρονών. Μπορεί και να κακοποιήθηκε.
Πλέον όλες οι γυναίκες αυτής της ηλικίας μου προκαλούν συγκίνηση και νιώθω και στεναχώρια για όσα δεν έζησαν, πόσες ευκαιρίες δεν είχαν.
Ριπ σε όλες τις γιαγιάδες μας
ΑΠΟ ΤΗΝ – Τζιτζι
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Είναι όπως ακριβώς το λες.
Κι επειδή ακόμα κι οι ευκατάστατες τα χρήματα τα είχαν είτε από τους γονείς, είτε από τον άντρα τους, πάλι εξαρτημένες ήταν. Ήταν ελάχιστες οι πλήρως ανεξάρτητες και πλήρωναν μεγάλο κοινωνικό τίμημα. Οι υπόλοιπες περνούσαν μια ζωή θυσιαζόμενες για τους άλλους.
Θέλω λίγο, με αφορμή αυτή την ενσυναίσθηση και τη συνειδητοποίηση που βγάζεις για το ρόλο των γιαγιάδων και μπράβο σου, να αναλογιστούμε μια άλλη μερίδα νοσταλγών. Εκείνων που το βλέπουν μόνο από την δική τους οπτική, την ανάμνηση του κανακέματος, των σπιτικών φαγητών και γλυκών, των καλοκαιριών που έμεναν μαζί κι άλλος έχανε τη βολή του για χατήρι τους…. Πόσος εγωισμός, πόση αναισθησία. Και τολμούν να λένε ότι εκείνα τα χρόνια ήταν καλύτερα. ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ; Χρωστάμε πάρα πολλά στο φεμινισμό. Μην το παραβλέπουμε.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Κι εμένα οι γιαγιάδες μου κάπως έτσι ήταν . Η μια ψυχούλα μαγείρευε καθημερινά για τρεις οικογένειες. Για το δικό της σπίτι , της μάνας μου και τις θείας μου. Κρατούσε τα εγγόνια 4 στο σύνολο. Κι αν του παππού δε του άρεσε το φαι , πετούσε το πιάτο του φρίσμπι έξω από το παράθυρο στο κήπο με μερικές βρισιες ότι κάθεται όλη μέρα και ένα φαι της προκοπής δε ξέρει να κάνει. Ενώ στη πραγματικότητα αυτός καθόταν όλη μέρα είτε στο σπίτι, είτε στο καφενείο και εξυνε το αρχιδια του, εχοντας μια βίτσα για εκφοβισμό κυρίως για να μη… Διαβάστε περισσότερα »
Η ζωή των γιαγιάδων σου είναι η νόρμα;
βασικά ναι
Ας το καλό…. Και είπα ποτε θα πεταχτεί η Λούσι με τη παρελθοντολαγνεια της. Για νόρμα δε ξέρω….αλλά οι περισσότερες γιαγιάδες που έχω συναντήσει λίγο πολύ έτσι ήταν. Και ναι ήταν αρκετές ώστε να τις θυμόμαστε όταν μας λέτε ότι στο παρελθόν ήταν καλύτερα . Εμ δεν ήταν . Και σε πληροφορω ότι η γιαγιά που με μεγάλωσε δεν ήταν μια συνηθισμένη γιαγια . Ήταν μεγάλο όνομα της εποχής στο χώρο της μόδας. Μέχρι και κοστούμια για κινηματογράφο έχει ράψει και ακόμα και η Μάρω Κοντού μέσον είχε βάλει τότε για να τη βρει. Οπότε όχι δεν ήταν νορμα σίγουρα… Διαβάστε περισσότερα »
Ε πες το ντε ότι από τη γιαγιά έχεις πάρει το ταλέντο 🙂 Οκ, το ξέρω ότι εσύ δεν ράβεις η ίδια, προφανώς εκείνη το έκανε, αλλά πάλι, βλέπω κληρονομικότητα έτσι δεν είναι; Κι εγώ έχω πάρει πολλά από τη γιαγιά μου.
Έχω μεγαλώσει μέσα στα κουμπιά τις δαχτυλιθρες , τα χαρτιά για πατρόν , τα σαπούνια που σχεδίαζαν τότε και έτρωγα τη φρουοκρεμα πάνω σε μια συλλεκτική μηχανή Σίγκερ. Δε ράβω γιατί σαν παιδάκι έραψα μια φορά τα δάχτυλα μου σε αυτή τη μηχανή. Τα δε περισσεύματα απο τα υφάσματα τα έκανα φορέματα για τις κούκλες μου. Κι επίσης αγαπούσα πολύ τη γιαγιά μου και μου άρεσε να την ακούω για όλες αυτές τις διάσημες που έλεγε.
Α, οι παλιές ραπτομηχανές Σινγκερ…Μου θυμισες ότι είχε και η γιαγιά μου μια τέτοια, από τον πατέρα της. Ο προπάππους μου, ο πατέρας της, ήταν επισκευαστης τέτοιων μηχανών, και θεωρούταν εκλεκτή η δουλειά του τότε, γιατί δεν υπήρχαν πολλοί.
Ας πούμε ήταν εξαιρετικά συνηθισμένο
Φαντάζομαι αν κάνουν relate οι αναγνωστριες όλο και κάποια ομοιότητα θα παρατηρούν με τις δικές τους γιαγιαδες, οπότε ίσως για μια συγκεκριμένη εποχή και μια συγκεκριμένη πόλη/χωριό μπορεί κάλλιστα να είναι η νόρμα. Κάτι τέτοιο μόνο με στατιστικά μπορεί να ισχυριστεί πάντως. Που μπορεί και να μην παίζει ρόλο αν η Lioness και η κάθε Lioness κοινωνικοποιειται μόνο με το συγκεκριμένο κύκλο που έχει κοινό παρελθόν. Το ότι η ζωή μιας γιαγιας πενήντα χρόνια πριν σε ένα χωριό με 1000 κατοίκους θα είναι διαφορετική από μια γιαγιά στην Αθήνα, ή στο Λονδίνο την ίδια εποχή είναι δεδομένο. Αλλά αν αυτής… Διαβάστε περισσότερα »
Όχι ρε συ Λούσ…. ε, Κάρολ, η νόρμα ήταν να αποφοιτούν από την Σορβόννη ή το Χάρβαρντ ξέρω γω… Μα αν είναι δυνατόν…
Γιατί για μια φορα δεν μας λες πως ηταν η ζωη των δικών σου των γιαγιάδων, ετσι για αλλαγη ρε παιδι μου, να υπαρξει και τιποτα βιωματικό στα σχολια σου.
Καλή μου, διαβάζω ελαφρώς σοκαρισμένη τις περιγραφές σας, τις προσωπικές λεπτομέρειες που έχουν μοιραστεί οι γιαγιάδες.
Είστε πολύ μικρότερες.
Οι γιαγιάδες σας είναι οι μητέρες για την ηλικία μου.
Τη μία δεν τη γνώρισα, όμορφη, μορφωμένη, έφυγε νέα από ατύχημα.
Η άλλη, γλυκύτατη, στο χωριό, αγροτικά, κτηνοτροφικά, 8 παιδιά, κλασσική ζωή χωριού.
Ήμουν μικρή όταν έφυγε.
Δεν θα πέρασαν καλά ούτε εκείνες, είναι σχεδόν βέβαιο. Χαίρομαι που επιτέλους μοιράζεσαι κάτι ανθρώπινο, έστω και μικρό, σε λίγες γραμμές.
Χαίρομαι, αν βοηθάει.
Η ζωή των γιαγιάδων σας που μας περιγράφετε, Lioness, είναι μία κατάσταση εντελώς λούμπεν, υποθέτω ότι συνέβαινε σε ένα βαθμό αλλά δεν ήτανε ο γενικός κανόνας. Δεν ήταν όλοι οι άνθρωποιαπολίτιστοι, ούτε οι άντρες τόσο κτηνη, ούτε οι γυναίκες τόσο ανεκτικές και εξαρτημένεςΕγώ δε γνώρισα καμία τέτοια οικογένεια, και ας ζούσα σε λαϊκές και φτωχικές συνοικίες της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας. Δε λέω ότι δεν υπήρχαν. Λέω ότι αφού εγώ μέσα σε ένα ευρύ κύκλο προσώπων δε γνώρισα τέτοιους ανθρώπους είναι σίγουρο ότι δεν ήταν η πλειοψηφία και ο κανονας.
Ωραία τότε, να σας πω την ιστορία των δικών μου γιαγιάδων γιατί θεωρώ ότι κρίνετε πολύ εξ ιδίων τα αλλότρια και μάλιστα πολύ αυστηρά κι άτεγκτα: Η μία η γιαγιά μου από την μητέρα μου ήταν αναλφάβητη, αιώνιο παιδί του βουνού, ροβολούσε τα βουνά μέχρι τα 75 και φεύγα. Έμεινε ορφανή στα 10 της και μεγάλωσε με τον μεγαλύτερο αδελφό της. Έκανε τέσσερα παιδιά τα οποία είναι όλα κοσμογυρισμένα και με ανώτερη ή ανώτατη ακαδημαϊκή μόρφωση. Η ίδια όμως έτρεχε μια ζωή μόνη της το σπίτι, τα ζώα και τα χωράφια της από το πολύ πρωί μέχρι το βράδυ. Κι… Διαβάστε περισσότερα »
Αξιες οι γιαγιάδες σας, πολλω μάλλον που μεγάλωσαν και έζησαν σε τέτοιο περιβάλλον? Μπραβο τους! Η ιστορία της πρώτης γιαγιάς σας μου θύμισε τη μητέρα του άντρα μου, 89 ετων τώρα, εντελώς αναλφάβητη, ( η μόνη από τα αδέρφια της) ροβόλαγε και αυτή στα βουνά ως τα ογδόντα της, και διαχειρίζονταν την οικογενειακή κτηνοτροφική επιχείρηση, γιατί ο άντρας της δεν ήταν, λόγω κάποιας διανοητικής αδυναμίας, σε θέση να το κάνει. Μέχρι σήμερα δεν έχω καταλάβει πώς έκανε τους διάφορους λογαριασμούς ( με το μυαλό προφανώς, δεν ξέρει να διαβάζει και να γράφει αριθμούς). Αυτή η γυναίκα, που αδικήθηκε πολύ από… Διαβάστε περισσότερα »
Στέλνω αγωνιστικούς χαιρετισμούς 🌈
Ιστορίες για βιβλίο πάντως έ; Ξέρω ότι θα φανεί άκυρο, κ εκτός θέματος αλλά σας καλώ να εκτιμήσετε τη γνώση που έχετε/εχουμε κ μοιραζόμαστε! Στην αμερική έχουν τρελαθεί στα άνσεστρι τεστ για να πάρουν μια γεύση από το ποια είναι η καταγωγή τους κ πολλοί δεν έχουν ιδέα για τους παππούδες τους, κ εμείς ξέρουμε τόσα πολλά από την απλά παράδοση να μοιραζόμαστε ιστορίες. Κ πόση δύναμη παίρνει καμία όταν ξέρει ότι η γιαγιά της ήταν τόσο δυνατή ξερω γω, ή πως να παρατήσεις τις σπουδές/σχολείο όταν ξέρεις ότι οι άνθρωποι εκείνοι λαχταρούσαν τόσο πολύ να μαθαίνουν και τους το… Διαβάστε περισσότερα »
(Ο αγώνας συνεχίζεται 💪)
Δεν περιορίζονται στους λούμπεν κύκλους αυτά. Φίλοι των παππούδων μου, από τις πιο πλούσιες οικογένειες της Θεσσαλονίκης… Ξύλο με το τσουβάλι. Τότε το να φύγεις σε πολλές περιπτώσεις ήταν αδιανόητο. Στους πλούσιους κύκλους που οι γυναίκες δεν είχαν δουλέψει ποτέ και οι κακοποιητές είχαν ακόμα μεγαλύτερη δύναμη ίσως ήταν και χειρότερα τα πράγματα. Εμένα οι γιαγιάδες μου ήταν από τις τυχερές. Δεν υπήρχε κακοποίηση ή κάτι τέτοιο. Αλλά μία γηροκομούσε τον παππού μου μέχρι τα 95 και η άλλη μας φορτωνόταν τα εγγόνια μετά το σχολείο μέχρι να γυρίσει η κόρη της από τη δουλειά + όλο το καλοκαίρι να… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι τωρα ετοιμαζομουν να γραψω και εγω για τις γιαγιαδες μου. Και οι δυο μεγαλοαστές, απο μορφωμενους πατεράδες, που πήγαν στα καλα σχολεια τις εποχης, ο μόνος δρομος γι αυτες ηταν απλα να καλοπαντρευτουν και να γινουν καλες συζηγοι (καλες μητερες ερχοταν δεύτερο καθως δεν μεγαλωναν μονες τα παιδια τους). Δνε υπηρχε καν περιπτωση να διανοηθουν να σπουδασουν μετα το σχολειο ποσο μαλλον να δουλέψουν, ακομη και η μια που πηγε στο εξωτερικο μετα το σχολειο για να τελειοποιησει το πιανο της ηταν βεβαιο πως το εκανε για το βιογραφικο της νυφης και οχι για να ακολουθησει καριερα πιανίστας. Ξερω… Διαβάστε περισσότερα »
Ούτε η δική μου γιαγιά είχε κακοποιηθεί. Για την ακρίβεια ο παππούς τις γυναίκες της οικογένειας δεν τις είχε αγγίξει . Ούτε όμως είχε πει καλό λόγο ποτέ . Ούτε τις κόρες του στήριξε με τους κακους γάμους τους. Οι κόρες του αυτούς που ήθελαν παντρεύτηκαν.Δε τους αναγνώρισε ομως ποτέ το δικαίωμα αλλαγής γνώμης. Από τη στιγμή που παντρεύτηκαν αυτούς που παντρεύτηκαν ,θεωρούσε ότι ήταν υποχρεωμένες να ανεχτούν τα πάντα μιας και ήταν επιλογή τους και δεν τον άκουσαν όταν είπε ότι δεν εγκρίνει αυτούς που του έφεραν . Α , έλεγε κι ότι αυτός θα είχε επιλέξει καλύτερους. Της… Διαβάστε περισσότερα »
Μα το ζήτημα της μη ελευθερίας των γυναικών εκεινων των εποχών δεν εχει να κάνει μονο με το αν ειχαν κακοποιηθεί. Δεν ειχαν την ελευθερία να σκεφτουν κάτι πέρα απο αυτό που οριζοταν μονοδρομος. Και για μενα το πιο τρομακτκό δεν είναι οτι δεν τους το επετρεπαν οι άλλοι αλλα οτι σε πολλές περιπτώσεις δεν το επετρεπαν ουτε οι ιδιες στους εαυτούς τους. Δεν επετρεπαν στους εαυτους τους να αισθανθουν, ήταν όλα στον αυτόματο.
Αυτό ακριβώς λέω παρακάτω. Ακόμα και μορφωμένες να ήταν ή από πλούσιες οικογένειες δεν είχαν την πολυτέλεια να αλλάξουν τη ζωή τους αν αυτή τελικά δεν ήταν αυτή που ήθελαν. Τους άρεσε δε τους άρεσε έπρεπε να δείχνουν ότι τους άρεσε. Και ίσως και αυτό συντέλεσε στο ότι σήμερα θεωρούμε εμείς τα παιδιά και τα εγγόνια ότι περνούσαν καλά. Ακόμα και οι ταινίες της εποχής εκείνης τελείωναν τα βάσανα τους με το γάμο. Είτε παντρεύονταν από έρωτα , είτε τελικά έπαιρναν το καλό και άξιο παλικάρι κι όχι αυτόν που ερωτεύτηκαν στην αρχη. Από εκεί και πέρα τίποτα δεν είχε… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι το είδα μετά. Ακριβώς αυτό. Η μια μου η γιαγιά εμεινε χήρα αρκετά νέα και δεν διανοηθηκε να αποκτήσει καποια αλλη συντροφιά για τα επομενα 50 χρόνια. Η αδερφη της χηρεψα στα μολις δυο χρονια γάμου με ενα μωρό παιδί. μετα απο καποια χρόνια απεκτησε ενα φλερτ έπεσε η γιαγια μου και η η αλλη τους αδερφή κατα πανω της να το σταματήσει γιατί τι θα πει ο κοσμος, η μανα μου μου λεει οτι μονο ο πατερας της (ο ανδρας της γιαγιας μου) ελεγε να την αφησουν ησυχη, φυσικά εγινε αυτό που θεωρουσε σωστο η γιαγια μου. Και… Διαβάστε περισσότερα »
Στη δική μου οικογένεια βίαιη ηταν η μια γιαγιά, η μάνα του πατέρα μου, προς τα παιδιά της και ο πατέρας μου επίσης προς τα παιδιά του. Οι παππούδες αγαθοι και ήσυχοι και οι δύο.
Καθόλου λούμπεν δεν ήταν σε πληροφορω. Η γιαγιά μου ήταν Μικρασιάτισσα. Στην Ελλάδα ήρθε μικρό κοριτσάκι με τον πατέρα της τη μαμά της και τον αδερφό της. Στην αρχή ήρθαν στην Αθήνα και συγκεκριμένα στη νέα Σμύρνη όπου είχαν βάλει δικηγόρους και είχαν αγοράσει σπίτι σε περιοχή προσφυγική. Μπορείς όμως να ανατρέξεις και να πάρεις μια γεύση πως ήταν η ζωή των προσφύγων στη Αθήνα. Δεν ήταν από φτωχή οικογένεια οι προπαππούδες μου , όμως στη Ελλάδα ήταν προσφυγες. Στη συνέχεια έφυγαν και πήγαν Πελοπόνησσο , όπου και άλλαξαν το επίθετο τους γιατί η ζωή στην Αθήνα διέφερε κατά πολύ… Διαβάστε περισσότερα »
🎤🌈💪
Πράγματι, δεν είναι λούμπεν αυτή η κατάσταση που περιγράφετε. Άστοχο λοιπόν το σχόλιο μου παραπάνω ως προς αυτό. Μα και οι δικοί μου παππούδες και γιαγιάδες, από τη μητρική γραμμή ήταν κι αυτοί πρόσφυγες, από τον Ποντο όμως, από την Τραπεζούντα. Νομίζω ότι η στροφή των ανθρώπων αυτών προς τις σπουδές, οφείλοντας ένα βαθμό και στο ότι ήταν εντελώς ακτήμονες και το πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, όπου εγκαταστάθηκαν προσέφερε μία διέξοδο επιβίωσης. Το ίδιο ίσχυε όπως διαβάζω στα βιβλία της εποχής και ιδιως στα βιβλία του Γιώργου Ιωάννου που αναφέρονται στο πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, και για πολλούς άλλους πρόσφυγες. Το πανεπιστήμιο… Διαβάστε περισσότερα »
Κάποτε είχα διαβάσει για το προσφυγικό και τις διαφορές Ποντίων με μικρασιάτες. Οι Πόντιοι όντως είχαν τις σπουδές σε πολύ μεγάλη εκτίμηση. Οξύμωρο με τα ανέκδοτα για τους Πόντιους . Οι δε μικρασιάτες το εμπόριο, τη δικτύωση μέσω του κοινωνικού κύκλου και τη πολιτική.
την εποχή που περιγράφει η λιονταρίνα, ούτε νερό δεν έβαζαν οι άντρες στο ποτήρι τους. Ήταν εξαιρετικά υποτιμητικό για έναν άντρα να κάνει δουλειές νοικοκυριού. Αυτό ήταν ο κανόνας, εξαίρεση ο πατέρας μου.
Η ζωή ήταν σκ@τ@ γενικά τότε για όλους. Στις μεγαλουπόλεις ήταν (και είναι) καλύτερα, αναλογικά, τα μεγαλύτερα αίσχη γίνονται στα χωριά. Εμένα η μία μου γιαγιά που ζει, λέει για τον παππού πως ούτε στο όνειρο δεν θέλει να της έρχεται πια. Της τον έδωσαν, ήταν όμορφος και οικοδόμος και αχρηστος στα οικονομικά και χαρτοπαίκτης και έπινε πολύ. Η γιαγιά τελείως άβουλη. Τώρα για να είμαι δίκαιη, τον αγαπάω πάρα πολύ τον παππού. Ήταν καλός μάστορας και καλός πατέρας και παππούς. Για την μαμά μου έκανε πάρα πολλά και η ίδια είναι προοδευτικός άνθρωπος κάτι που δεν ξεπηδά από το… Διαβάστε περισσότερα »
Η γραφουσα όμως θίγει κάτι άλλο που με τις περιγραφές των γιαγιάδων και των παππούδων και πως νιώθουμε εμείς για αυτούς θα χάσει το νόημα. Κι εγώ να σου πω τους αγαπούσα τους παππούδες μου. Και τον τζορα ( τότε δεν γνώριζα ότι είχε γυρίσει τη πλάτη στη μάνα μου) γιατί έλεγε πολύ ωραίες ιστορίες για την Αφρική , αλλά και για τοτε που ήταν στη κατοχή μικρό παιδί τσιλιαδορος και κορόιδευαν τους γερμαναρσδες. Και τον άλλο τον αδύναμο που σε ένα κρεβάτι τον γνώρισα . Αυτό που θίγει η γραφουσα είναι ότι οι γιαγιάδες , οι οποίες μπορεί να… Διαβάστε περισσότερα »
“βουκολικό σεξ στον αχυρώνα”. New fantasy unlocked!
Ε μα ναι βρε φίλη. Ειδικά η συγκεκριμένη γιαγιά την οποία ο άντρας της και οι γιοι της προσφωνουσαν ” γριά” ή Κυραννα , αν είχε απολαύσει παθιαρικα ( συναινετικά φυσικά) βουκολικά σεξ στον αχυρώνα του παππού ….ίσως και να μην έμοιαζε με γριά από τα 50. Ούτε να συμπεριφερόταν ως τέτοια.
Χαχα, έβαλες και πιπεριές και το ένα ζευγάρι παππούδων ήταν από Φλώρινα και ταυτίστηκα! Πάντως για αυτό που λες, εμένα η γιαγιά μου μετά τα 85 άνοιξε το στόμα της και από τότε εξαπολύει μύδρους!!! Μέχρι τότε μούγκα. Άρα αν δεν είχε φτάσει μέχρι εκεί ηλικιακά, θα είχα χάσει πολλή πληροφορία. Μάλιστα ενώ με πρήζει για παιδιά για να έχω για τα γεράματα όπως λέει, την άλλη φορά είπε, ε η γυναίκα ένα παιδί να κάνει, να της φύγει το μεράκι, όσες έκαναν πολλά μόνο μπελάδες είχαν. Αλλάζει γνώμη συνέχεια!
Αχ παντα με άναβε πολύ σαν ιδέα το “βουκολικό σεξ στον αχυρώνα.” Είναι μια ταινία που είχα δει κάποτε στην τηλεόραση και είχε και μια τέτοια σκηνή, έχω ψάξει τόσο πολύ και δεν μπορώ να τη βρω με τίποτα. Έδειχνε ένα ζευγάρι να είναι σαν αδερφές ψυχές και κατέληγαν να κάνουν σεξ μαζί σε διαφορετικές ζωές ανά τους αιώνες, άλλοι άνθρωποι κάθε φορά. Η μία από αυτές τις φορές ήταν ακριβώς αυτό που περιγράφεις.
Μόνο εγω σε αυτή τη σκέψη νιώθω οτι θα μου μπει το άχυρο στον ποπό;
Εγώ πάλι τα μαμουνια και τους κοριούς, σκορπιούς φοβάμαι. Να σου τσιμπήσει τίποτα το ποπό να τρέχεις με τα τα βρακιά κατεβασμένα. Όχι ευχαριστώ.
Ναι, όχι ούτε εγώ.
Σίγουρα τα άχυρα δεν είναι ευχάριστα, λογικά τσιμπάνε κιόλας, αλλά ακόμα κι αυτήν τη δυσκολία τη βρίσκω ηδονιστική 🤣
Όπως βολεύεται η καθε μια!
Θα σας βρούνε και οι ψύλλοι κορίτσια, μακριά 🤪
Ε όχι, δεν ήταν έτσι τα πράγματα για όλες τις γυναίκες της γενιάς των γιαγιάδων σας, η δική μου εμπειρία είναι η αντίθετη. Εγώ έχω γεννηθεί το 1957. Η μητέρα μου που γεννήθηκε το 1924 και οι δύο αδερφές της, ανάλογου ηλικίας, τελείωσαν και οι τρεις στο πανεπιστήμιο,( εντελώς ορφανές εντωμεταξύ, και οικονομικά πολύ στενεμενες) και εργάστηκαν και οι τρεις στον τομέα τους, ανεξαρτήτως της οικογενειακής τους κατάστασης. Ας σημειωθεί ότι η εργασία την εποχή για την οποία μιλάμε, δηλαδή μέχρι το 1982, αν δεν απατώμαι, ήταν εξαήμερη και όχι πενθήμερη, και με το καθεστώς αυτό τελείωσα κι εγώ το… Διαβάστε περισσότερα »
Εχεις δίκιο ως προς το οτι δεν είναι η γενια των boomers που πρωτοανακαλυψε τη γυναικεία χειραφέτηση. Η πρωτη γενιά του οργανωμένου φεμινισμού εμφανίστηκε στα τελη του 19ου με αρχες 20ου αιωνα κυριως στον αγγλοσαξωνικό κοσμο και σε καποιες χωρες της Ευρωπης, όχι στην Ελλάδα όμως. Οχι μαζικά όπως συνέβει στη μεταπολιτευση. Φυσικα υπηρχε οργανωμενο φεμινιστικό κίνημα ηδη απο τα τελη του 19ου αιωνα αλλα σε σχετικα περιορισμενους κυκλους. Τα παραδειγματα που αναφερεις ειναι εντυπωσιακα αλλα δεν ηταν η πλειοψηφια, αλλα σιγουρα δεν ηταν και τα μονα αλλιως δεν θα ειχαμε εκεινες τις εποχες γυναικες επιστημονες, διανοουμενες κοκ. Και σίγουρα… Διαβάστε περισσότερα »
https://history.arsakeio.gr/index.php/2018-07-13-09-47-16/26-kallirroi-siganoy-parren-kai-i-efimeris-ton-kyrion
Ναι μπράβο! Αυτην σκεφτόμουν, δεν θυμόμουν το ονομα της. Η πρωτη Ελληνίδα!
Οι γιαγιάδες μου γεννήθηκαν κοντά στο 1920, ουτε καν ακριβή χρονολογία δεν ήξεραν. Η μια σε ενα ορεινό χωριό της Ναυπακτίας, η αλλη σε αλλη πόλη απο πλούσιους γονείς, τους έχασε μαζί με ολη την περιουσία στον πόλεμο και την κατοχή. Πήγαν στο δημοτικό ίσα να μάθουν να γράφουν κ να διαβάζουν. Και σε ολη την ευρυτερη περιοχή ελάχιστες γυναίκες ειχαν συνεχίσει σχολείο και σπουδές. Στην Αθήνα ή τη Θεσσαλονίκη που δεν έκαναν παιδιά για να εχουν τσομπανηδες κι εργάτες γης ίσως υπήρχαν περισσότερες μορφωμένες γυναίκες
Ανάλογα κ σε ποια περιοχή της Ελλάδας ζούσαν οι πρόγονοι μας. Οι δικοί μου στον σκληρό κόσμο του κάμπου κ οι γυναίκες δεν λογιζονταν καν για άνθρωποι…περισσότερο σαν ζώα τις φερονταν. Κ μονο οτι δεν ειχανε όνομα λεει πολλά “Κώτσαινα, Σωκραταινα, Παναγιωταινα”. Η γιαγια είχε πλούσιο πατέρα, ο οποίος έδωσε όλη την περουσια στον μοναχογιο κ τα κορίτσια τα παντρεύε με μια ψευτοπροικα. Παντρεύτηκε η γιαγια μου τον παμφτωχο παππού μου κ έτρωγε ξυλο, την απατούσε ασύστολα κ ξεδιάντροπα μπροστά της. Η άλλη γιαγιά μου ηταν μια γλυκιά κ συμπονετικη ψυχή που παντρεύτηκε έναν αγροικο. Δεν την αποκάλεσε ποτέ με… Διαβάστε περισσότερα »
Τέλειο κείμενο, συγκινήθηκα. Μεγαλώνοντας κι εγώ το αναλογίζομαι, πόσο καταπιεσμένη γενιά, άνθρωποι στις υπηρεσίες ολόκληρων οικογενειών, απλήρωτη εργασία και καμία αναγνώριση. Όπως λέει η Ρένα τις θυμόμαστε επειδή μαγείρευαν τέλεια και μας πρόσεχαν, με αυτοθυσία και κούραση. Πόσο πληγωμένες, χωρίς δικαιώματα, χωρίς αγάπη συχνά. Πόσες από αυτές άραγε ήθελαν να σπουδάσουν ή να εργαστούν; πάρα πολλές, αλλά χωρίς ευκαιρία και δικαίωμα. Η γιαγιά μου από τον πατέρα μου, ήταν σκληρός άνθρωπος και ιδιότροπος και μου είχε πει αυστηρά: ποιοι έρωτες, ο παππούς σου με είδε και με διάλεξε, αλλά ευτυχώς βγήκε καλός, ποτέ δεν με χτύπησε (!) και ήταν δουλευταράς… Διαβάστε περισσότερα »
Η μία μου γιαγιά πέρασε δύσκολα, πέτρινα χρόνια αλλά είχε την τύχη να γνωρίσει και να αγαπήσει τον παππού μου και παρά τις αντιρρήσεις των πάντων να τον “πάρει”, συγκεκριμένα κλέφτηκαν απλά μετά τους δέχτηκε ο πατέρας της πίσω στο σπίτι. Και λέω είχε την τύχη γιατί ο παππούς μου τη λάτρευε και εζησαν αγαπημένοι ,στήριζαν ο ένας τον άλλον στις δυσκολίες κι έφτιαξαν μια αγαπημένη και δεμενη οικογένεια. Από αυτήν άκουγα πόσο σημαντικό είναι να έχεις το σωστό σύντροφο, κι ό,τι η ζωή ακόμα και με τα βάσανα της είναι ωραια. Η άλλη όμως βρέθηκε παντρεμένη με τον χειρότερο… Διαβάστε περισσότερα »
Με άγγιξε αυτό το θέμα και μπράβο σου που το άνοιξες, γιατί είχα αδυναμία στη γιαγιά μου και το έχω αιώνιο παράπονο το ότι την έχασα τόσο νωρίς. Είχε καταφέρει η καημένη με πολλές θυσίες να σπουδάσει, και δούλευε στα ιατρικά εργαστήρια, και μάλιστα έλεγαν ότι ήταν από τις καλύτερες στη δουλειά της. Με παλιά μέσα τότε, με ενα παλιό μικροσκόπιο, όλη μέρα στις αιμοληψιες κι ύστερα με το μικροσκόπιο στο μάτι. Στην κατοχή είχε χάσει και τους δύο γονείς από πείνα και αρρώστιες, πρώτα τον πατέρα, κι ύστερα τη μάνα. Ήταν δεκατριών χρονών και η μεγαλύτερη από έξι αδέρφια… Διαβάστε περισσότερα »
Ποσες Αϊνστάιν και πόσες Φλέμινγκ έχει χάσει η Γη και η κοινωνία με την κατακρεούργηση και την στέρηση των δικαιωμάτων των γυναικών;
Πόσο υπερταλαντουχα και επιδέξια με πολλές χαρές ήταν η δική σου γιαγιά, παρά τις κακουχίες! Πόσες δεξιότητες ανέπτυξε ακριβώς επειδή δεν τους επιτρεπόταν τίποτα καλό και πόσο αχαροι και αμαθείς χωρίς δεξιότητες έμεναν οι άνδρες παρά την εξουσία τους; Πραγματικά αν οι γυναίκες είχαν την εξουσία από την αρχή του κόσμου,,ή έστω οι άνδρες δεν προσπαθούσαν να μας καταστρέψουν,θα ζούσαμε σε τόσο καλύτερο πλανήτη και θα είχαμε ανακαλύψει ένα σωρό υπέροχα πράγματα
Οι περισσότερες τέτοιες περιπτώσεις ήταν οι γιαγιάδες που ζούσαν στα χωριά. Η μία μου γιαγιά ήταν έτσι, αμόρφωτη, της φόρτωσαν τον παππού μου – που τουλάχιστον ήταν καλός, αν κ μεγάλος τεμπέλης, ότι κατάφερε η γιαγιά μου μόνη της το έκανε – κ την πεθερά μαζί για τα πρώτα 14 χρόνια του γάμου της. Πρέπει να πέρασε μαρτύριο τόσα χρόνια, η πεθερά της από ότι έχω μάθει ήταν σκληρή γυναίκα που ήθελε να έχει το πάνω χέρι – φανταστείτε σταμάτησε να μιλάει στον ένα της γιο επειδή παντρεύτηκε την κοπέλα που ερωτεύθηκε κ όχι κάποια που του διάλεξε εκείνη. Από… Διαβάστε περισσότερα »
Δυστυχώς η πλειοψηφία των γυναικών του πρώτου τέταρτου του 20ου αιώνα έζησε σε μια μορφή δουλείας χωρίς επιλογές, χωρίς δικαιώματα,χωρίς ελπίδα . Οι γιαγιάδες μου γεννήθηκαν εκείνο το διάστημα .Η μια ήταν τυχερή. Αν και μια ζωή δούλευε σκληρά μεγαλώνοντας παιδιά ,κρατώντας το νοικοκυριό και στα χωράφια παντρεύτηκε καλό άνθρωπο. Ο παππούς ήταν ήπιος ,εργατικός και νοικοκύρης. Όμως πέθαναν πρόωρα από επιπλοκές από παραμελημένο ζάχαρο… Η άλλη βασανίστηκε πολύ,αν και τον παππού τον παντρεύτηκε από έρωτα,σπάνιο για την εποχή .Εκτός από δουλειά σε χωράφια και ζώα, υπέμεινε πολλά χρόνια σεξουαλικης βίας.Ο παππούς ήταν σκληρός άνθρωπος ,τα δικά του ανύπαρκτα παιδικά… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ για τα θυμάμαι ανάποδα; Οι ευκαταστάτες ήταν που δεν εργαζοντουσαν ( η τουλάχιστον όσες είχαν ευκατάστατους συζύγους). Οι υπόλοιπες φυσικά και έπρεπε να εργάζονται (συχνά και πολύ σκληρή δουλειά στα χωράφια) γιατί φαγητό στο τραπέζι δεν έμπαινε με ένα μόνο μεροκάματο. Η μία μου γιαγιά δούλευε από τα 14 εργατρια. Σύνταξη πήρε μετά τα 65. Δεν έβγαινε αλλιώς μόνο με το μεροκάματο του παππου.
Εννοείται πως εργαζονταν, όχι όμως για να είναι ανεξάρτητες αλλά γιατί έπρεπε. Κι επιπλέον το να δουλεύει μια γυναίκα απλά για ζει και χαίρεται τη ζωή της δε υπήρχε ως ενδεχόμενο, σπάνια συνεβαινε. Δηλαδή δεν έλεγε μια γυναίκα, “θα γίνω εργάτρια σε χωράφια για να πληρώνω το ενοίκιο μου και να ζω με τις δικους μου όρους στο σπίτι μου”, αλλά γιατί υπήρχε ένα οικογενειακό χωράφι ή γιατί έπρεπε να συνεισφέρει στο οικογενειακό εισόδημα. Ή τους άντρα ή του πατέρα. Και το να κάνει την οποιαδήποτε καριέρα ήταν εξαιρετικά ασυνήθιστο (μιλάμε για εποχές μέχρι το 60-65, μετά κάπως άρχισαν να… Διαβάστε περισσότερα »
Είναι συντριπτική η σκέψη ότι σχεδόν όλες οι γυναίκες όλων των αιώνων (!) γίνονταν μητέρες ,όχι χωρίς να νοιώσουν οργασμό, αλλά μέσα από καθημερινούς “συζυγικούς” βιασμούς.