Είναι πώς μας μαθαίνουν!
__________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Χελο Αμποπαρέα!
Έχω μια ερώτηση για τη Ρένα και για τις αναγνώστριες. Τι κάνετε για να καταπολεμήσετε την πατριαρχικά επιβεβλημένη αίσθηση καθήκοντος διαχείρισης των συναισθημάτων των άλλων?
Τι εννοώ, για παράδειγμα εγώ είμαι πολύ ενοχική αλλά είναι χαρακτηριστικό που το έχω εντοπίσει σε πολλές γυναίκες του κύκλου μου και αισθάνομαι συνεχώς πως οφείλω να κάνω τα άτομα γύρω μου να νιώσουν καλύτερα. Για παράδειγμα, προσπαθώ συνεχώς να “διαβάσω” από την έκφραση της φίλης αν στα αλήθεια περνάει καλά στην κοινή έξοδο και αλλάζω συμπεριφορά αναλόγως. Ή παλεύω να σκεφτώ πως θα κάνω τον φίλο μου να χαλαρώσει στο 3μερο που κανονίσαμε, κάπως ζορισμένα μεταξύ δουλειάς, επειδή ήταν δική μου ιδέα (στην οποία συμφώνησε, απλά κατόπιν εορτής εξέφρασε λίγο άγχος).
Το έχω δουλέψει και με ψυχολόγο, αλλά θα ήθελα να ακούσω κι άλλες τακτικές, ιστορίες και απόψεις.
Ευχαριστώ πολύ!
ΑΠΟ ΤΟΝ – τηγανητή πατάτα
_____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Ωραίο θέμα, δεν συζητιέται συχνά. Εμπίπτει ωστόσο γενικώς στους έμφυλους ρόλους. Αλλά και στη χειραγώγηση αυτών από τους άλλους. Εξηγούμαι.
Αυτό που νιώθεις δεν είναι ενοχικότητα που πηγάζει από την εσωτερική σου ηθική πυξίδα. Είναι ένα μαθημένο αντανακλαστικό. Προκύπτει από την οικογενειακή σου ανατροφή και την παιδική ηλικία, προφανώς σε δίδαξαν ότι δεν πρέπει να στενοχωρούμε τους άλλους, δεν πρέπει να διαμαρτυρόμαστε, να είμαστε «καλά κορίτσια» κλπ κλπ. Ιδιαίτερα αποτελεί αντανακλαστικό των έμφυλων ρόλων, να είμαστε ευχάριστες, να κάνουμε τους άλλους να αισθανθούν καλύτερα, να μην γκρινιάζουμε για τα δικά μας, επειδή ο ρόλος της γυναίκας είναι αυτός.
Όλες γνωρίζουμε πολύ καλά την σατιρική εικονογραφία της γκρινιάρας γυναίκας, ενίοτε έχουμε γελάσει μάλιστα μ’αυτήν. Ο λόγος είναι επειδή τα δικά μας συναισθήματα μετράνε λιγότερο στο αφήγημα αυτό, αντίθετα των ανδρών μετράνε περισσότερο. Εξ ου και μιλάνε για τον «παντοδύναμο αντρικό εγωϊσμό», λες κι οι γυναίκες δεν έχουμε εγωϊσμό. Έχουμε αλλά -σου λέει- πρέπει να τον βάζουμε ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ για να κερδίσουμε το μετάλλιο της καλής καγαθής γυναικός.
Το γεγονός με τη φίλη έχει να κάνει με την παιδική σου ηλικία. Ήθελες να ταιριάξεις και ήσουν διατεθειμένη να υπομείνεις και να συμμορφωθείς στα θέλω των άλλων για να είσαι αρεστή κι αγαπητή. Έτσι έμαθες, έτσι κάνεις. Για να το ξεμάθεις πρέπει συνειδητά να αξιολογήσεις πόσο σημαντικό είναι να είσαι αρεστή από τη συγκεκριμένη φίλη κι αν η ίδια αξιολογεί τη φιλία σας το ίδιο ψηλά με εσένα ή απλώς βολεύεται. Αν κάνει κι εκείνη υποχωρήσεις, όλα καλά, είστε ισότιμα. Αν όχι, τότε σε χειραγωγεί για να βολεύεται.
Το περιστατικό με το φίλο έχει να κάνει με την εκμετάλλευση αυτής της νοοτροπίας που εκείνος διακρίνει σε σένα. Η ιδέα για το 3ήμερο ήταν δική σου, όπως είναι όλων των γυναικών (οκ, των περισσότερων) όπου τραβολογούν όλους τους άντρες (οκ, τους περισσότερους), επειδή «πρέπει να κάνουν πράγματα μαζί» (ποπ κουλτούρα φορ δι γουίν). Κι όταν εκείνοι δυσανασχετήσουν για δικούς τους λόγους και με άσχετες δικαιολογίες πρέπει όλες οι γυναίκες (οκ, οι περισσότερες) να γίνουν αλοιφή για να εξισορροπήσουν ότι «κάνουν αυτό που εκείνες θέλουν» ώστε να επέλθει η «φυσική» τάξη των πραγμάτων, ήτοι να μετράει η αντρική άνεση πιο πάνω από τη γυναικεία. Σε χειρίζονται, κάνε την επανάστασή σου. Αν δεν θέλει τριήμερο, οχιά και ποτέ του, πήγαινε με τις φίλες σου και ξέχνα ότι συσφίγγει τις σχέσεις με το ταίρι το τριήμερο. Να, ορίστε, και που το οργάνωσες τι κέρδισες; Πάλι σε μπελά μπήκες. Εσύ, όχι εκείνος.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εσυ αληθεια πως περνας μαζι με αυτα τα ατομα; Αν αφαιρεσεις το αγχος του “περναει καλα; τι εχει; πως τα παω σα φιλη/κοπελα” σου αρεσει η παρεα τους; Το ρωταω επειδη και γω εχω τετοιες τασεις και αυτη η ερωτηση μου ανοιξε τα ματια. Και η απαντηση στη δικη μου περιπτωση ειναι οτι δε με τρελαινε η παρεα τους, οχι… Βαριομουν! Αλλα δεν το σκεφτομουν γιατι με απασχολουσε πιο πολυ να περνανε καλα οι αλλοι. Καπου μεσα σου λοιπον υπαρχει ενα κριτης τον οποιο πρεπει να αφησεις να βγει προς τα εξω. Οχι για να δικασεις, ουτε για να γινεις… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ όσο μεγαλώνω απλά καταλαβαίνω πρέπει να μπορούμε να θέτουμε τα όρια μας. Έχοντας μεγαλώσει σε μια οικογένεια χωρίς όρια και προσπαθώντας να μη γίνομαι κουραστική αυτό που παρατηρώ είναι πόσο μπούμερανγκ γυρνάει αυτό στην συνέχεια της ζωής σου. Δε γίνεται να ευχαριστούμε τους πάντες και για αυτούς που έχουν εγκλωβιστεί στα ίδια πρέπει ίσως να μην μπορέσουμε. Αν πρέπει να παρακαλάς το σύντροφό σου για να πάτε ταξίδι, μπορείς ναι μεν να τον ρωτάς, για να νοιώθει ότι τον λαμβάνεις υπόψη, αλλά δε χρειάζεται να τον παρακαλας ώστε όταν δεχτεί μετά να σου κάνει μούτρα ή να φοβάσαι ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Υπεύθυνοι για την ευτυχία των άλλων δεν είμαστε εμείς.
Ζητάτε την αναγνώριση μέσα απο την προσπάθεια σας να ευχαριστείτε τους άλλους.
Είναι λάθος, βάλτε όρια και διαχωρίστε την θέση σας.
Η σημαντικότητα των πράξεων και σκέψεων σας να εχει αφετηρία εσάς.
Δείξτε την αλήθεια σας.
Πάντως άμα κρίνω από τον φιλικό μου κύκλο,λίγες γυναίκες κανονίζουν το 3ημερο τελικά με φίλους/ες. Που άμα τελικά το κάνεις και πιο καλά θα περάσεις χωρίς τη μιζέρια και ο άλλος μετά θα τρέχει γιατί θα σε βλέπει ανεξάρτητη.
Επίσης έχω παρατηρήσει ότι οι άντρες βολεύονται φουλ με γυναίκες που έχουν τάσεις people pleasing κι αντί αυτές να το δουν ως βόλεμα απέναντι τους,το βλέπουν ως ότι τις βλέπουν σοβαρά και ότι τις εκτιμούν φουλ.
Δεν αποκλείεται να συμβαίνουν και τα δύο.
Κι εγώ το κάνω αυτό γιατί έτσι έχω μάθει ότι θα είμαι αρεστή και αγαπητή. Μόνο αν προσφέρω χαρά, αλλάζω διαθέσεις, θα με αγαπούν.
Έτσι συνέβη με τους γονείς μου, έτσι κάνω τώρα και ως ενήλικας.
Στενάχωρο πολύ μου φαίνεται, αλλά πολύ ξεκάθαρο.
Αναφέρεις διεργασίες που στους περισσότερους ανθρώπους γίνονται αυτόματα, χωρίς περαιτέρω ανάλυση.
Όλα αυτά δείχνουν έλλειψη αυτοπεποίθησης κι έντονη ανάγκη αποδοχής.
Ασχολήσου με τον εαυτό σου κι άσε τους άλλους γύρω σου και την πατριαρχία.
Εσύ περνάς καλά; δίνεις αυτά που μπορείς; Τότε είναι οκ…χαλάρωσε.
Νομίζω δεν είναι απλά επιβεβλημένο Από την πατριαρχική κοινωνία που ζούμε, είναι επίσης κάτι που αναπτύξαμε για λόγους επιβίωσης μέσα στην πατριαρχική κοινωνία. Αυτός που έχει την ισχύ ελάχιστα ενδιαφέρεται να καταλάβει πως αισθάνονται οι άλλοι και να τους καλοπιάσει γιατί απλά δε χρειάζεται. Οι αδύναμοι πιο εύκολα επιβιώνουν όταν μπορούν να προσεταιριστούν κάποιον πιο ισχυρό η όταν φαίνονται Να προσφέρουν θετικά μέσα στην ομάδα τους. Το να μπορείς να καταλάβεις τι έχει Ανάγκη ο άλλος είναι σημαντικό προτέρημα αρκεί να ρυθμίσεις σε τι βαθμό θα προσπαθήσεις να του το καλύψεις. Προσωπικά έμαθα να γίνομαι πιο εγωίστρια και να φροντίζω… Διαβάστε περισσότερα »
η . . .”πατριαρχικά επιβεβλημένη αίσθηση καθήκοντος διαχείρισης των συναισθημάτων των άλλων”, οφείλεται στη βιολογικά τεκμηριωμένη για την πλειονότητα των αντρών . . . . δυσκολία στην ακριβή κατανόηση των συναισθημάτων των άλλων. Και αφού δεν τα κατανοούν – εντοπίζουν , πώς και γιατί να τους δημιουργηθεί η αίσθηση καθήκοντος να τα διαχειριστούν ;
Πώς και γιατί δεν τους δημιουργείται η αίσθηση καθήκοντος να τα διαχειριστούν όταν τους επεξηγούνται ακριβώς και σε απλή γλώσσα; Αυτή την απορία μπορεί να μου τη λύσει κάποιος;
Δεν καταλαβαίνουν…λέμε.
Δε θέλουν να καταλάβουν.
Τι ακριβως ειναι δυσκολο; Μηπως απλα ειναι “κατω” απο σας;
Εγώ θα πω ότι η ζωή είναι μικρή και όποτε μας δίνεται ευκαιρία για μια μικρή απόδραση είναι προτιμότερο να λέμε ναι πάρα όχι. Ούτε είναι σωστό να μεμψιμοιρούμε κατά τη διαδρομή. Το οικονομικό κομμάτι το κατανοώ, αλλά εφόσον υπάρχει η επιλογή να μοιραστούν τα έξοδα, ευχαριστηθείτε το. Μια ζωή την έχουμε αν δεν την γλεντήσουμε τι θα καταλάβουμε τι θα καζαντήσουμε. Κι έτσι θα απαντούσα σε κάθε φίλο και κάθε φίλη που θα μουρμούραγε για δουλειές, άγχη και ευρώ. Εγώ ανήκω στη κατηγορία των εξαιρέσεων μάλλον και κάνω το σταυρό μου και ευλογώ τα γένια που δεν έχω μιας… Διαβάστε περισσότερα »