Η Ρένα απαντά: Για την σεξουαλική εκμετάλλευση

Μπορούμε να συζητήσουμε για το αν η “εικόνα” της “σκλάβας του σεξ” αν είναι απότοκο της εσωτερικευμένης υποτακτικότητας που έχει επιβάλει η πατριαρχία στις γυναίκες

_____________

Η ιστορία όπως την ξεχώρισα σήμερα

Μου κάνει άσχημη εντύπωση, όταν σε σοβαρά μέσα ή/και σε μέσα προσανατολισμένα έστω και στοιχειωδώς στα δικαιώματα των γυναικών, στην επίτευξη της ισότητας, στην απαλοιφή διακρίσεων, εκμετάλλευσης κλπ, που όταν υπάρχει περιστατικό γυναικείας (σεξουαλικής) κακοποίησης το θύμα αναφέρεται ως “Σκλάβα του σεξ”. Προσωπικά διαβάζοντας το “Σκλάβα του σεξ”μού ξυπνάνε φαντασιώσεις. Εννοείται ότι η φανταστική μου σκλάβα συναινεί και δεν καταναγκάζεται. Μάλιστα σε μια σειρά που παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό υπάρχει ένας διάλογος μεταξύ δύο γυναικών, που πάει κάπως έτσι

-Το ίντερνετ γράφει ότι τις είχαν σκλάβες του σεξ.
-Πληκτρολογούν με το ένα χέρι

(και ο νοών νοείτω)

Η “σκλάβα του σεξ” είναι για τις φαντασιώσεις, αντρικές και γυναικείες, για να τραγουδάνε οι φρεσκοερωτευμένες “και σκλάάάάάάάάάβα θα μείείείνω”, για το Cosmo ‘Γίνε τού η σκλάβα τυυ σεξ και τρέλλανέ τον!” κλπ.

Μπορούμε να συζητήσουμε για το αν η “εικόνα” της “σκλάβας του σεξ” αν είναι απότοκο της εσωτεριευμένης υποτακτικότητας που έχει επιβάλει η πατριαρχία στις γυναίκες, αν η υποτακτικότητα των γυναικών έχει πολιτισμική ή βιολογική βάση, και αν είναι τόσο βιολογική, όσο και πολιτισμική ταυτόχρονα, ποιά έχει προτεραιότητα και σε τι ποσοστό συμμετέχει. Μπορούμε να συζητούμε ακόμα και για το αν υπάρχει η πατριαρχία ή όχι. Μπορούμε να γράφουμε, να συζητάμε και να διαφωνούμε. Όχι, όμως, εδώ σε αυτές τις περιπτώσεις.

Διότι αυτές οι γυναίκες δεν είναι ούτε πλάσματα των φαντασιώσεων μας, ούτε “ρόλος”, “παιχνίδι” και πιο χαλαρή χρήση της γλώσσας σε μια σχέση με οδηγό το πάθος. Αυτές οι γυναίκες είναι

ΘΥΜΑΤΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ.

Αυτή η -ή κάποια παρόμοια- περιγραφή είναι κατά την γνώμη μου η προσήκουσα. Μια περιγραφή που δεν ξυπνά φαντασιώσεις, ούτε σε οδηγεί στο να “πληκτρολογείς με το ένα χέρι”. Μια περιγραφή που θα σε κάνει να νοιαστείς, έστω και νοερά για το θύμα, να θυμώσεις με τον θύτη και να προσπαθήσεις να αγωνιστείς για έναν κόσμο, όπου ναι οι “σκλάβες του σεξ” υπάρχουν μόνο στις φαντασιώσεις (και στις φαντασιώσεις δεν πρέπει να υπάρχουν ενοχές) και δεν αποτελούν οδυνηρή πραγματικότητα για κάποιες γυναίκες.

Σε αντίθεση με τα σοβαρά ή/και τα φεμινιστικά προσανατολισμένα μέσα, δεν με εκπλήσσει όταν διαβάζω για “σκλάβες του σεξ” σε κίτρινα, σεξιστικά κλπ μέσα.. Η περιγραφή για “σκλάβες του σεξ” θα συνοδευτεί με γαργαλιστικό υλικό, τόσο προβλέψιμο: ευμεγέθεις γλουτοί οριοθετημένοι από το στρινγκ, γυναίκα στα τέσσερα σε στάση υποταγής, στα γόνατα κοιτάζοντας προς τα πάνω με αντίστοιχο υποτακτικό βλέμμα να υποννοεί κτο. Οι ειδήσεις που συνοδεύουν τέτοιες ειδήσεις είναι συνήθως πάλι σεξουαλικού περιεχομένου, σκανδαλιστικού επιπέδου με ανάλογο εικονογραφικό υλικό “ Τον έπιασε στα πρασσά”, “Δεν κοιμήθηκε η γειτονιά από τα βογκητά τους”, “βίλλα των οργίων” κλπ. Υποκρίνονται ότι νοιάζονται για τα θύματα. Καθόλου. Θέλουν να ερεθίσουν τα πιο ποταπά ένστικτα. H δε δικαιοσύνη που ζητάνε για τα θύματα, ανταποδοτική πάντα, δεν είναι η θεσμική. Είναι αυτή του “σκληρού νόμου της φυλακής”, όπου “υπάρχουν πραγματικά αρσενικά που τιμωρούν αυτούς, που δεν σέβονται τις γυναίκες. Τις μανάδες και τις αδελφές μας, ρε;” . Αυτά τα μέσα, βέβαια, καλό θα ήταν απλώς να μην υπήρχαν.

ΑΠΟ – Watch your tongue

_____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Πω πω, με έκανες να αναλογιστώ στιγμιαία με τρόμο μήπως τυχόν μου ξέφυγε κάπου αυτή η φράση (ελπίζω πως όχι, πιστεύω πως όχι για θύματα). Τα μέσα αναζητούν κίνηση, ντόρο, traffic, κι ακόμη και τα σοβαρά μέσα ορισμένες φορές χρησιμοποιούν φευγαλέα μια λέξη που είναι καθιερωμένη ώστε να συντονιστεί ο αναγνώστης στο θέμα άμεσα.

Είναι ένα τεράστιο θέμα η γλώσσα. Ο λόγος μας είναι ο Λόγος μας, η γλώσσα μας δηλαδή αντανακλά τη σκέψη μας. Η επικοινωνία παίρνει τα χαρακτηριστικά που την οριοθετούν βέβαια, επομένως ανάλογα το μέσο, το μήνυμα προσαρμόζεται, με τον τρόπο που περιγράφεις. Νομίζω ακόμα και τα σοβαρά μέσα, όπως προανέφερα και χθες, έχουν τους περιορισμούς της έλλειψης δεδομένου όρου για ορισμένα πράγματα: μήπως θα ήταν πιο σωστό θύματα σεξουαλικής ομηρίας; θύματα trafficking; όμηροι σεξουαλικής εκμετάλλευσης; Προφανώς, αλλά δεν έχει καθιερωθεί ακόμη ένας συγκεκριμένος όρος που να συμφωνούν άπαντες ώστε να τον υιοθετήσουμε μαζικά. Επικρατεί μια “αντρική γλώσσα”, με δεδομένα πατριαρχικά, που ανάγονται ήδη στον 19ο αιώνα -ακόμα κι ο όρος σκλάβος, αντί δούλος, έχει εποικοδόμημα πάνω του πολιτιστικό. Μεσολαβούν αναδυόμενοι λαοί στην ανατολική Ευρώπη που στρέφουν τον αρχαιοπρεπή δούλο -αιχμάλωτο πολέμου, πολεμικό γέρας- στον σκλάβο εκ θέσεως και φύσεως (ετυμολογείται από τον Σλάβο κι επικρατεί στις βαλκανικές περιοχές επί Οθωμανικής αυτοκρατορίας).

Δες πάντως ας πούμε τι γίνεται με τον όρο “σεξεργάτριες” (και σεξεργάτες, γιατί όχι). Δεν είναι ούτε αυτός παγιωμένος, υπάρχει έριδα. Ένας πιο ριζοσπαστικός φεμινισμός θεωρεί a priori καταναγκασμό την σεξουαλική εργασία ως την υποταγή στον καπιταλισμό που δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχε καπιταλισμός, ένας πιο φιλελεύθερος πιστεύει στο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και την ελεύθερη επιλογή από ανάγκη ή από προσωπικό ενδιαφέρον για ορισμένες καταστάσεις.

Νομίζω πως η ορολογία κι οι οπτικές εικόνες που φέρει άμεσα στο νου είναι κάπως χαμένες και πολιτιστικά στις αναφορές των οριενταλιστών της τέχνης του 19ου αιώνα (Zαν Λεόν Ζερόμ, Ζαν Ωγκύστ Ντομινίκ Ένγκρ), τον Πιέρ Λοτί, και κυρίως την παρακμάζουσα οθωμανική αυτοκρατορία της ίδιας εποχής και την αποικιοκρατική οπτική της Ευρώπης πάνω της. Δεν είναι και να απορείς πώς προήλθε και πώς καθιερώθηκε. Κι επειδή η ίδια εποχή ήταν εποχή άκρατης αρσενικής γλώσσας που εκδηλωνόταν και με επιστημονικό μανδύα στα γυναικεία θέματα, έρχεται κάπου και κολλάει. Είναι καιρός να αποκοπούμε μαζικά από την ορολογία αυτή όντως, έχεις δίκιο.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News