Δεν κάναμε ποτέ συγκοίμιση, κυρίως γιατί εγώ φοβόμουν πάρα πολύ μην τον πλακώσουμε, μην αρρωστήσει αν είμαστε άρρωστοι κλπ.
_________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Αγαπητή Ρένα και αγαπητή παρέα της σελίδας.
Σας στέλνω γιατί με απασχολεί κάτι που με αγχώνει πάρα πολύ και δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ. Και πως να διαχειριστώ τα δικά μου συναισθήματα.
Ο γιος μου είναι 2,5 ετών. Κοιμόταν από την αρχή σε λίκνο, κούνια και πήγε σε δικό του δωμάτιο 10 μηνών. Δεν κάναμε ποτέ συγκοιμηση, κυρίως γιατί εγώ φοβόμουν πάρα πολύ μην τον πλακώσουμε, μην αρρωστήσει αν είμαστε άρρωστοι κλπ.
Από 1 έτους και 2 μηνών πήγε σε δικό του κρεβατάκι, στο οποίο και κοιμόταν όλο το βράδυ ανενόχλητος. Κάπου στις 10-12 ώρες κάθε βράδυ.Και φθάνουμε λίγο πριν τα Χριστούγεννα, που αρρωσταίνει πολύ και είχε πυρετό πολλές μέρες. Τον φέραμε στο δωμάτιο μας να το προσέχουμε. Καπάκι φύγαμε για διακοπές στους γονείς του άντρα μου, που ενώ ο μικρός κοιμόταν σε δικό του κρεβατακι, ήταν στο δωμάτιο μας, καθώς δεν υπάρχει άλλο δωμάτιο στο σπίτι ελεύθερο. Και αυτό ήταν.
Εδώ και 10 μέρες δεν θέλει να κοιμηθεί μόνος. Πέφτει κανονικά να κοιμηθεί. Χωρίς παράπονο, αλλά στο 5ωρο με 6ωρο ακριβώς ξυπνάει και κλαίει σαν τρελός να έρθει σε εμάς.
Προσπαθούμε εδώ και 4 μέρες να του το κόψουμε και αντί να πηγαίνει καλύτερα, όλο κι περισσότερο κλάμα ρίχνει. Πια είμαστε και εγώ κι ο άντρας μου κομμάτια, καθώς χωρίσαμε βάρδιες για να ξυπνάμε αλλά τελικά κανείς μας δεν κοιμάται από το κλάμα. Μπορεί να κάνει και 2 ώρες για να αποδεχτεί τελικά ότι θα κοιμηθεί στο δικό του. Συνήθως, αυτό είναι 2.30-3 με 4-5 το πρωί. Οπότε είμαστε όλοι ξάγρυπνοι. Νιώθω ότι την πιπίλα την έκοψε πιο εύκολα, εντωμεταξύ.
Το θέμα είναι ότι μπήκα να διαβάσω σήμερα κάποια συμβουλή και ένιωσα χάλια. Άλλες συμβουλές έλεγαν ότι έχω αργήσει να του το κόψω και θα έπρεπε να το κόψω μαχαίρι από την πρώτη μέρα και άλλες ότι πρέπει να τον ακούω γιατί μπορεί να φοβάται και να νιώθει μόνος και να μην τον πιέζω.
Εγώ κάθε βράδυ του μιλώ. Του λέω ότι είμαστε δίπλα. Οτι στο σπίτι είμαστε όλοι ασφαλείς. Και ο άντρας μου, του βάζει νανουρίσματα και του εξηγεί. Αλλά δεν ξέρω τι καταλαβαίνει από όσα λέμε. Σπαράζει η καρδιά μου να κλαίει έτσι. Νιώθω σαν να παραμερίζω κάθε ανάγκη του.
Από την άλλη ντρέπομαι κιόλας γιατί νιώθω ότι δεν μπορώ να βάλω όρια στο παιδί μου. Και σκέφτομαι πόσο κακώς πράξαμε που τον αφήσαμε στην αρχή να το κάνει, νομίζοντας ότι θα διαρκέσει 1-2 μέρες. Από προχθές, συνεχώς με τον άντρα μου αυτό μας απασχολεί.και η διαχείριση του.
Δεν είμαστε και ψυχολόγοι και πραγματικά με όσα διάβασα μπερδεύτηκα. Θα θέλαμε να κάνουμε αυτό που είναι καλύτερο για τον μικρούλη. Στέλνω εδώ γιατί και εσύ Ρενα, πιστεύω ότι θα έχεις μια ψύχραιμη ματιά και οι αναγνώστριες/ες ίσως κάποια εμπειρία.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ζωή
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Απαντώ επειγόντως γιατί συμπάσχω με την περιγραφή σου (περισσότερα παρακάτω).
Ξεχάστε όλα όσα διαβάζετε και ακούτε από τον περίγυρο, θα τρελαθείτε. Ιδιαίτερα από όσους δεν έχουν παιδιά ή δεν είναι το επάγγελμά τους παιδοψυχολόγοι. Δεν έχουν εφαρμογή τα ίδια σε όλα τα παιδιά. Κάθε παιδί έχει το χαρακτήρα του, τις ιδιορρυθμίες του, κάθε ζευγάρι επίσης τα δικά τους. Κι εμένα “Το αμάρτημα της μητρός μου” με είχε στοιχειώσει, να ξέρεις.
Ξεχάστε ότι θα επιβάλλετε την θέλησή σας δήθεν ως οριοθέτηση (σε τέτοιες ηλικίες δεν υφίσταται κάτι πέρα από το “μη! κίνδυνος θάνατος!”) και μην θυμώνετε με τον εαυτό σας που δεν μπορείτε να του επιβληθείτε. Η απουσία ελέγχου σε αποσυντονίζει, γιατί μας έχουν μάθει σε όλη τη δυτική κοσμοθεωρία ότι όταν επιβαλλόμαστε είμαστε κυρίαρχοι της κατάστασης, ισχυροί, δυναμικοί, άξιοι, ενώ αλλιώς άβουλοι, θύματα, άχρηστοι, αδύναμοι κλπ κλπ κλπ.
Μπράβο σας που δεν επιβάλλεστε. Τα παιδιά έρχονται με δικές τους προτιμήσεις και θέληση. Κι επειδή είναι εξαρτημένα μέλη, όχι ισότιμοι ενήλικες, το παιδί πρέπει να έχει πάντοτε προτεραιότητα (όποιος διαφωνεί επί της αρχής με αυτό το τελευταίο καλύτερα να μην κάνει παιδιά). Βέβαια κι ο ύπνος είναι κάτι πάρα, μα πάρα πολύ αναγκαίο. Όχι μόνο δεν αντιλέγω αλλά είμαι βαρέως παθούσα.
Θα ξεκινήσω ανέλπιστα. Είστε πολύ τυχεροί! Θα στο επιβεβαιώσουν κι αναγνώστριες. Στο πρώτο μου παιδάκι έκανα 6 χρόνια να κοιμηθώ πάνω από 3-4 ώρες σερί. Απορώ πώς επέζησα και πώς δούλευα… Απορώ πώς αποφάσισα να κάνω δεύτερο! Για να κοιμηθεί σε ξεχωριστό δωμάτιο, παρόλο που το εξοικειώναμε κατά τη διάρκεια της μέρας, και παρόλο που δεν έδειχνε ενόχληση, κάθε βράδυ έπρεπε να το βάλω 2 ώρες πριν την επιθυμητή ώρα ύπνου (ας πούμε 8 για να κοιμηθεί στις 10) και να μένω δίπλα για να αποκοιμηθεί. Χωρίς κινητά κι οθόνες, χωρίς βιβλία, να σημειωθεί, παρακαλώ πολύ. Νανουρίσματα, παραμυθάκια και να κάνω την κοιμισμένη επειδή “τώρα είναι ώρα ύπνου” που το δηλώναμε με μεγάλη πεποίθηση. Με το που έμοιαζε το σπλάχνο μου να πηγαίνει στα μέρη του Μορφέα και η ταλαίπωρη μάνα να έκανε πως σηκώνεται να νυχτοπατήσει έξω από το δωμάτιο (ως και να μπουσουλήσει δοκίμασα! μα το Βισνού!), τσουπ!! ουαααααααα κλάμα! Κάτσε πάλι μέσα, μανούλα! Φτάναν τα μεσάνυχτα και αποκομιόμουν στην πολυθρόνα από την εξάντληση. Ήθελα να πεθάνω. Ένιωθα ανίκανη. Το ίδιο και ο άντρας μου.
Προφανώς η μέθοδος δε μας λειτουργούσε. Στο δεύτερο έκανα διορθωτικές κινήσεις, κυρίως μην ακούγοντας καθόλου συμβουλές. Ταυτόχρονα ούτε το “άσε να κλάψει και να πλαντάξει” είναι αποτελεσματικό ή χρήσιμο. Διδάσκει στο παιδί ότι οι ανάγκες του δεν έχουν αξία. Ότι δεν υπάρχει κάποιος που το υπολογίζει τόσο ώστε να του εκπληρώσει το αίσθημα της ασφάλειας, της ζεστασιας, της οικειότητας. Αυτό που όλα τα μικρά ζωάκια αναζητούν κι εκεί το δεχόμαστε ως απόλυτα δεδομένο και δε λέμε μεγαλοστομίες για οριοθέτηση και τρίχες κατσαρές. Το βρεφάκι που μεγαλώνει να μην εμπιστεύεται ότι η κραυγή του θα απαντηθεί από τους τροφούς του, μεγαλώνει να μην εμπιστεύεται ούτε τους άλλους ανθρώπους αργότερα. Και ταυτόχρονα να εκλιπαρεί προσοχή από όποιον μοιάζει να του την υπόσχεται. Δεν το θέλουμε αυτό. Βγάζει άτομα της συνεξάρτησης.
Επομένως εφόσον το παιδί σας πηγαίνει με διάθεση στο κρεβατάκι του, πηγαίνετέ το με χαμόγελο, κι όταν έρθει ανάμεσά σας στη μέση της νύχτας κάντε του χώρο μέχρι να αποκοιμηθεί ξανά. Τότε, αφού εκπληρώσει το πρωταρχικό ζητούμενο της ασφάλειας, καθώς είναι πολύ μικρούτσικο ακόμα, κάποιος από τους δυο το μεταφέρει πάλι στο κρεβατάκι του σηκωτό, χωρίς να το ξυπνάτε. Συνεχίζετε τον ύπνο σας όσο γίνεται. Άμα δεν πολυμιλάτε και δεν ανάβετε φώτα θα ξανακοιμηθείτε πιο εύκολα. Όταν θα ξυπνά στο κρεβατάκι του κάθε πρωί θα εμπεδώνει ότι η βραδινή ρουτίνα είναι αυτή, καθένας στο κρεβάτι του, αλλά ταυτόχρονα θα απαλύνει και τις ανασφάλειές του μέσα στη νύχτα, οι οποίες είναι πολύ τρομαχτικές για την ηλικία του ώστε να τις εκλογικεύσει με όσα (σωστά μεν) του λέτε. Έχετε έτσι το καλύτερο από δυο κόσμους. Φάση είναι και θα περάσει, πάντως. Καλή υπομονή και θα φτιάξουν τα πράγματα.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ας ξεκαθαρίσουμε κάποια πράγματα. Πρώτον οι οδηγίες που αφορούν το co-sleeping ως προς τον κίνδυνο SIDS αφορούν κυρίως μαμάδες/γονείς που κάνουν χρήση αλκοόλ ή ναρκωτικών ουσιών, καπνίζουν (οπότε μεταφέρουν επικίνδυνα χημικά) ή μπορεί να αποκοιμηθούν με το μωρό αγκαλιά σε καναπέδες, πολυθρόνες κλπ, ή σε μπούφους πατεράδες που κοιμούνται σαν μοσχάρια και δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Σε αυτές τις περιπτώσεις ο κίνδυνος αυξάνει, αλλά όχι γενικά. Σε κάθε περίπτωση είναι αλήθεια ότι λόγω αυτών των καταστάσεων και επειδή δεν μπορούν όλοι να ακολουθούν αυτές τις βασικές προϋποθέσεις ασφάλειας, όταν πρόκειται για πολύ μωρό καλύτερα να αποφεύγεται η συγκοίμηση στο ίδιο κρεβάτι… Διαβάστε περισσότερα »
Διάβασα πολύ προσεκτικά την απάντησή σου και να τονίσω πως δεν έχουμε ακόμη παιδί με τον σύζυγο. Γιατί η τελευταία πρόταση; Γιατί να έχει θέμα ο σύζυγος; Και έστω ότι έχει. Πού το κακό; Γιατί να μην έχει η ίδια θέμα; Κι εξηγώ. Έτσι όπως το διάβασα το κείμενο, μ έπιασε απελπισία. Δεν μπορώ να σκεφτώ αν και όταν κάνουμε παιδί, αυτό να κοιμάται μαζί μας. Άλλο να αποκοιμηθεί αγκαλιά μας στον καναπέ κι άλλο να ναι σκόπιμα στο κρεβάτι. Νιώθω πως κάτι τέτοιο θα επηρέαζε σημαντικά τη σχέση μου με το παιδί και μάλιστα προς την αρνητική κατεύθυνση
Κοίτα πριν κάνω την κόρη μου και εγώ έλεγα ότι δεν θα έκανα πολλά. Οταν έρχεται το παιδί όλα αλλάζουν και καταλαβαίνεις ότι πολλοί κανόνες που έχεις στο μυαλό σου είναι κατασκευές του περίγυρου, του τρόπου που μπορεί να μεγάλωσες εσύ, των προσδοκιών για το τι είναι “καλή μανούλα”, της πεθεράς, της κυρα Σούλας και του μπαρμπα Σπύρου κτλ. Στην πραγματικότητα πρέπει να ακολουθείς τις ανάγκες του παιδιού σου και τις δικές σου. Τις δικές σου γιατί θα είσαι ο βασικος φροντιστής του, ειδικά αν θηλάζεις. Οπότε κάνε αυτό που σας εξυπηρετεί. Όμως δεν είναι φυσιολογικό ένα μωρό να κοιμάται… Διαβάστε περισσότερα »
Σ’ ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο που αφιέρωσες να μου εξηγήσεις αναλυτικά το σκεπτικό και την εμπειρία σου. Με βλέπεις να προβληματίζομαι γιατί ακριβώς θέλω να αποκτήσω περισσότερες γνώσεις ώστε όταν έρθει εκείνη η ώρα να μην είμαι έρμαιο της κάθε θείας, πεθεράς, γείτονα κλπ. Γενικά εμείς είμαστε αρχικά μακριά από τις οικογένειές μας οπότε έχουμε μικρή αλληλεπίδραση. Δηλαδή, παρεμβατικότητα σχεδόν μηδέν. Τώρα ως προς τα λεγόμενά σου… Λες για κυρίαρχες ανάγκες του φροντιστή. Εάν εγώ νιώθω άσχημα με το να κοιμάται το παιδί μου μαζί μας, είμαι σίγουρη πως αυτό θα το μεταφέρω στην συμπεριφορά μου προς αυτό με… Διαβάστε περισσότερα »
Η κυρίαρχη ανάγκη είναι κατά βάση του μωρού, στη συνέχεια του φροντιστή. Η κούραση είναι κούραση, δεν μπορείς να είσαι ρομπότ 24 ώρες το 24ωρο. Κάποιες φορές θα ανταποκρίνεσαι διαφορετικά, θα έχεις και νεύρα και με το μωρό και με τον σύντροφό σου. Αλλά πρέπει να κολυμπήσεις. Καταρχάς είναι πολύ σημαντικό ο σύντροφός σου να συμμετέχει στην ανατροφή του μωρού και να μοιράζεστε το βάρος της κούρασης. Το γεγονός ότι εσυ μπορεί να θηλάζεις δεν σημαίνει ότι θα σε βαραίνει αποκλειστικά η φροντίδα του μωρού. Οκ, έχεις τα βυζιά οπότε ναι, οταν θελει να φάει θα πρέπει να εισαι εκεί.… Διαβάστε περισσότερα »
Ίσως δεν το διατύπωσα σωστά. εννοούσα πως στο παράδειγμα των γατιών και των σκυλιών που έφερες απουσιάζει ο πατέρας ενώ σε ένα σπίτι η συγκοίμηση αφορά και τους 2 γονείς. Ναι, καταλαβαίνω τι λες, γι αυτό ξεκαθαρίζω εξ αρχής ότι δεν έχω παιδί και είναι σκέψεις και συναισθήματα που νιώθω τώρα. Εννοείται μπορεί να αναιρεθούν.
Έγραψα ότι ενήλικες κοιμούνται μαζί, εννοώντας μητέρα και πατέρα, ή τελοσπάντων τους δύο γονείς, μαζί με σκυλιά και γατιά, ενώ το μωρό/παιδί βρίσκεται μόνο του σε άλλο δωμάτιο. Αυτό που εννοούσα είναι ότι θεωρούμε αυτου του είδους την κοινωνικοποίηση και ασφάλεια φυσιολογική για τους ενήλικες, ακόμα και για τα κατοικίδιά μας, αλλά όχι για το παιδί μας. Αν και πολλές φορές ο πατέρας δεν (πρέπει να) περιλαμβάνεται στους ενήλικες (οκ, πλακίτσα αλλά σε κάποιες περιπτώσεις δυστυχώς ισχύει).
Ωχ μπαναγιτσα μου συμπάσχω κι εγώ . Έτσι και η δική μου . Ενώ κοιμόταν στο κρεβάτι της , στη μέση της νύχτας έκλαιγε για να τη πάρουμε στο δικό μας. Να σου πω εμείς δε βάζαμε καθόλου όρια σε αυτο Από καθαρή νύστα, μιας και ο σύζυγος ξυπνάει στις έξι ..τη παιρναμε στο κρεβάτι μας και αφού κοιμόταν την ξαναπήγαιναμε πάλι πίσω. Όχι όμως μετά από συμβουλές παιδοψυχολογων ,αλλά από το φόβο μη ξυπνήσει η πολυκατοικία από τις τσιριδες και επειδή ήμασταν κι εμείς ζόμπι από τη νύστα. Επίσης είχαμε ανακαλύψει ότι ο άλλος τρόπος ,αυτός τον ορίων είτε… Διαβάστε περισσότερα »
Πάρτε το παιδάκι στο κρεββάτι σας όταν το ζητάει, το έχει ανάγκη. Φάση ειναι, θα διαρκέσει λίγο καιρό και θα περάσει
φιλοσοφικά αν το καλοσκεφτείς πόσο απομακρυνόμαστε από την ίδια μας την φύση ήδη από βρέφη… και εκπαιδεύουμε τα παιδιά μας να προσαρμοστούν στην δυτική κουλτούρα (βάζω και τον εαυτό μου μέσα αν και δεν τα έχω καταφέρει στο θέμα ύπνου). Αν το καλοσκεφτούμε τι χρειάζονται τα έρημα; μια αγκαλιά, ένα χάδι, να μας αισθάνονται. Εγώ πιστεύω ότι στραβά αρμενίζουμε..
Κάνε αυτό που σου είπε η Ρένα, αφού ξυπνήσει αστο να κοιμηθεί εκεί που θέλει και μετέφερέ το. Συνήθως είναι η καλύτερη λύση , περισσότερο γιατί δε δημιουργειται επιπλέον άγχος στο παιδί και δεν το παίρνει στραβά (ότι θα κοιμηθεί μόνο του). Και να μην έχεις καθόλου τύψεις ούτε άγχος, τα πάτε εξαιρετικά! Τα παιδιά είναι παιδιά ,περνάνε διάφορες φάσεις ,εκεί που λες πως το βρηκες, αυτό είναι , φτιάξατε μια ρουτινα, τσουπ, κάτι αλλάζει. Ούτε κι όλες οι θεωριες εφαρμόζονται σε όλα τα παιδιά και σε όλες τις καταστάσεις. Κάνε αυτό που σου λέει το ένστικτο σου, βάλε και… Διαβάστε περισσότερα »
Μια μεγάλη αγκαλιά από εμένα! Νομίζω θέλει ηρεμία, ψυχραιμία και όχι τύψεις. Είστε καλοί γονείς, δεν έχετε κάνει κανένα τραγικό λάθος και τίποτα που να μην διορθώνεται. Έχω 2 παιδιά και τα δύο ήταν τελείως διαφορετικά στο θέμα του ύπνου. Η μεγάλη μου κόρη ακόμα κ τώρα που πάει δημοτικό όταν αρρωσταίνει θέλει να έρχεται στο κρεβάτι μας. Μόνο όταν είναι άρρωστη την αφήνω να είναι μαζί κ να την τσεκαρω. Όταν το συνεχίζει της το κόβω αλλά είναι σε ηλικία που θα θυμώσει αλλά θα καταλάβει. Κάναμε αγώνα για να κοιμάται στο δωμάτιο της κ πολλές φορές τον άντρα… Διαβάστε περισσότερα »
Ουφ…μου έφυγε ένα άγχος, να είστε όλοι καλά. Δεν είμαι η Ζωή, αλλά ταυτίζομαι. Η μικρή μας 3 ετών, ενώ κοιμόταν από 2 ετών στο κρεβατάκι της σερί το βράδυ και λέγαμε “επιτέλους θα κοιμηθούμε”, χρειάστηκε να νοσηλευτεί 2 φορές σε νοσοκομείο το καλοκαίρι και από Σεπτέμβριο έχει χαλάσει πάλι ο ύπνος της και ξυπνάει στη μέση της νύχτας και θέλει παρεούλα για να κοιμηθεί, δεν την νοιάζει πού, αρκεί να είναι κάποιος μαζι της. Εγώ πηγαίνω γιατί μου σπαραζει η καρδιά να την ακούω να κλαίει έτσι και θέλω να κοιμηθούμε όλοι, ο σύζυγος υποστηρίζει ότι έτσι μαθαίνει και… Διαβάστε περισσότερα »
Σχεδόν όλα το κάνουν. Κάντε του χώρο κ κοιμηθείτε μαζί αφού το χρειάζεται. Κ λίγο μετά βάλτε το στο κρεβάτι του. Κάτι χρειάζεται το παιδάκι κ έτσι το εκφράζει. Εντελώς συνηθισμενο
Φίλη η καλύτερη συμβουλή που έχω ακούσει μέχρι τώρα από μαιες και γιατρό είναι το εξης: “Δεν υπάρχουν κανόνες που λειτουργούν για όλους, να ακούτε το παιδί και τις ανάγκες του και να ακολουθειτε “. Αυτό κανω και είμαι πολύ ευχαριστημένη από την πορεία του μωρου ( 1 ετους). Μην είστε αυστηροί με τα παιδιά και τους εαυτούς σας, δεν κακομαθαινουν όσο γρήγορα νομίζετε. Το παιδί μπορεί να φοβάται, να έχει δει κάτι στη τηλεόραση ή το οτιδήποτε άλλο, θα περάσει. Σας έχει ανάγκη, να είστε κοντά του χωρίς να φοβάστε ότι θα γίνει μόνιμη συνήθεια.
Ό,τι είπε η Ρένα.