Η Ρένα απαντά: Για την λανθασμένη εικόνα σώματος

Υπαρχει περίπτωση κάποια να ειναι όμορφη, έξυπνη, ικανή και να μην το ξέρει;

____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Χαιρεται. Γνωριζουμε οτι στη νευρικη ανορεξια, το ατομο εχει λαθος εντυπωση για τα κιλα και το σωμα του. Μπορει να δειχνει η ζυγαρια 40 και η ιδια να κοιταζεται στον καθρεφτει και να βλεπει μια χοντρη.

Αυτη η λαθος εικονα μπορει να συμβαινει και σε αλλους τομεις? Πχ ενω αντικειμενικα εχω ομορφο προσωπο να πιστευω ακραδαντα οτι ειμαι ασχημη κι ετσι να εχω προβλημα στην προσεγγιση με το αλλο φυλο? Να ειμαι εξυπνη και ικανη, αλλα να πιστευω οτι ειμαι το πιο χαζο και ανικανο πλασμα κι ετσι να εχω δυσκολια στην ευρεση εργασιας? Υπαρχει περιπτωση καποια να ειναι ομορφη, εξυπνη, ικανη και να μην το ξερει? Η σε αυτους τους τομεις εχουμε επιγνωση της πραγματικοτητας?

ΑΠΟ ΤΗΝ – Φωτεινη

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Η νευρική ανορεξία ανήκει στις διατροφικές διαταραχές που έχουν έντονο ψυχολογικό υπόβαθρο, την ανάγκη της τελειότητας και της ικανοποίησης ενός ιδεώδους που αποζητάται συνήθως ως αντιστάθμισμα σε οικογενειακές και τραυματικές σχέσεις. Η εξωτερική κριτική ταυτόχρονα κάνει σίγουρα περαιτέρω ζημιά. Η αντίληψη του σώματος οπωσδήποτε δεν είναι πάντοτε αντικειμενική. Συνήθως βλέπουμε τα σώματά μας είτε καλύτερα, είτε χειρότερα απ’ό,τι είναι, σπανίως όπως ακριβώς είναι. Η τάση να βλέπουμε το σώμα χειρότερο απ’ότι είναι έχει όνομα. Κανονιστική δυσφορία.

«Η γενικευμένη αρνητικότητα απέναντι στο σώμα μας έχει όνομα και επώνυμο και λέγεται: κανονιστική δυσφορία. Ο όρος επινοήθηκε το 1984 και χρησιμοποιήθηκε αρχικά για να περιγράψει τη γενικευμένη αρνητικότητα απέναντι στο βάρος και τη σωματική εμφάνιση που βιώνουν πολλές γυναίκες. Εξ ορισμού και μόνο, η κανονιστική δυσαρέσκεια θεωρείται ότι είναι ο “κανόνας” και όχι η εξαίρεση. Το να αισθάνεται κανείς αρνητικά για την εμφάνισή του γίνεται τρόπος ζωής.  Για πολλούς γίνεται μια πολύ περιοριστική νοοτροπία. Ένα κουτάκι στο οποίο μπαίνεις, δεν χωράς και ασφυκτιάς. Το φαινόμενο έχει γίνει πολύ πιο συνηθισμένο στην ψηφιακή εποχή. Ως αποτέλεσμα της αυξημένης έκθεσης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, βρίσκουμε τους εαυτούς μας να βυθίζονται σε εικόνες του “ιδανικού σώματος”.»

Η περίπτωση της διαταραχής εικόνας σώματος σε σημείο εμμονής είναι κάτι ξεχωριστό κι έχει κι αυτή ψυχολογικό/ψυχιατρικό υπόβαθρο όπως οι διατροφικές διαταραχές. Νομίζω όμως ότι αυτό στο οποίο αναφέρεσαι είναι κάτι άλλο.

Είναι ένα μείγμα κανονιστικής δυσφορίας σε συνδυασμό με χαμηλή αυτοπεποίθηση (αυτά που λες για το μυαλό και για τις ικανότητες). Πυροδοτείται δε από την αντιλαμβανόμενη αποτυχία στον τομέα του dating (έναν τομέα ιδιαίτερα ευαίσθητο κι αμφιλεγόμενο για την πιστοποίηση οποιωνδήποτε ικανοτήτων) ή στην εργασία. Αποτυχία την οποία αποδίδεις στην όχι τέλεια εμφάνιση, την όχι ολοκληρωμένη επιτυχία στα κοινωνικο-επαγγελματικά. Βέβαια μπορεί να το ρωτάς εντελώς θεωρητικά/γενικά. Και μάλλον αυτό κάνεις. Αυτό όμως αποτελεί λογική πλάνη: cum hoc ergo propter hoc, ή πιο απλά πλάνη της ψευδούς αιτίας, αλλά ταυτόχρονα και πλάνη του αποδιοπομπαίου τράγου, όταν όλα τα προβλήματα αποδίδονται σε μια κυρίως αιτία. Ο άδικος αυτός καταλογισμός “απαλλάσσει” όλα τα άλλα που πιθανόν αποτελούν τις πραγματικές αιτίες του προβλήματος, επομένως μπορεί να μην ψάξει κάποιος έτσι για άλλα στοιχεία. Όπως είναι οι κοινωνικές δεξιότητες ή η καλύτερη διαλογή των υποψηφίων σε σχέση με τη ανάγκη του ατόμου στο dating ή τυχόν προϋπάρχουσες επαγγελματικές δικτυώσεις στην εργασία.

Μπορεί κάποια όντως να μην γνωρίζει ότι είναι όμορφη, έξυπνη, κι ικανή, εφόσον δεν το έχει λάβει ως feedback, ως ανατροφοδότηση, στην παιδική της ηλικία. Εδώ οι ευθύνες της οικογένειας είναι τεράστιες. Μπορεί βέβαια να επιδιορθωθεί στην κατοπινή ζωή, αλλά θα χρειαστεί επιπλέον εργασία εκ μέρους του ατόμου. Η αυτοπεποίθηση, κυρίως το να πιστεύεις ότι αξίζει να αγαπηθείς και να αναγνωριστείς, γίνεται πλέον ατομική κατάκτηση. Είσαι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό που βλέπεις στον όποιο «καθρέφτη» (ή στον καθρέφτη που είναι τα μάτια των υποψηφίων του dating ή των εργοδοτών και συναδέλφων ή και των φίλων ακόμα). Άφησε τον κόσμο να είναι ο καθρέφτης σου, αλλά μην τους αφήνεις να σε κρίνουν, γιατί ο καθρέφτης δεν μπορεί να σε κρίνει. Εσύ επικρίνεις αυτό που βλέπεις στον καθρέφτη!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News