Η Ρένα απαντά: Για την εκπαιδευτικό που τη “θώπευσε” ο 6χρονος μαθητής

Σε μία δημοσίευση όπου απάντησα, έλαβα μέχρι και ευχές για “ψόφους”, καθώς σύμφωνα με τον συγκεκριμένο κύριο είμαι υποψήφια Πισπιρίγκου.

_____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Καλησπέρα Ρένα και αναγνώστριες!

Αυτή είναι η τρίτη φορά (μάλλον) που στέλνω επιστολή, καθώς το site αυτό είναι safe space, όπως φαντάζομαι και για πολλές ακόμα, οπότε κάθε φορά που χάνω την ελπίδα μου στην ανθρωπότητα (δραματική ), τρέχω εδώ για να δω και μια λογική άποψη στο κάθε ζήτημα. Και κάθε φορά παίρνω μία πολύ ωραία απάντηση, με παραμέτρους που δεν είχα σκεφτεί και ευχαριστώ πολύ γι’αυτό!

Ας περάσω στο σημερινό πρόβλημα της ημέρας λοιπόν. Είχα ακούσει για ένα από τα ζητήματα των ημερών, που ήταν η καταγγελία μιας εκπαιδευτικού ότι ένα εξάχρονο αγόρι την θώπευσε, αλλά δεν είχα αντιληφθεί πόσο μεγάλο ζήτημα είχε γίνει μέχρι σήμερα που είδες πολλές δημοσιεύσεις με αναρίθμητα σχόλια στην κάθε μία στα social media μου.

Δυστυχώς, έκανα το λάθος να διαβάσω αυτά τα σχόλια. Προφανώς ήταν σχεδόν όλα ένας τεράστιος οχετός μισογυνισμού και σεξισμού από “άντρακλες”, με ελάχιστη φαντασία καθώς τα περισσότερα περιείχαν λέξεις και εκφράσεις “Δαφνί”, “να πάρει και τεστ εγκυμοσύνης”, “φανταστείτε πόσες γάτες θα έχει”, “σίγουρα έχει πράσινα μαλλιά”, “η Αγλαΐα από το Κολοκοτρωνίτσι” και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Και απλά ΤΡΕΛΑΘΗΚΑ με το πως την έχουν στημένη μέχρι να συμβεί το παραμικρό συμβάν ώστε να πατήσουν σε ανύπαρκτα στερεότυπα, να βγάλουν αλλοπρόσαλλα συμπεράσματα και να ξεράσουν την αρρώστια που κρύβουν μέσα τους. Σε μία δημοσίευση απάντησα και έλαβα μέχρι και ευχές για “ψόφους”, καθώς σύμφωνα με τον συγκεκριμένο κύριο είμαι υποψήφια Πισπιρίγκου.

Διαβάζοντας την είδηση, το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό, είναι ότι αν έχει συμβεί αυτό, ενδεχομένως το παιδί να μεγαλώνει σε ακατάλληλο περιβάλλον. Μπορεί, λοιπόν, ένα παιδί έξι χρονών που βλέπει ή βιώνει περίεργα πράγματα, να τα μιμηθεί; Δεν λέω, απαραίτητα, ότι έχει ως σκοπό την παρενόχληση, δεν ξέρω αν καταλαβαίνει καν τι είναι αυτό, αλλά το να παραβιάζει κάποια υπαρκτά όρια ασυναίσθητα γιατί το βλέπει καθημερινά, είναι απίθανο; Πως γίνεται κανενός το μυαλό να μην πήγε εκεί και απλά να έπεσαν όλοι να “κάψουν την μάγισσα”; Η συγκεκριμένη υποστηρίζει ότι εργάζεται στην εκπαίδευση 25 χρόνια, αν είναι “τρελή” όπως θέλουν να πιστεύουν οι ξερόλες του διαδικτύου, δεν θα είχε δημιουργήσει παρόμοιο θέμα στο παρελθόν.

Από προσωπική μου εμπειρία, όταν τρίχρονο αγόρι μου είχε σηκώσει την φούστα που φορούσα, η γιαγιά του, του είχε πει “Μην σηκώνεις την φούστα της θείας, να σηκώνεις άλλες φούστες”. Δηλαδή, ένα τέτοιο παιδί αποκλείεται ακούγοντας συνεχώς τέτοιες εξυπνάδες στο σπίτι, να σηκώσει την φούστα της δασκάλας, την συμμαθήτριας, της άγνωστης στο μετρό κλπ;

Δεν υποστηρίζω ότι η εκπαιδευτικός έπραξε σωστά, αν το έκανε όντως για το καλό του παιδιού όπως υποστηρίζει, έπρεπε να μιλήσει σε κάποιον αρμόδιο και να κρατάει πιο διακριτική στάση, και όχι να κάνει το παιδί βούκινο και να βγαίνει μέχρι και στα κανάλια. Θα καταλάβαινα να υπήρχε αποδοκιμασία για το πως χειρίζεται την κατάσταση, αλλά την πραγματική αντίδραση του κόσμου πάνω στο συμβάν δεν την χωράει το κεφάλι μου.

ΥΓ. Γενικά τα σχόλια στο ιντερνετ και πόσο μάλλον μισογύνηδων δεν με πειράζουν αλλά ψόφους ρε φίλε; Πόσο εύκολα ευχόμαστε αυτό το πράγμα σε ανθρώπους που δεν ξέρουμε; Μου εύχεσαι ψόφους και θεωρείς ότι είσαι καλύτερος από μένα, την “φεμιναζι”; Τι να πω, ελπίζω να μην μεγαλώνουν παιδιά αυτοί οι άνθρωποι…

ΑΠΟ ΤHΝ – Memoria

_________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Ευχαριστούμε για την εμπιστοσύνη σου!

Το ζήτημα που θέτεις είναι περισσότερο προς την κατεύθυνση των σχολίων του κόσμου στο διαδίκτυο και σε αυτό τα είπες όλα με την φράση «την έχουν στημένη μέχρι να συμβεί το παραμικρό συμβάν ώστε να πατήσουν σε ανύπαρκτα στερεότυπα, να βγάλουν αλλοπρόσαλλα συμπεράσματα και να ξεράσουν την αρρώστια που κρύβουν μέσα τους». Τα σόσιαλ μίντια έδωσαν αυτό που όπως φαίνεται τόσο έλειπε στον Έλληνα: βήμα. To καφενείο ήταν περιορισμένο, σε άκουγε ένας πεπερασμένος αριθμός ατόμων, ενώ με τις εφευρέσεις του Ζούκεμπεργκ σε ακούει δυνητικά όλος ο (ελληνόφωνος) πλανήτης. Σπουδαιολογεί λοιπόν ο κόσμος, κάνοντας ομφαλοσκόπηση και ρίχνοντας χολή σε οποιοδήποτε περιστατικό του τσιγκλίζει τα ευαίσθητα σημεία του, τυφλά ή μη. Έτσι κι εδώ. Δεν πέφτουμε από τα σύννεφα. Ο μισογυνισμός μάλιστα είναι παντού.

Στο άλλο θέμα, στο κατα πόσον δικαιολογείται η ενέργεια της δασκάλας, έχω να πω ότι από αυτά που διάβασα κάπου στην μέση είναι η αλήθεια.

Για όσες δεν γνωρίζουν το περιστατικό. Mια δασκάλα της Α’ Δημοτικού με εξάχρονους μαθητές σε επαρχιακό σχολείο της Ελλάδας κατήγγειλε στην αστυνομία ότι την θώπευσε στο στήθος ένας από τους μαθητές της. Ήρθε σε αντιπαράθεση με τη μητέρα του παιδιού και μίλησε δημόσια για «μελλοντικό βιαστή».

Δεν αμφισβητώ ότι η δασκάλα αντελήφθη θώπευση. Της έπιασε το στήθος το εξάχρονο, αυτό σίγουρα συνέβη. Το τι πρόθεση υπήρχε από πίσω είναι κάπως δύσκολο να το αντιληφθούμε, ούτε μπροστά ήμασταν, ούτε μπορούμε να ξέρουμε τι γινόταν στο σπίτι τους. Μια πιθανότητα είναι να έχει δει πράξεις παραβιαστικές ή ακατάλληλες για την ηλικία του, επειδή τα παιδιά στα 6 δεν έχουν σεξουαλικό drive. Τότε βέβαια θα είχε κι άλλες συμπεριφορές που εμπίπτουν στο συγκεκριμένο πλαίσιο και σε άλλα άτομα, άλλες δασκάλες, άλλες συμμαθήτριες. Δεν γνωρίζουμε από το ρεπορτάζ κάτι σχετικά μ’αυτό, μπορεί ναι, μπορεί κι όχι.

Αυτό που γνωρίζουμε, επειδή το είπε η ίδια η εκπαιδευτικός, είναι αυτολεξεί: «Μπορεί να ήμουν και λίγο πιο αυστηρή, να είχα μία εμπάθεια ιδιαίτερη, γιατί με αυτά που πέρασα, να μην τα περάσει άνθρωπος, ίσως να είχα μία εμπάθεια. Το περιστατικό όμως συνέβη.» Απ’αυτή την κουβέντα μπορούμε να αντιληφθούμε ορισμένα πράγματα και να υποθέσουμε άλλα. Κι αυτά που μπορούμε να υποθέσουμε υποδεικνύουν ότι η εκπαιδευτικός προϋπήρξε θύμα κι όχι το εξάχρονο.

Από κει και πέρα το περιστατικό αναδεικνύει την παθολογία της εκπαιδευτικής διαδικασίας, η οποία θεωρητικά είναι σωστή και παιδαγωγικά τα ζητήματα λύνονται μέσα στην εκπαιδευτική κοινότητα, όμως αυτό δεν συμβαίνει στην πράξη. Η δασκάλα κατήγγειλε αρχικά στον διευθυντή του σχολείου και στη συνέχεια επίσημα στην αστυνομία «ότι 6χρονος μαθητής της τη θώπευσε στο στήθος». Αρχικά ο διευθυντής του σχολείου φέρεται να της εξήγησε πως πρόκειται για παιδί και χρειάζεται μια κατάλληλη σύσταση και προσέγγιση, ώστε να του εξηγήσει πως αυτή η κίνηση δεν είναι η πρέπουσα. Όμως δύο μέρες αργότερα, η συγκεκριμένη εκπαιδευτικός φέρεται να πήγε στο αστυνομικό τμήμα και κατήγγειλε επίσημα τον 6χρονο. Στο κατόπιν υπήρχαν και ζωντανές συνδέσεις με κανάλια που πρόβαλλαν δηλώσεις της εκπαιδευτικού και του διευθυντή. Λογικά ερωτήματα: Στο μεσοδιάστημα των 2 ημερών έγινε κάτι; Μπήκε ο διευθυντής μπροστά στη συζήτηση με την μητέρα; Ζητήθηκε ο λόγος από τους γονείς ή κατευθείαν έγινε η καταγγελία στο αστυνομικό τμήμα; Μπήκαν ειδικοί στη μέση να προτείνουν την κατάλληλη διαχείριση; Υπάρχει πλαίσιο και πρωτόκολλο με το οποίο γίνεται διαχείριση σε τέτοια περιστατικά; Ειδοποιήθηκε η πρωτοβάθμια; Μάλιστα αν η μητέρα προβεί σε μήνυση, τι θα σημάνει αυτό για τις επιπτώσεις της αναγκαίας απόδειξης στο δικαστήριο; Ποιος/ποιοι θα βγουν με απώλειες από τη διαδικασία;

Ο χαρακτηρισμός «μελλοντικός βιαστής» είναι σίγουρα υπερβολικός κι υπέρμετρα καταδικαστικός, όμως ένα εξάχρονο που μεγαλώνει ίσως (λέω ίσως!) με την εντύπωση πως το γυναικείο σώμα είναι διαθέσιμο προς άγγιγμα, χωρίς άδεια, μήπως αν δεν ελεγχθεί ως αντίληψη θα μπορούσε να οδηγήσει στο να θεωρεί το γυναικείο σώμα δεδομένο; Οι κακοποιητές όπως κι οι βιαστές έχουν εμπεδωμένη την αντίληψη ότι το γυναικείο σώμα είναι οιονεί διαθέσιμο. Μόνο παιδοψυχολόγοι, με κατάλληλο τρόπο και με προσέγγιση παιδαγωγική, θα μπορούσαν να διαφωτίσουν και να εξηγήσουν, να βάλουν αυτά τα περίφημα «όρια» για τα οποία διαμαρτυρήθηκε η εκπαιδευτικός ότι δεν υπήρχαν. Ταυτόχρονα η κατηγορία στο εξάχρονο ότι το άγγιγμά του είναι σεξουαλικοποιημένο (με συνειδητή πρόθεση παραβίασης δηλαδή), κι όχι τυχαίο, είναι από την αντίθετη όψη αναπαραγωγή της κουλτούρας του βιασμού. Δηλαδή η καταγγελία στην αστυνομία (!) δίνει μια κατασταλτική υφή στον «φεμινισμό» που επικαλείται η ίδια κι όσοι εξανίστανται για το παιδί, ορίζοντας ως όργανο επιτήρησης ένα από τη φύση του κατασταλτικό θεσμό. Θέλουμε να ορίζει η αστυνομία τις κινήσεις των παιδιών; Κι από τόσο μικρή ηλικία; Θα γυρίσουμε στην εποχή της βέργας και του τεντυμποϊσμού;

Γενικά το περιστατικό είναι μια πανωλεθρία του εκπαιδευτικού συστήματος… Θα πρότεινα να είμαστε πιο επιεικείς γενικότερα με όλους τους εμπλεκόμενους και να συγκεντρωθούμε στην ουσία. Πώς να φτιάξουμε μια κοινωνία με αυτιά ανοιχτά και ουσιαστικό ενδιαφέρον για τα παιδιά.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News