Το μωρό μου είναι ακόμα μικρό. Δεν είναι έτοιμο. Έρχεται η μαία της γιατρού πρώτα. Με ρωτάει πώς έγινε αυτό. Λες και κάπως το προκάλεσα.
____________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Ρένα μου γλυκιά και παρέα του αμπά μας.
Περάσαν 4 χρόνια και σήμερα πρώτη φορά θα γράψω για αυτό.
17.11.2020 βλέπω στο youtube ένα βίντεο μια κοπέλας που μιλάει για την πρωρότητα. Κάτι μακρινό για μένα. Ένας κόμπος για όσα πέρασε αυτή η κοπέλα και το μωράκι της. Το είδα, όντως, εκείνη την μέρα.
17.11.2021 γεννάω το δικό μου πρόωρο μωράκι. Ανήμερα της Παγκόσμια Ημέρα Προωρότητας έρχεται στη ζωή νωρίτερα το πολύτιμό μου πλάσμα.
Η εγκυμοσύνη μου υπέροχη. Ούτε ζαλάδα δεν είχα. Λες θα την ζήλευε η καθεμιά. Εγώ κάνω σχέδια για ένα μωρό που θα έρθει λίγο πριν την Πρωτοχρονιά. Που όλα θα είναι στολισμένα. Που οι γιορτές πια για εμάς θα είναι με το άρωμα του. Την παρουσία του.
Ξημερώματα 17 Νοέμβρη νιώθω κάτι περίεργο. Η γιατρός με στέλνει στο μαιευτήριο λέγοντάς μου πήγαινε απλά για να ηρεμήσεις. Δεν συμβαίνει τίποτα. Μπαίνω στο μαιευτήριο και δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Έχουν συνέδριο για τα πρόωρα μωρά, λόγω της ημέρας. Σε όλη την διαδρομή δεν μιλάω στον άντρα μου. Ξέρουμε και οι 2 ότι δεν είναι οι μέρες μου. Δεν είναι έτοιμο το μωράκι μας.
Μπαίνω με βλέπουν. Γεννάτε μου λένε. Πόση χαρά. Πόσο σοκ. Πόση λύπη μαζί. Το μωρό μου είναι ακόμα μικρό. Δεν είναι έτοιμο. Έρχεται η μαία της γιατρού πρώτα. Με ρωτάει πώς έγινε αυτό. Λες και κάπως το προκάλεσα. Μένω σε σοκ. Έρχεται και η γιατρός και μου λέει στα έλεγα μην περπατάς τόσο, μην κάνεις κινήσεις. Δεν είχα κάποιο θέμα. Δεν έκανα κάτι παραπάνω, της λέω. Αποκλείεται, μου λέει. Πώς ήρθε τόσο νωρίς;
4 χρόνια μετά ακόμα σκέφτομαι τι έκανα εκείνη την μέρα. Τι προκάλεσε στο παιδί μου την πρόωρη γέννα του; Ξέρω ότι έπρεπε απλά να τους βρίσω, αλλά ακόμα που και που αμφισβητώ τον εαυτό μου στο αν έκανα κάτι. Μετά από αυτό άλλαξα γιατρό.
Γεννάω με καισαρική και την ώρα που βγαίνει το μωράκι μου το δίνουν μόνο για δευτερόλεπτα και μετά το απομακρύνουν. Εκείνη την μέρα δεν σήκωσα το τηλέφωνο. Έρχονταν ευχές σε τσατ και κινητά και δεν μίλαγα. Δεν άντεχα το να σας ζήσει. Ξέρω πως όλοι και όλες το έκαναν για καλό. Όσοι κατάλαβαν πόσο νωρίς ήρθε έστειλαν να δουν πώς είμαστε. Την επόμενη μέρα δειλά δειλά σήκωσα κάποια τηλέφωνα. Ναι είναι μια σταλιά. Ναι θα τα καταφέρει όλα. Είναι μαχητής μου έλεγαν όλοι. Ξέρετε τότε δεν ήθελα καν να ακούσω την λέξη. Τώρα με κάνει περήφανη για αυτόν.
Κάθε μέρα περίμενα την ενημέρωση. Μας ενημερώνουν οτι προφανώς δεν θα φύγουμε με το μωρό. Καταρρέω αλλά ακόμα δεν έχω μιλήσει σε κανέναν. Το τελευταίο βράδυ στο μαιευτήριο είναι η πρώτη φορά που θα κλάψω. Που θα τα βγάλω όλα, Που λέω στον άντρα μου που κλαίει και αυτός ότι έχουμε ένα πρόωρο μωρό. Κλαίμε μαζί και οι 2 δίπλα σε 2 μαμάδες που είμαστε στο θάλαμο νοσηλείας μου και κρατάνε τα μωράκια τους αγκαλιά. Μας παρηγόρησαν πολύ. Τρομερές γυναίκες. Ακόμα έχουμε επαφές.
Και 4 μέρες μετά ένα πρωινό. Μαθαίνουμε ότι είναι η ώρα του για το σπίτι μας. Το τηλέφωνο το σήκωσε ο άντρας μου. Δεν τον είδα ποτέ ξανά στη ζωή μου έτσι. Τόση χαρά. Ξανά κλάμα. Χαράς, λύτρωσης. Ο άντρας μου οδηγούσε και έκλαιγε όλο το πρωί . Έρχεται σπίτι μας. Νόμιζα ότι δεν θα ξεχάσω ποτέ το κλάμα του όταν γεννήθηκε και μας τον πήραν αλλά τελικά θυμάμαι τόσο το κλάμα χαράς του. Το πρόσωπό του δεν μπορώ να σας το περιγράψω.
Ναι τόσο λίγο κράτησε η νοσηλεία του, αλλά για εμάς ήταν τόσο πολύ. Γνώρισα γονείς που πάλεψαν πραγματικά και ευτυχώς όλοι τα κατάφεραν. Γνώρισα μαμάδες που ήταν μήνες εκεί και ντρέπομαι που εμείς φύγαμε τόσο γρήγορα και παρ όλα αυτά εγώ κάθε χρόνο τέτοια μέρα κλαίω. Και όχι μόνο τέτοια μέρα. Τον πρώτο χρόνο έκλαιγα συχνά. Σε κάθε τσεκ παιδιάτρου. Νομίζεις πως θα βγεις από το νοσοκομείο και όλα θα γίνουν όπως πριν. Αλλά όχι. Σε εμάς αυτό δεν ίσχυσε. Όταν ήρθε ο μικρός σπίτι ξεκίνησε ένας αγώνας για εμάς ψυχολογικός. Κυρίως για μένα.
Γέννησα ένα πρόωρο μωράκι σε εποχή κόβιντ. Η συναναστροφή μας ήταν μhδαμινή για κάποιες μέρες.
Σε λίγο καιρό θα έρθει στη ζωή το δεύτερο μωράκι μου. Ένα κοριτσάκι. Πριν 3 μέρες πέρασα την εβδομάδα και την μέρα που γέννησα το γιο μου. Κράτησα την ανάσα μου εκείνη την μέρα. Μην γίνει το ίδιο. Το ταξίδι της δεύτερης εγκυμοσύνης ήταν δύσκολο. Έχω δίπλα μου τον άντρα μου, τον ψυχίατρο μου που με παρακολουθεί από πριν μείνω έγκυος γιατί κατάλαβα πως, είτε κάνω άλλο μωρό, είτε όχι, πρέπει να γιατρέψω αυτό το τραύμα – κυρίως για μένα και το γιο μου – και τις φίλες μου. Δυο χρόνια μετά την γέννα τις μάζεψα όλες και είπα πως νιώθω. Τους μίλησα πολύ. Έπαθαν σοκ.
Δεν φταίνε αυτές. Εγω έως τότε έδειχνα οκ. Όταν έμεινα έγκυος ξανά, χωρίς καν να το ζητήσω άπλωσαν ένα σεντόνι προστασίας γύρω μου. Η καθεμιά με άλλο τρόπο. Όλες μαζί όμως είναι ένας μεγάλος σύμμαχος μου.
17.11.2025 Ελπίζω σε μια τελειόμηνη εγκυμοσύνη. Τυχερή με τους ανθρώπους μου, αγκαλιά με τον γιο μου που πια δεν έχει καμία απόκλιση από ένα τελειόμηνο παιδάκι. Τον γιο μου που ήταν μια σταλιά. Μια μπουνίτσα. Που έκλαψε δυνατά και έδωσε το σήμα ότι ήρθα και όλα είναι καλά.
Ρένα μου στέλνω γιατί θα ήθελα στη στήλη σου να υπάρχει μια δική σου άποψη, συμβουλή, ένα κείμενο σου όπως ωραία τα γράφεις για αυτό το θέμα που μέχρι να το ζήσεις είναι στο μυαλό σου μακριά και διαφορετικά.
Θα κλείσω με την φράση από μια τρομερή σελίδα στο instagram που αν με εχει συντροφέυσει αυτά τα χρόνια. Και ευχαριστώ την διαχειρίστρια που έκανε την πικρή εμπειρία της χάδι για εμάς.
I am a preemie mom. This is my superpower.
Και θα προσθέσω.
We are preemie parents. This is our superpower.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μωβ καρδιά
____________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Αγαπημένη φίλη, σε ΝΙΩΘΟΥΜΕ. Το έγραψες τόσο καλά που δεν χρειάζεται να προσθέσω πολλά. Θα πω μόνο ότι έχω δει σε θάλαμο εντατικής νεογνών φωτογραφία από μωράκι 25 εβδομάδων (φαντάσου!) που ο πατέρας είχε περάσει την βέρα του γύρω από τον πήχη του μωρού (!!!). Ήταν μινιατούρα βρέφους, η ευθραυστότητα σε έκανε να δακρύζεις. Οι ιστορίες εκεί μέσα κυριολεκτικά κόβουν την ανάσα κι αποτελούν τραύμα για τους γονείς. Και ιδιαίτερα για τις μάνες ακριβώς επειδή γίνονται αναίσθητες ερωτήσεις από το προσωπικό (οι οποίες ίσως έχουν μια αιτιολόγηση πίσω τους, αλλά ο τρόπος που γίνονται, η διατύπωση, είναι όλο λάθος…). Εκείνη την ώρα δεν προέχει να σκεφτείτε τι κάνατε λάθος. Τίποτα δεν κάνατε λάθος. Δεν είναι χημική αντίδραση με δεδομένους καταλύτες η εγκυμοσύνη. Η ιατρική δεν είναι θετική επιστήμη. Η εγκυμοσύνη είναι μια απρόβλεπτη διαδικασία όπου το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να εμπιστευτείς την επιστήμη και τον εαυτό σου ότι θα τα καταφέρεις, ό,τι κι αν συμβεί. Και πόσο πολύτιμη είναι η ανθρώπινη αλληλεγγύη, η ενσυναίσθηση των άλλων γυναικών, των αδερφών μας, να στέκεται η μια στην άλλη πλάι σε αυτές τις στιγμές τις φοβερές.
Το πρόωρο μωράκι που επιβιώνει είναι ένας μικρός ήρωας, ουσιαστικά παλεύει για τη ζωή του και την κερδίζει. Κι εσείς υπερήρωες που βιώνετε καταστάσεις που στρεσάρουν τον ψυχισμό στα όρια. Γιατί κάθε μάνα κάνει όνειρα για το μωράκι της, κακά τα ψέματα. Σε νιώθω και σε καταλαβαίνω πολύ καλά. Με το καλό το δεύτερο μωράκι σου! Θα πάνε όλα καλά κι η αγκαλιά σου θα γεμίσει. Να σου ζήσει κι ο γιός σου!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εγώ να δεις πόσο σε νιώθω!!!! Μαμά πρόωρου μωρού (πριν από 19 χρόνια) 27 εβδομάδων. 1,200 gr και αμέσως έπεσε στα 1000gr. Είναι το θαύμα μου! Έπρεπε να μείνουμε εντατική (εντατικές και τις τρεις με την σειρά όπως ίσως ξέρεις) για 2,5 μήνες τουλάχιστον. Και ο γιος μου έμεινε μόνο 1 μήνα τελικά. Τον πήραμε σπίτι 2,200gr. Τώρα είναι ένας φοιτητής με ύψος 1,87 (τα τονίζω και τα δύο γιατί είχαμε ακούσει τόσα πολλά υποθετικά σενάρια από αναπτυξιολόγους … Δεν ήταν όλοι οι γιατροί φυσικά έτσι-να φτιάχνουν σενάρια εννοώ-). Εγώ σε αντίθεση με σένα δε το ξεπέρασα εύκολα αυτό το… Διαβάστε περισσότερα »
Η ιατρική έχει κάνει θαύματα και αλματα. Αυτό που λες το έζησα με τη γέννηση της ανιψιάς μου στις 24 προς 25 εβδομάδες κύησης. Δε θα σταθώ στο τι έγινε και πως. Το μωράκι γεννήθηκε και ήταν όσο η παλάμη μου. Είχε όμως τόσο δύναμη να ζήσει που τραβούσε τα σωληνάκια και τους αναπνευστηρες με αυτά τα μικροσκοπικά διάφανα χεράκια του, που σε μέγεθος ήταν όσο το νύχι μου. Έξω δεν έχουν το σύστημα για τα πρόωρα βρεφακια που έχουν στην Ελλάδα. Το μωρό ναι μεν είναι σε θερμοκοιτίδα προσωμοιωση μήτρας , όμως οι γονείς μπορούν να είναι στο νοσοκομείο… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύτιμο.
Πόσο χάρηκα που διάβασα ότι έχουν αλλάξει οι εντατικές των πρόωρων σήμερα!!! Εμάς στην εντατική 1 (γιατί στην 2 μπορούσες να πιάσεις και στην απλή το τάιζες κιόλας στην αγκαλιά σου) όχι απλώς δεν μας επέτρεπαν να τα πιάσουμε αλλά όποτε βλέπαμε μαμά ή μπαμπά να του επιτρέπουν να βάλει τα χέρια του μέσα (ούτε καν να το πάρουν αγκαλιά) δεν ήταν καλό σημάδι. Συνήθως, την επόμενη η θερμοκοιτίδα ήταν άδεια (και όχι γιατί το μωρό πήγε στην επόμενη εντατική) ή φιλοξενούσε άλλο μωρό. Μια τεράστια αγκαλιά στη αδελφή σου και ένα ρουφηχτό φιλί στην ανιψιά σου , από μένα!
Στο συγκεκριμένο νοσοκομείο εφαρμόζουν το skin to skin ( kangaroo κάτι το έλεγαν, δε θυμάμαι ακριβώς τη λεξη) γιατι έχουν διαπιστώσει ότι όχι μόνο βοηθά τα πρόωρα , αλλά και τους γονείς να νιώσουν τη σύνδεση με το μωρό και να ηρεμισει η ψυχούλα τους. Μόλις δηλαδή φύγει ο κίνδυνος των 72 ωρών και αν δεν υπάρχουν λοιμώξεις , οι γονείς συμμετέχουν ενεργά μετά από εκπαίδευση και στα πάντα. Αυτό ενισχύει και την αυτοπεποίθηση του γονιου όταν με το καλό πάει σπίτι γιατί υπάρχει περίπτωση να συνεχιστεί η μηχανική υποστήριξη της αναπνοης. Και βοηθά πολυ να μη νιώθουν οι γονείς… Διαβάστε περισσότερα »
Όλα αυτά που γράφεις είναι πολύ πολύ σημαντικά. Την πρώτη φορά που έπιασα το μωρό μου , έβαλε τα κλάματα (γιατί κάθε φορά που το έπιαναν ήταν ενόχληση: τσίμπημα βελόνας, αλλαγή στα σωληνάκια του και άλλα χειρότερα…). Νόμιζα ότι δε με θέλει και είχα κλονιστεί πάρα πολύ. Στην περίπτωση της ανιψιάς σου όμως , η σύνδεση μαμάς-βρέφους συνεχίζεται σχεδόν αμέσως (κι αν με ρωτάς πιστεύω ότι αυτό είναι και το σωστό). Είναι στην Ελλάδα αυτό που περιγράφεις;
Όχι Ελλάδα. Αγγλία.
🩷🩷🩷🩷🩷🩷
Σας νιώθω διότι τα περάσαμε κι εμείς με 2 ανηψάκια μας., που τα κατάφεραν!
Να χαιρεστε το αγορακι σας και με το καλο να υποδεχτειτε το νεο μελος της οικογενειας σας !!!
Εδώ μαμά δύο προωρων που δεν έχουν γίνει 1.87- δεν το έχουμε στην οικογένεια- αλλά είναι υγιεις πλέον ενήλικες χωρίς προβλήματα συνδεδεμένα με την προωρότητα. Με ενοχλούσε και ενοχλεί πολύ η εσωτερικευμενη ενοχή της γυναίκας όσον αφορά τη μητρότητα.Ενοχες γιατί δεν συλλαμβάνουμε,ενοχές γιατί χάσαμε, ένοχες γιατί γεννησαμε νωρίς,γιατί δεν θηλασαμε,κλπ,κλπ. Αρκετά ! Σημειώνω επίσης την αντίδραση της γυναίκας γιατρού γιατί είναι ένα σχήμα που συναντώ συχνά τελευταία,γυναίκες γυναικολόγοι που επιδεικνύουν σκληρότερο μισογυνισμό γιατί έτσι νομίζουν ότι είναι άρτιες επιστήμονες – αυτό έμαθαν στην ειδικότητα.Μην δέχεστε καμία τέτοια επίθεση,μάθετε να υπερασπίζεστε τον εαυτό σας και τα παιδιά σας, θα τα δείτε… Διαβάστε περισσότερα »
Ξέρεις δεν είναι φαινόμενο μόνο των γυναικολόγων γιατρών αυτό που συναντάς συχνά τελευταία. Είναι φαινόμενο όλων των ειδικοτήτων. Εμένα μετά την πρώτη χημειοθεραπεία , με ενημέρωσε μία θρασύτατη ογκολόγος (βοηθός του τότε γιατρού μου, γύρω στα 35-40) ότι πρέπει να φύγω και να πάω να περιμένω σε μια τρελή ουρά (όταν έφτασα πήρα το νούμερο 450 και επειδή όλοι γνωρίζουν πως είσαι μετά από αυτό , έσπευσαν κάποιοι να μου δώσουν δικά τους νούμερα -μερικοί παίρνουν διπλά, ακριβώς για τέτοιους λόγους- που ήταν μικρότερα και κάπως έφυγα πιο γρήγορα) στο δημόσιο φαρμακείο της Λ. Αλεξάνδρας να πάρω τα φάρμακα και… Διαβάστε περισσότερα »
Σε νιώθω πολύ,έχω αδελφή σε ύφεση και ξέρω τις ουρές στα φαρμακεία και όλα όσα περιγράφεις.Χάρη σε αυτά τα κ..φαρμακα έχει αλλάξει όλη η ογκολογία με απίστευτες φαντασμαγορικές εξελίξεις, ούτε στα πιο τρελά όνειρα πριν μια δεκαετία.Παντως,βρε παιδί μου, έπεσες σε γιατρό ΕΣΥ υποστηρίκτρια του Άδωνη; Μα τι γκαντεμια ειν’ αυτη! Τις ευχές μου,σε φιλώ,τόσα αξιόλογα κορίτσια εδώ μέσα,μακάρι να μπορούσαμε να γνωριστούμε!❤️
Ούτος! Τώρα κατάλαβα! Δεν ήταν στο ΕΣΥ η χαριτοβρυτος κυρία! Αααα,έτσι εξηγείται.
Ποσο δύσκολο να είσαι μάνα. Πόση δύναμη έχουμε μέσα μας. Πόση δύναμη έχει η Ζωή. Να σου ζησει ο γιος, με το καλό και η κόρη! Πόσο δύσκολο το δεύτερο παιδι (γενικά), σας θαυμάζω. Να έχεις μια τελειόμηνη κύηση σου εύχομαι! Όλα καλά θα πάνε!