Πάω στη δουλειά, άντε να πάω λίγο πιλάτες, να βγω κανένα Σάββατο, μένω στο σπίτι με τους δικούς μου (έχουμε πολύ καλές σχέσεις). Έχω όμως ένα παράπονο.
_____________
H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Ρένα καλησπέρα. Εκτιμώ πολύ την ματιά σου και τις απόψεις σου. Θα μπω κατευθείαν στο ψητό. Είμαι 26 ετών, όλοι στη δουλειά μου λένε πόσο νέα είμαι (είμαι αρκετά μικρότερη τους, σε καλή θέση πάνω στον τομέα των σπουδών μου). Έχω καλή δουλειά, έχω κάποιους φίλους, δεν έχω σχέση αυτή τη στιγμή.
Έχω όμως ένα παράπονο να πω, μια απορία. Λένε όλοι έχεις τα νιάτα σου, τι ωραία, πόσο ζηλεύουν. Κι όμως εγώ δεν την περίμενα έτσι τη ζωή μου. Πάω στη δουλειά, άντε να πάω λίγο πιλάτες, να βγω κανένα Σάββατο, μένω στο σπίτι με τους δικούς μου (έχουμε πολύ καλές σχέσεις). Κι αν τα μοιραστώ αυτά, θα μου πουν όλοι έχεις την υγεία σου, την οικογένεια σου, ένα κεραμίδι χωρίς ενοίκιο και συμφωνώ είναι όλα αυτά σημαντικά. Όμως περίμενα πιο παραμύθι να το πω; Περίμενα ότι θα ήταν τα πράγματα με τόση όρεξη όση όταν ήμουν φοιτήτρια; Δεν θέλω να είμαι αχάριστη, προσπαθώ πολύ να σκέφτομαι αισιόδοξα και σιχαίνομαι την μιζέρια, όμως για ποια ελπίδα μας μιλάνε; Για την στεγαστική κρίση; Για το γεγονός ότι δουλεύουμε και πάλι δεν μπορούμε να μείνουμε μόνοι μας; Για το ότι μετράμε το ευρώ ή νιώθουμε συνέχεια κουρασμένοι;
Ξέρω ότι θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα τα πράγματα, το ξέρω. Όμως όταν μιλάω με μεγαλύτερους, αυτό λένε τα έχετε όλα και μιλάτε. Και ξαναλέω από τη μια ευγνωμονώ για τα καλά που έχω, από την άλλη δεν θα μπορούσε η ζωή να ήταν πιο δίκαιη και πιο εύκολη;
Επίσης θα ήθελα να μου πεις/πείτε πράγματα που θα μπορούσαν να κάνουν την ζωή μου πιο ενδιαφέρουσα και που θα μπορούσαν να υλοποιηθούν. Προσπαθώ να κάνω πού και πού εκδρομές και να αλλάζω παραστάσεις. Κάτι άλλο;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Προβληματισμένη
_______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Αχ, η ζωή είναι δύσκολη και άδικη. Είναι όμως η μόνη που έχουμε, δεύτερη ζωή δεν έχει, κι ας υπόσχονται οι θρησκείες διάφορα για να κατορθώσουμε να την αντέξουμε χωρίς να ξεσκίσουμε ο ένας τον άλλον από την ένταση και την αντιπαλότητα.
Υπάρχουν δύο τρόποι να θεωρήσεις τη ζωή σου. Ο ένας είναι να την δεις ως δοκιμασία, ως κάτι που σε δυσκολεύει, που δημιουργεί προσκόμματα και σου ρίχνει κάτω τα όνειρα. Που δεν σου επιτρέπει να ζήσεις «το παραμύθι» που λες κι εσύ: την καλή νεραϊδονονά που εκπληρώνει τις επιθυμίες σου με ένα κούνημα του μαγικού ραβδιού, τον άγιο Βασίλη που φέρνει τα δώρα χωρίς να κάνεις τίποτα. Μια ρουτίνα λοιπόν γκρίζα κι ατέρμονη. Μια συνεχής απομάγευση δηλαδή, που περιμένεις να περάσει μέρα με τη μέρα.
Ο άλλος τρόπος είναι να την δεις σαν δώρο. Σαν κάτι που σου χαρίστηκε χωρίς εσύ να κάνεις τίποτα (και δεν είναι αυτό το μεγαλύτερο και πιο θαυμαστό παραμύθι;) και που κάθε μέρα που νιώθεις το φως του ήλιου να λούζει τα μάτια σου είναι μια επιτυχία. Επειδή είναι. Δεν είναι δεδομένο. Άνθρωποι σκοτώνονται για το τίποτα: πνίγονται, γκρεμίζονται, τρακάρουν, παθαίνουν ανίατες ασθένειες, αλλά και ταλαιπωρούνται με χίλιους τρόπους επειδή η ζωή είναι δύσκολη. Όμως, όπως ο άνθρωπος που κοντεύει να πεθάνει δεν νιώθει ποτέ πιο ζωντανός, κι αυτό είναι κάτι που σου εύχομαι να μην το συνειδητοποιήσεις από πρώτο χέρι, είναι μια υπαρξιακή αποκάλυψη που είτε την αποκτάς, είτε όχι. Κι ίσως φτάσεις σαν τον ποιητή κάποτε να πεις «δώδεκα και μισή, πώς πέρασαν τα χρόνια.»
Μεταξύ μας αυτό που σε βασανίζει κυρίως και δεν κατανοείς γιατί και πώς σου λένε οι άλλοι αυτά που σου λένε, από την δικιά τους σκοπιά κι εμπειρία ζωής, είναι που…δεν έχεις σχέση! Επειδή μας έχουν αναθρέψει ότι είναι σκοπός της ύπαρξης και το αναγκαίο κερασάκι στην τούρτα. Όμως αυτά δεν γίνονται παραγγελία, προκύπτουν. Ως τότε;
Υπάρχουν πολλοί τρόποι να νιώσεις ζωντανή. Οι άνθρωποι κάνουν διάφορα πράγματα για να νιώσουν ζωντανοί, άλλα αυτοκαταστροφικά (ακολουθώντας την παραπάνω αρχή του βρίσκομαι κοντά στο θάνατο, ο νοών νοείτω) κι άλλα εξιταριστικά μέσω της έκκρισης αδρεναλίνης που κάνει την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά. Αθλήματα, παιχνίδια, διάβασμα που όμως σε βγάζει από την comfort zone σου και σε κοντράρει, παθιασμένο σεξ, κοινωνικοί αγώνες επειδή δεν έρχονται ουρανοκατέβατα τα κοινωνικά αγαθά εμείς τα διεκδικούμε, εθελοντισμός είναι λίγα μόνο απ’αυτά που μπορείς να κάνεις ώστε να γεμίσεις τη ζωή σου με νόημα. Και -κυρίως- με φιλοπεριέργεια. Γιατί όταν αυτή πεθάνει, τότε πεθαίνουμε κι εμείς. Πνευματικά.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Η ψυχολογία έχει το θράσος να λέει κάτι εκνευριστικά αντιρομαντικό: δεν νιώθεις ζωντανή όταν είσαι άνετα και ασφαλής, αλλά όταν ζορίζεσαι επίτηδες προς κάποια κατεύθυνση. Όχι με μεγάλα όνειρα και νεράιδες, αλλά με μικρές, εθελοντικές ταλαιπωρίες που εσύ διάλεξες και μετά αναρωτιέσαι γιατί. Αυτό που έκαναν μεγάλοι αθλητές τύπου Γιάννης Αντετοκούνμπο ή Κόμπι Μπράιαντ: έβαζαν τεχνητούς στόχους, ανέβαζαν τον πήχη μόνοι τους, ενώ κανείς δεν τους το ζητούσε. Όταν ο εγκέφαλος καταλαβαίνει ότι χαλάς ενέργεια σε κάτι που δεν στο ζήτησε κανείς, σταματάει το survival mode και πατάει «νόημα». Γι’ αυτό η φοιτητική ζωή έμοιαζε πιο ζωντανή: όχι γιατί ήσουν… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν ισχύουν αυτά που γράφεις.
Ουσιαστικοί στόχοι χρειάζονται και συνειδητοποίηση εαυτού.
Ο εαυτός δεν συνειδητοποιείται στον καναπέ. Κινείται πρώτα.
Εξάλλου οι “ουσιαστικοί στόχοι” που αναφέρεις δεν πέφτουν από τον ουρανό μετά τη συνειδητοποίηση/επιφοίτηση, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ένα 26 χρονών αγοράκι, αλλά χτίζονται μέσα από μικρές, επαναλαμβανόμενες πράξεις. Η εμπλοκή προηγείται του νοήματος, όχι το αντίστροφο.
Όχι. Τρέξιμο για το τρέξιμο;
Αυτό δημιουργεί πλύση εγκεφάλου, ρουτίνα που θολώνει το μυαλό.
Τεχνητοί στόχοι; Όχι.
Δεν κάνουμε τη ζωή μας δύσκολη για να βρούμε νόημα.
Οι ουσιαστικοί στόχοι μπαίνουν από εμάς τους ίδιους, από τότε που έχουμε συνείδηση εαυτού και σε όλη τη διάρκεια της ζωής.
Memento Mori.
Τελεία.
Αυτό. Επίσης έχουμε φάει άπειρη παπάτζα από την ποπ κουλτούρα για πολυτελή ζωή, ταξίδια, υπέροχες και μοναδικές στιγμές, αξέχαστες καψούρες, αλλά στην πραγματικότητα η ζωή μας είναι η καθημερινότητα κυρίως, που των περισσότερων είναι πεζή και κουραστική. Να είσαι ευγνώμων για όσα έχεις και κάνε μικρά πράγματα που αγαπάς. Η ομορφιά είναι ένα ηλιοβασίλεμα, ένα ζωάκι, το χαμόγελο ενός φίλου, η αγκαλιά κάποιου που αγαπάς.
Στα 26 δε σκέφτεσαι έτσι.
Αν σκέφτεσαι έτσι είσαι λάθος.
Αυτά τα θεωρείς δεδομένα.
Είσαι μέσα στη ζωή. Είσαι η ζωή.
Αν όχι, error…
Καλά κι εγώ 30 είμαι, όχι τόσο μεγαλύτερη, αν και στα 26 είσαι ακόμη πιο ξέγνοιαστος, συνήθως
Η καθημερινότητα όντως είναι πεζή, αλλά δεν αντέχεται μόνο με χαριτωμένες στιγμές, χρειάζεται και κάτι που να σε τραβάει μπροστά
Ναι, σωστά!
Δουλεύω με μια κοπελα στην ηλικία σου, ειναι μια κούκλα ζωγραφιστή, ειναι μοναχοπαιδι κ παρα πολυ έξυπνη. Ζει με τους γονεις της κ εχει μια καλή δουλεια, όπως εσυ. Έχει έρθει σε μια ξένη χώρα κυνηγημένη απο τον πόλεμο στην Ουκρανία, παράτησε τις σπουδές της στην Ιατρική στο 4ο έτος κ αρχικά ήρθε μόνη της εδω, σιγά σιγά έφερε κ τους γονεις της. Οι γονείς ουτε καν 50 στην ηλικία, δεν μιλανε την γλωσσα, δεν εργάζονται παρα μονο κατι μεροκάματα του ποδαριού. Κ πέφτει ένα βάρος δυσανάλογα βαρύ κ άδικο στις πλάτες της συναδέλφου μου. Πήγε μόνη της πέρυσι τα… Διαβάστε περισσότερα »
Δυσκολη πίστα το κορίτσι!
Όλες οι ιστορίες έχουν τουλάχιστον δύο αναγνώσεις
Δεν είναι αχαριστία να παραπονιέσαι που δουλεύεις και τα χρήματα που βγάζεις στη σημερινή εποχή δεν φτάνουν για να κάνεις αυτά που θέλεις. Όλοι μας λίγο πολύ στο ίδιο καζάνι βράζουμε. Ελπίζω τουλάχιστον, εφόσον μένεις με τους γονείς σου, να σου μένουν χρήματα στην άκρη για να έχεις ένα μαξιλαράκι ασφαλείας.
Είναι 26. Άλλα πράγματα θα έπρεπε να την ενδιαφέρουν.
Μετακυλίετε το συναισθηματικό κενό στην ζωή σάς και αυτό σας έχει απορροφήσει.
Η απώλεια ενδιαφέροντος που βιώνετε είναι πλασματική και δεν θα διαφοροποιηθώ απο τον περίγυρο σας,εχετε δεδομένα που άλλοι δεν έχουν και τα ονειρεύονται.
Είστε 26, καιρός να ερωτευτείτε!
και μετά θα πεθάνουμε, όπως είπε και ο Καλαμάρης
i can’t get no satisfaction Το 1968 οι νέοι που πάντα σκέφτονται και νοιωθουν όπως εσυ, παραλίγο να ανατρέψουν τον καπιταλισμό και την αστική δημοκρατία
ΥΓ η άλλη σημερινή ερώτηση εδώ μέσα , «σκέφτομαι να πάρω διαζύγιο» έχει ακριβώς το ίδιο υπόβαθρο
Έχεις απόλυτο δίκιο που νιώθεις έτσι. Δεν είσαι αχάριστη, είσαι ειλικρινής. Η ζωή όπως την πουλάνε (Instagram, παππούδες, HR) είναι ψέμα. Η φράση “τα ‘χεις όλα” είναι βλακεία. Έχεις στέγη από τους γονείς σου (προνόμιο ναι, αλλά όχι δικό σου επίτευγμα), δουλεύεις σε μια δουλειά που σε εξαντλεί και δεν σε αφήνει να ζήσεις, και σου λένε να είσαι ευγνώμων γιατί δεν είσαι άστεγη. Αυτό δεν είναι ζωή, είναι διαχείριση επιβίωσης. Έχεις μια δουλειά που όλοι θεωρούν «καλή». Το θέμα είναι: εσύ τη θεωρείς; Γιατί από αυτά που γράφεις, η δουλειά σου σε κουράζει, δεν σε αμείβει αρκετά ώστε να… Διαβάστε περισσότερα »
Ερωτεύσου, κοπέλα μου.
Σε καταλαβαίνω. Το ότι είμαστε σε αυτή την ηλικία σε αυτές τις συνθήκες σε αυτή την χώρα δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας. Όμως όσο μισώ το συναίσθημα της απελπισίας άλλο τόσο με εκνευρίζει και η λογική να πάω να παίξω τένις μήπως νιώσω καλύτερα, να κάνω παραπάνω σεξ μήπως νιώσω καλύτερα, να πιω μάτσα και να κάψω δεντρολίβανο. Κάποιες δυσκολίες είναι αντικειμενικές και όσο σεξ και να κάνω πάντα θα με δυσκολεύουν συναισθηματικά. Σαν το ”έλα μωρέ βγες να πάρεις αέρα να σου περάσει..” για την κατάθλιψη. Αγωνιστικούς χαιρετισμούς, η πλειοψηφία τα ίδια περνάμε.