Τον τελευταίο καιρό το παρατηρώ, με αυξανόμενη έκπληξη και πολλές φορές ενόχληση.
______________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γεια σου Ρένα! Η σκέψη που έχω δεν είναι τόσο ερώτηση όσο θέμα για το οποίο θα ήθελα να μάθω τη γνώμη τη δική σου και των αναγνωστών.
Είμαι 36 χρονών, και το λέω γιατί στον τρόπο σκέψης και αντιμετώπισης τέτοιων ζητημάτων παίζει έναν κάποιο ρόλο η ηλικία και η «ωριμότητα». Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ, με αυξανόμενη έκπληξη και πολλές φορές ενόχληση, παιδιά μικρών σχετικά ηλικιών να κυκλοφορούν σε δημόσιους χώρους, χώρους εστίασης κτλ κάνοντας πολλές φορές φασαρία, ουρλιάζοντας ανεξέλεγκτα, τρέχοντας και γενικά ενοχλώντας τον υπόλοιπο κόσμο που δεν έχει παιδιά, όπως εγώ.
Υπάρχει σαφέστατα μια αλλαγή στο λεγόμενο parenting, με τους γονείς να μην θέλουν να νουθετήσουν με αυστηρό τρόπο τα παιδιά τους, και φυσικά να μη σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους όσον αφορά τις απόψεις των γύρω τους επ’ αυτού. Αναγνωρίζω οτι οι γονείς μικρών παιδιών είναι κουρασμένοι άνθρωποι που πολλές φορές απλώς θέλουν να πιούν έναν καφέ με την ησυχία τους, αλλά νιώθω ότι στον βωμό της σημαντικότητας της ανατροφής και της καλοπέρασης των παιδιών τους μάλλον ξεχνάνε ότι υπάρχουν και άλλοι κουρασμένοι άνθρωποι γύρω τους, ή άνθρωποι με προβλήματα που βγήκαν κι αυτοί να πιουν έναν καφέ ή να φάνε ένα φαγητό με την ησυχία τους.
Μεγάλωσα με γονείς που σέβονταν απόλυτα τους άλλους, και όπου χρειαζόταν μου έλεγαν να καθίσω ήσυχη και να μην ενοχλώ, όπως και οι περισσότεροι της γενιάς μου. Και το θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό και υγιές, γιατί νομίζω πως αν μεγαλώσεις ένα παιδί που δε σεβεται τους άλλους, μάλλον κάπως ετσι θα παραμείνει. Ο λόγος για τον οποίο έστειλα είναι γιατί, μέσα σε πολλά άλλα περιστατικά, σε παραθαλάσσια ταβέρνα που είχα πάει να πιω το ούζο μου ένα μεσημέρι με ηρεμία, μια παρέα δέκα παιδιών έκανε υπερβολικό σαματά με φωνές και σκουξίματα δίπλα μου, ενώ οι γονείς άραζαν στο διπλανό μαγαζί χωρίς ούτε στιγμή να σκεφτούν ότι τα βλαστάρια τους ενοχλούν. Κάποιοι βρίσκουν υπερβολική αυτή την ενόχληση με δικαιολογίες τύπου «παιδιά είναι», ή «τι να κάνουν κι οι γονείς». Αλλά κάτι μπορούν να κάνουν κι αναρωτιέμαι γιατί δεν το κάνουν. Ξεχνάνε άραγε ότι κάποτε κι αυτοί ενοχλούνταν από τα παιδιά; Είναι σαν, με το που κάνει κάποιος παιδί να μεταλάσσεται, να νιώθει ότι πλέον έχει το ακαταλόγιστο και μπροστά στην αποστολή του μεγαλώματος παιδιού τα δικαιώματα των υπολοίπων ωχριούν. Ή μήπως είμαι υπερβολική; Πάντως κάθε φορά που μου συμβαίνει κάτι τέτοιο προσπαθώ σοβαρά να κάνω ασκήσεις ηρεμίας και καταλήγω να φεύγω με τεντωμένα νεύρα. Για κουβέντα με τους γονείς ούτε που το σκέφτομαι, όπως είπα και παραπάνω είμαι σίγουρη ότι θα αντιμετωπίσω αποδοκιμασία και δεν έχει νόημα.
Περιμένω τις απόψεις σας! (Για να προλάβω μερικούς και μερικές, ατάκες τύπου «όταν κάνεις παιδί θα καταλάβεις» δε βοηθούν την κουβέντα.)
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαρίνα
________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Τρελαίνομαι για την μυρωδιά της ναπάλμ το πρωί! Μας φυτίλιασες καταπληκτικά! Θα προχωρήσω λοιπόν σε αυτό τον δρόμο για να γίνει σφαγή στα σχόλια, αλλά θα δώσω και δύο απαντήσεις για να σας καλύψω όλες.
Το θέμα είναι παλιό, πολύ παλιό. Το παρατηρείς αυξανόμενα με έκπληξη κι ενόχληση τώρα επειδή είσαι 36 και μάλλον η κοινωνία σε πρήζει να κάνεις δικά σου παιδιά, όπως κάνει γενικά η κοινωνία και κατόπιν ξεχνά να πει ότι θα έρθεις αναγκαστικά στην αντίστοιχη θέση γονιών (βλέπεις το οξύμωρο των κοινωνικών προσδοκιών;;;). Ταυτόχρονα οι γονείς δεν έχουν πλέον πολλά αποτελεσματικά εργαλεία για να «κοντρολλάρουν» τα παιδιά, αντίθετα με τα παλιά που έπεφτε ράβδος και δεν τολμούσαν πολλά πολλά. Γιατί αυτό που κατά βάθος ζητείται είναι να βρίσκονται τα παιδιά γύρω σαν να μην βρίσκονται παιδιά γύρω.
Δεν σου έχω λύση, επειδή λύση δεν υπάρχει, ουσιαστικά. Τα παιδιά που «κάθονται ήσυχα» δεν κάθονται ήσυχα επειδή έχουν τρομερά παιδαγωγικά αποτελεσματικούς γονείς (μακάρι να αρκούσε να τους πουν να κάτσουν ήσυχα). Κάθονται ήσυχα είτε επειδή η ψυχοσύνθεσή τους είναι τέτοια εγγενώς και θα κάθονταν ήσυχα ακόμα και γονείς Ταλιμπάν να είχαν, είτε υπάρχει τρομοκρατία στο σπίτι (πολύ κανονικοποιημένο σε γονείς του εξωτερικού όπου υπάρχει άλλου τύπου πειθαρχία, την οποία σε γενικές γραμμές θα κατακρίναμε έντονα), είτε οι γονείς τρομαγμένοι από την κοινωνική κατάκριση και την αδυναμία να τα κοντρολλάρουν τους δίνουν οθόνες για να είναι σιωπηλά κι ακίνητα (βέβαια κι αυτό κατακρίνεται αλλά πολύ λιγότερο ντροπιαστικά). Οι συγκεκριμένοι γονείς βέβαια ήταν αντιμέτωποι με το πλήθος των παιδιών: δεν πάμε πουθενά με 10 παιδιά, κλείνουμε όλο το μαγαζί για την παρέα μας ακριβώς γι’αυτό το λόγο που αναφέρεις.
Η απάντηση μου αυτή δεν ικανοποιεί βεβαίως το κοινό αίσθημα όσων δεν έχουν εμπειρία παιδιών, αλλά είναι η (σκληρή, αδυσώπητη) πραγματικότητα. Μια αναγνώστρια έλεγε πολύ σοφά ότι δεν καταφέρνει να κοντρολλάρει ούτε τις γάτες της!
Η πολίτικαλι κορρέκτ απάντηση, από την άλλη, φυσικά είναι ότι οι γονείς οφείλουν να βάλουν ΟΡΙΑ στα παιδιά τους, κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να ενοχλείται από τα παιδιά των άλλων κι ότι η κοινωνική συνύπαρξη απαιτεί τα παιδιά να κινούνται μέσα σε καθορισμένους χώρους και χρόνους. Ορίστε, πάρε όποια απάντηση νομίζεις πιο ταιριαστή για σένα.
ΥΓ. Δεν είναι κακό να τους κάνεις επισήμανση, ο φυσιολογικός γονιός είναι προετοιμασμένος ότι το παιδί του δύναται να ενοχλήσει. Συνήθως φιλοτιμείται. Αν δεν υπάρχει αποτέλεσμα είναι επειδή δεν μπορεί, όχι επειδή δεν θέλει. Συνήθως τότε παίρνει το παιδί και φεύγει.
YΓ2. Όταν ακούς «παιδιά είναι» δεν θέλουν να ασχοληθούν.
Η Ρένα απαντά: Πώς χειριζόμαστε την ενόχληση από τα παιδιά των άλλων;
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Καταρχήν τα παιδιά που ουρλιάζουν δεν ενοχλούν μόνο τους άτεκνους. Επίσης δεν θεωρώ ότι οι γονείς που κοντρολάρουν τα παιδιά τους ή έχουν πολύ ήσυχα παιδιά ή είναι τρομοκράτες. Εγώ ήμουν ήσυχο παιδάκι αλλά ο αδερφός μου ήταν φουλ στην ενέργεια. Ήξερε όμως ότι αν πάμε κάπου και ξεφύγει από τα όρια, την πρώτη φορά είναι παρατήρηση, την δεύτερη φεύγουμε. Δεν είναι τρομοκρατία, είναι συνέπεια των πράξεων σου. Μας εξηγούσαν ότι κανένας στο χψ καφέ/ταβέρνα δεν βγήκε για να μας ακούει να φωνάζουμε. Ξέρουν πολύ καλά οι γονείς πότε ενοχλούν τα παιδιά τους αλλά δεν τους νοιάζει. Σου λέει, εγώ… Διαβάστε περισσότερα »
Έχω και άλλα (πολύ με ενοχλεί αυτό το θέμα, θα το κοιτάξω 😂). Μην κοροιδευόμαστε ότι το δίπολο είναι ή θα ουρλιάζει ή θα είναι στο τάμπλετ. Οι περισσότεροι από εδώ δεν είχαμε “ηλεκτρονικά” να μας κρατάνε απασχολημένους αλλά με κάποιο μαγικό τρόπο μαθαίναμε ότι δεν είναι όλοι οι χώροι ίδιοι. Σε μια οικογενειακή ταβέρνα με παιδική χαρά, είναι λογικό να έχεις κάποιες φωνές. Μπορείς να επιλέξεις αυτό για να βγεις με τα παιδιά σου. Αλλά και εκεί δεν είναι λογικό να κάνουν διαγωνισμό τσιρίδας. Επίσης υπάρχει και μια κατανόηση. Άλλο να υπάρξει tantrum στο supermarket ή στο αεροπλάνο που… Διαβάστε περισσότερα »
Εννοείται, το παιδί θέλει να παίξει.
Όταν αποφασίζεις να το πάρεις μαζί σου σε χώρους όπου θα συναναστραφεί άλλους ανθρώπους, πρέπει να του το διδάξεις, είναι δουλειά.
Δε θα πας να ξεκουραστείς και θα αφήσεις τα παιδιά ανορίοτα, να ενοχλούν.
Δε φταίει το παιδί, ο έχων την επιμέλεια και την ευθύνη διαπαιδαγώγησης φταίει.
Οι κοινωνίες έχουν κανόνες.
Θα δυστυχήσουν αν δεν τους μάθουν από νωρίς.
Συμπάσχω. Ρε συ τους δίνουν τάμπλετ μα δεν είναι ούτε με αυτά ήσυχα. Φταίει, ίσως, που δεν τους δίνουν σημασία στο σπίτι και όταν βγουν, οπουδήποτε κι αν βγουν, κάνουν σαν τρελά.
Εγώ πάντως τις σπάνιες φορές που βγαίναμε εξω ή επρεπε να παω καπου κ να τα εχω μαζι πχ σε τραπεζα, όσο ήταν πολύ μικρά τους εδινα το κινητό να παίζουν παιχνίδια. Δε γινόταν αλλιώς. Στο σπίτι ειχα εκατοντάδες τρόπους να τα απασχολώ, εξω οχι.
Συμφωνώ 1000% 👍
Πόσο συμφωνώ. Σε όλες τις απαντήσεις αυτού του θέματος βλέπω ότι υπάρχει ο διαχωρισμός ή το παιδί είναι ήσυχο από φυσικού του ή σούπερ ζωηρό άρα ο γονιός δε μπορεί να κάνει τίποτα εκτός από τρομοκρατία και ξύλο. Με αυτή τη λογική δεν υπάρχει κανένας λόγος διαπαιδαγώγησης, αφού ότι και να κάνεις ως γονιός εξαρτάται από το παιδί και την ιδιοσυγκρασία του. Η ανατροφή παιδιών είναι παλούκι δε το συζητάμε. Κάποιοι όμως πραγματικά το προσπαθούν και φαίνεται. Εγώ γτ βλέπω και παιδιά με όρια; Παιδάκια που παίζουν και χαίρονται μια χαρά αλλά αν τους πει η μαμά τους να ηρεμήσουν… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ απόλυτα! Και εγώ που έχω παιδί (και δεν το λές ήσυχο) ενοχλούμαι από την ανεξέλεγκτη φασαρία των παιδιών! Δυστυχώς κάπως έτσι ξεκινάει ο δικαιωματισμός. Μέχρι τα 5 του γιου μου πηγαίναμε για φαγητό σπάνια, και όταν πηγαίναμε κρατούσαμε σετ ζωγραφικής για να παίζει. Τώρα που είναι 10 κρατάμε βιβλία, παίζουμε μεταξύ μας στο τραπέζι διάφορα παιχνίδια και – επειδή είμαστε άνθρωποι με ανάγκες και εμείς – όταν θα θέλουμε να πούμε δυο κουβέντες με τον άντρα μου θα πάρει κινητό να παίξει. Δεν τον αφήναμε ποτέ ελεύθερο να ενοχλεί, και έχει μάθει να σέβεται τον χώρο που βρίσκεται και… Διαβάστε περισσότερα »
Μένω στην πιο τουριστική περιοχή της Αθήνας και παρατηρώ παιδάκια όλων των χωρών, κυρίως δυτικής κουλτούρας. Είναι ήσυχα και νορμάλ γιατί οι γονείς τους είναι ήρεμοι και φέρονται κανονικά. Οι Έλληνες γονείς είναι υστερικοι, νευρωτικοί, φωνακλαδες, αχάριστοι που τι τραβάνε…. , αυτιστικοί (εννοώ κοινωνικά) δηλ. μιλάνε ακατάπαυστα , μόνοι τους στο παιδί σα να είναι ντουβαρι , χωρίς ανταπόκριση από το παιδί. Πόσες φορές έχω δει καημένο παιδάκι που απλά περπατά και η άλλη να το πρήζει ότι θα πεσει, ότι να κρατηθεί (γιατί να κρατηθεί; Απλά περπατάει) και το παιδί βουβό με σκημενο το κεφάλι να υφίσταται το παραλήρημα.… Διαβάστε περισσότερα »
Στην περιοχή μου μένουν πολλά ρωσιδακια. Τουριστική περιοχή και εδώ. Δεν μπορώ να πω, έχω δει και άτακτα και φρόνιμα.
Δεν μιλώ στοχευμένα, είπα για δυτική κουλτούρα γιατί αυτό ξέρω. Δεν θα ήθελα να ξέρω …. πως περνούν τα παιδιά των Ρώσων , Αράβων, Κινέζων κλπ γιατί είμαι άσχετη από τέτοιους πολιτισμούς. Το ζήτημα είναι να φτιάξουμε τον δικό μας πολιτισμό που συγγενεύει με της Ευρώπης. Οι Έλληνες γονείς είναι υστερικοι και μουρλαινουν τα παιδιά τους
Έχω ένα παιδί που ήταν αρκετά ζωηρό αλλά είχαμε όρια. Δεν δίναμε συχνά τάμπλετ. Στις εξόδους σπάνια. Πήγαινα παντού διότι δεν ήθελα να στερηθώ κάποιους χώρους λόγω παιδιού. Έφαγα φυσικά με το κουτάλι παιδότοπους και πάρκα αλλά πήγαμε και σε βιβλιοθήκη και σε μουσεία, ακόμα και σε ντοκιμαντέρ. Έμαθε να συνυπάρχει στην κοινωνία,ανάλογα με τον χώρο. Παρόλα αυτά επειδή είναι μισό Ελληνάκι, άκουσα χίλια μύρια σχόλια. Έκλαιγαν αλλά παιδιά στην πολυκατοικία και έφταιγε το δικό μου. Διότι τα ξανθά είναι ήσυχα. Καλό μάρκετινγκ και η ψευδαίσθηση διαλύθηκε όταν διαπίστωσα πως πολλοί γονείς σε ανώτερους κοινωνικούς κύκλους, πέραν της βιολογικής διατροφής,… Διαβάστε περισσότερα »
Χαπακώνουν τα νήπια οι λαοί οι σωστοί, οι προοδευτικοί, οι προηγμένοι.
Τί σύγκριση να γίνει;
Τί ζωή θέλουμε;
Μετανάστες οικονομικοί ή όχι, αλλά δε θα αλλοιωθούμε, όχι για να ενσωματωθούμε.
Να τη βράσουμε την πρόοδό τους.
Δεν καταλαβαίνω τι εννοείς “χαπακωνουν”. Δε μίλησα για μετανάστες ή Ρόμα ή δεν ξέρω τι. Είπα ότι ότι οι Έλληνες γονείς είναι υστερικοι , τελείως απαίδευτοι , και φανφαρονοι στην πλειοψηφία. Δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει γεννάω άνθρωπο
Απαντώ στη Mauve.
Μην απαξιώνετε συλλήβδην τους γονείς.
(Η αναφορά είναι για τους Έλληνες μετανάστες στις άλλες χώρες.
Καλύτερα λίγο φωνακλάδες, παρά κατεσταλμένοι… )
Εκπλήσομαι που πήρε τόσα λαικ το σχόλιο αυτό… Έχοντας ζήσει σε 3 διαφορετικές χώρες εκτός Ελλάδας και κάνοντας παρέα με ανθρώπους με παιδιά συνήθως, θα πω ότι παντού υπάρχουν διαφορετικά parenting styles, ήσυχα ή μη παιδιά κλπ Το ότι βλέπεις παιδάκια εκτός του καθημερινού τους περιβάλλοντος, σε διακοπές, δεν καλύπτει το εύρος της καθημερινότητας τους. Ούτε η διάθεση των γονιών είναι η ίδια μετά τη δουλειά τρέχοντας να μαγειρέψουν ή όταν βολτάρουν στην Πλάκα. Δεν μου αρέσουν γενικώς οι υπεραπλουστεύσεις τύπου οι Έλληνες αυτό οι Ιταλοί εκείνο λες και ζούμε σε ανέκδοτο των 90ς…. όσο για το “κοινωνικά αυτιστικοί” τι… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είναι απλά υπεραπλούστευση, έχουν μπει όλοι σε ένα τσουβάλι , έχουν μπει οι ταμπέλες / χαρακτηρισμοί -υστερικοί – τρελοί- αχάριστοι – φωνακλάδες – στερημένοι – κοινωνικά αυτιστικοί ( θα ήθελα πολύ να μου εξηγήσουν τον όρο επειδή πραγματικά δεν τον καταλαβαίνω), σε μία απάντηση που κατά τα άλλα ήθελε να μας δείξει πόσο υπερβολικοί και έντονοι είναι όλοι οι Έλληνες γονείς.
Έχετε τσουβαλιάσει όλους τους γονείς , τους κρίνετε κάτω από το δικό μας πρίσμα μόνο. Δεν ξέρω σε τι χώρους κινείστε αλλά αυτά που γράφετε είναι προφανώς η εικόνα σε υπερβολή. Ότι ως λαός είμαστε πιο έντονοι από τους βόρειους είναι πραγματικότητα, , δεν είναι χαρακτηριστικό των γονέων μόνο αυτό, είναι των Ελλήνων όλων. Κρίνετε τον γονέα από τα δευτερόλεπτα που θα περάσει δίπλα σας και θα λέει στο παιδί να προσέχει στο δρόμο, δεν έχετε δει όμως αν πριν ένα λεπτό πήγε να περάσει τον δρόμο χωρίς να κοιτάξει, ή αν περπατάει αμέριμνο χωρίς να έχει στο νου του… Διαβάστε περισσότερα »
Προσωπική πικρία κι αγχώδης διαταραχή λόγω γονέων.
Θα είχε ενδιαφέρον να ξέρουμε αν τα likes προέρχονται από γονείς, από παιδιά, από μη γονείς.
Ποιοί είναι αυτοί που θεωρούν τους Έλληνες γονείς αυτιστικούς κοινωνικά, νευρωτικούς, αχάριστους, ολότρελους, στερημένους, ανόητους;
Έλα να σου πω λίγο τι γίνεται με τις ταβέρνες για να ξέρεις, μιας και ήταν αυτό το παράδειγμα σου. Να σε μπάσω λίγο στη ψυχολογία του μέσου γονιού το 2025. Όπως λοιπόν λες και η ίδια αυτό το μοτίβο , των ανεξέλεγκτων παιδιών το συναντάς …στις παρέες παιδιών . Ή τουλάχιστον το συναντάς στις παρέες παιδιών πιο συχνά . Πόσο συχνά θα το συναντήσεις ας πούμε σε μιατριμελη/ τετραμελή οικογένεια που πήγε με το παιδι ή τα δύο της παιδιά στη ταβέρνα να φάει το καλαμαράκι της και να πιει τη μπυριτσα της μετά το μπάνιο? Εγώ θα έλεγα… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ! Κι εγώ που μεγάλωσα με γνώμονα το τι θα πουνε οι άλλοι τι κατάλαβα; Σέβομαι σε βαθμό αηδίας τους άλλους και δεν διεκδικώ. Αλλά ως μικρή όλοι μου έλεγαν μπράβο που ήμουν τόσο υπάκουη. Δεν φοβόμουν τους γονείς μου αλλά μου είχαν κάνει πλύση εγκεφάλου οτι πρέπει να είμαι ήσυχη και να μην ενοχλώ αλλιώς θα ντροπιάσω όλη την οικογένεια και τους προγόνους μου. Τώρα θέλω η κόρη μου να διεκδικεί κι ας το κάνει και μαζί μου, κι ας με αψηφά και να με ρωτά γιατί πρέπει να κάνει κάτι που της λέω.
Ακριβώς αυτό. Συμφωνώ μαζί σου κι ας μην έχω παιδιά. Στρατιωτάκια αμιλητα και ακίνητα θα πρέπει να γίνουν τα παιδιά για να μην ενοχλούν κανέναν; Είναι πολλές οι φορές που ενοχλούν ενήλικες με την γαϊδούρια τους, πάρα τα παιδιά. Έλεος με τα δικαιώματα που προβάλλουν ορισμένοι ότι έχουν. Έχεις δικαίωμα στην ησυχία σου κυρία μου; Βρες έναν χώρο να την αποκτήσεις, μην απαιτείς όλος ο κόσμος να προσαρμοστεί στην ανάγκη σου.
Να πούμε εδώ ότι υπάρχουν χώροι που δεν δέχονται παιδιά, γιατί δεν τους επιλέγετε ;
Ο σκοπός είναι να χωριστούμε 100% σε γονείς και άτεκνους ή να εισάγουμε σιγά σιγά τα παιδιά στην κοινωνία; Θα δώσω ένα παράδειγμα. Ζω στην Αγγλία και συνεπώς πολλοί γονείς με τους οποίους συναναστρέφομαι είναι expats οπότε δεν έχουν υποστηρικτικό δίκτυο παπουδογιαγιάδων να κρατάνε τα παιδιά για να γίνουν κάποιες απαραίτητες δουλειές. Η διαφορά στην προσαρμοστικότητα αυτών των παιδιών είναι εμφανής. Στην παιδική χαρά και στο soft play θα παίξουν με τα άλλα παιδιά και θα φωνάξουν, αλλά στο supermarket και στο εστιατόριο θα κάτσουν ήσυχα, θα μιλάνε με τους γονείς τους, θα διαβάζουν ένα βιβλίο, ή θα ζωγραφίζουν. Αν… Διαβάστε περισσότερα »
Καλά όχι μονο στο εξωτερικό. Εγω γνωρίζω, και βλεπω και έξω, οικογένειες με παιδια που εχουν μια χαρα συμπεριφορα, στο επιπεδο του εφικτου προφανώς, κάποια στιγμη κατι παντα ξεφευγει.
Έλα ρε συ cookie μου συγκρίνεις τώρα την Αγγλία με την Ελλάδα. Που έχουν κάτι πάρκα τεράστια και πεντακάθαρα. Με τα γρασιδια και την απλά τους. Τα αφήνεις εκεί και ξελυσσανε και δεν τα κάνουν λίμπα στο σούπερ μάρκετ. Εδώ που? Στον παιδότοπο που όσες φορές τη πήγα δε γλιτώσαμε το σταφυλόκοκκο ? Στη παιδική χαρά που είναι το ένα πάνω στο άλλο και δε γλιτώνεις το τσακωμό ? Στο σπίτι ? Που και πότε? Έχω την αδερφή μου Λονδίνο και μπορώ να καταλάβω τη διαφορα. Φέρε το αγγλάκι να ζήσει στην Ελλάδα ένα χρόνο και θα δούμε πόσο οριοθετημένο… Διαβάστε περισσότερα »
“Ας είμαστε οι ενήλικες περισσότερο σεβαστικοι να έχουμε μια κοινωνία που σέβεται τον άλλο και τα παιδιά θα κληθούν να μεγαλώσουν σε αυτη.” Μα αυτο λέμε, ενηλικες που δεν σεβονται τους αλλους και μεγαλωνουν με τον ιδιο τροπο τα παιδια τους. Δεν φταιει μονο ο τοπος, αν εφταιγε ο τοπος θα συμπεριφερονταν ολα τα παιδια ετσι, δεν συμπεριφορονται ομως.
Μιλάω και για τους ενήλικες που δεν έχουν παιδιά και είναι οι μισοί. Δε διαμορφώνουν τη κοινωνία μόνο οι γονείς. Εγώ προσωπικά πιο πολύ ενοχλούμαι στις εξόδους από όσους δεν έχουν παιδιά . Γιατί οι περισσότεροι από όσους δεν έχουν παιδιά δε ξέρουν καν μέχρι που φτάνουν τα όρια της ελευθερίας τους κάτι που λίγο έως πολύ οι γονείς το ξέρουμε γιατί την έχουμε στερηθει. Και πες μου ότι δε σου έχει τύχει τύπος ή τύπισσα που για να μην ενοχλήσει τη παρέα του επειδή καπνίζει έχει το χέρι με το τσιγάρο του πίσω από τη καρέκλα και λιβανιζει εσένα… Διαβάστε περισσότερα »
Μα φυσικά και οι μη γονείς είναι έτσι. Απλα το θεμα εδω εχει να κανει με γονείς. Εγω παντως που βγαινω αρκετα συχνα και παω και σε μερη που υπαρχουν παιδια και ας μην εχω εγω ή βγαινω με φιους και τα παιδια τους, ή τα ανηψια μου, δεν ειναι οτι παντού βλεπω ενοχλητικά παιδιά. Συνηθως βασικα δεν ειναι ενοχλητικα παιδια απλα αυτο που βλεπω ειναι οτι οταν ενα παιδι ειναι ενοχλητικο συνυθως ειναι και οι γονεις του, make sense. Επισης εγω υποστηριζω το να εκτιθενται τα παιδια σε διαφορετικα περιβαλλοντα γιατι μονο με την εκθεση θα μαθουν να προσαρμοζονται,… Διαβάστε περισσότερα »
Μόνο που η σύγκριση μου δεν ήταν Αγγλάκι vs Ελληνάκι. Ή σύγκριση ήταν μεταξύ των παιδιών που λόγω ανάγκης μαθαίνουν να λειτουργούν σε διαφορετικούς χώρους (κάποιοι από τους οποίους δεν είναι φτιαγμένοι για παιδιά) και αυτών που δεν έχουν αυτές τις εμπειρίες λόγω υποστηρικτικού δικτύου. Το ίδιο φαινόμενο το έχω ακούσει από Ινδούς, Γάλλους, Γερμανούς, Σκανδιναβούς, Τσέχους, Πακιστανούς… δεν έχει σημασία. Επίσης σε περίπτωση που δεν είναι προφανές από τα προηγούμενα μου σχόλια, εμεις μεγαλώσαμε “οριοθετημένα” ζώντας στο εξωτικό, καταπράσινο, με αγχανείς εκτάσεις γρασιδίου… κέντρο της Θεσσαλονίκης. Και όχι, δεν μας οριοθέτησαν με ξύλο ή με τρομοκρατία. Υ.Γ. Στον τομέα… Διαβάστε περισσότερα »
Με την ίδια λογική, απαιτείς κυρία μου να αμολήσεις το παιδί σου ελεύθερο να αλαλάζει; να το πας παιδότοπο, μη περιμένεις να προσαρμοστεί ο άλλος στην ανάγκη σου. Υπάρχουν χώροι που είναι σχεδιασμένοι για παιδιά, γτ δεν τους επιλέγετε;
Γενικά καλό είναι να μάθουμε να συνυπάρχουμε με σεβασμό. Μόνο καλό θα μας κάνει ως σύνολο. Οι ενήλικες που φέρονται με το τρόπο που περιγράφονται στα παραπάνω σχόλια όρια δεν έχουν και σεβασμό. Όρια και σεβασμό δε μαθαίνεις στα 25 σου. Στα εμφυσούν από μικρή ηλικία η οικογένεια, το σχολείο και η κοινωνία εν γένει.
Μιλάς για ευημερία του συνόλου, και τη βασίζεις στον εξοβελισμό ενός μέρους του συνόλου (των παιδιών και των γονιών τους) σε συγκεκριμένους (παιδο)τόπους. Να τους στείλουμε και σε κανα ξερονήσι ξερωγώ, για το καλό του συνόλου. Το ίδιο κάνουμε και με τους μετανάστες, το ίδιο και με τα τρανς, το ίδιο κάνανε και με τις γυναίκες παλιότερα, καλά πάμε. Το είπαμε παιδότοπο, ακούγεται όμορφο, και πια μπορούμε να το εκτοξεύουμε ως υπαγόρευση και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Αμ δε. Οι δημόσιοι χώροι είναι όλων. Και η συνολική ευημερία δεν μπορεί να είναι μόνο η δική μας. Τουλάχιστον ας μην αξιωνουμε… Διαβάστε περισσότερα »
Απάντησα σε σχόλιο αντιστρέφοντας τη λογική του. Δες το και θα καταλάβεις το σκεπτικό. Μη βγάζεις συμπεράσματα και μούτζες χωρίς να έχεις δει όλη τη συζήτηση.
Κανέναν να μη στείλουμε πουθενά. Να μάθουμε να συνυπάρχουμε με σεβασμό.
Το σχόλιό μου ήταν κυρίως χιουμοριστικό. Αλλά εκτός από τις οριοθετήσεις του χώρου δεν πολυσυμπαθώ από ό,τι φαίνεται ούτε τις οριοθετήσεις της πολυσημείωσης που χρειάζεται ο γραπτός λόγος ώστε να είναι επιτυχής η επικοινωνία. (Αστειευόμουν κυρίως). Το διάβασα και το δικό σου σχόλιο, και το καταλαβαίνω. Ωστόσο δε συμφωνώ στον κάθετο διαχωρισμό του χώρου. Γενικότερα. Όχι μόνο στο ζήτημα των παιδιών (γι αυτό αν είδες μίλησα για μετανάστες, τρανς κλπ). Είναι γενικότερο δηλ το σχόλιο. Ζητάμε οριοθέτηση του χώρου, για να ζήσουμε μέσα του όσο πιο προγραμματισμένα γίνεται. Κι αυτό με χαλάει. Καταλαβαίνω ωστόσο πολύ καλά, ότι ακριβώς το απρογραμμάτιστο/… Διαβάστε περισσότερα »
Προσωπικά δε μιλώ για οριοθέτηση του χώρου, αλλά των ανθρώπων, όχι καταπιεστικά αλλά στο πλαίσιο της συνύπαρξης στην κοινωνία. Η ελευθερία χωρίς όρια είναι ασυδοσία και χάος, και στο πλαίσιο αυτό οφελείται ο πιο αδίστακτος – κοινώς αυτός που δε διστάζει να καταπατήσει τα δικαιώματα του άλλου με πρόσχημα την ελευθερία. Το ζούμε καθημερινά το έργο διότι ως λαός δεν μάθαμε να σεβόμαστε. Και το γονιό που ζορίζεται θα σεβαστώ – αύριο πολύ πιθανόν να είμαι κι εγώ μαμά και το παιδί μου να κλαίει, και τον άτεκνο που βγήκε να πιει ένα καφέ. Και τον μετανάστη και το τρανσ… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν νομίζω οτι χαλιέται κανείς με το χύμα και το απρογραμμάτιστο του άλλου εαν δεν παραβιάζει τα δικά του όρια και χώρο. Το “φτανω μεχρι εκει που δεν σε ενοχλώ” είναι βασικό και το μαθαινουν τα παιδια (θα έπρεπε) απο πολυ μικρη ηλικια διαφορετικα καμια κοινωνια δεν θα μπορουσε να λειτουργησει. Δηλαδη το μαθαινει μεχρι και ο ανηψιος μου στον χιππικο παιδικό σταθμο που πηγαίνει. H χωρα αυτη τη στιγμη εχει πανω απο 10 εκατ. κατοίκους, φαντασου να λειτουργουν ολοι απρογραμματιστα και χυμα. Φαντασου οταν το δικό σου το απρογραμματιστο και το χυμα ερχεται σε αντιθεση με του δίπλα το… Διαβάστε περισσότερα »
“Δεν υπαρχει κοινωνια απο την αρχη του κοσμου που δεν ειχε κανονες” (Δε θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο) (!!) Υποθέτω λοιπόν ότι και η ελληνική κοινωνία (ή άλλες ακόμα πιο χύμα/ φασαριόζικες/ κτλ, φαντάζεσαι, είμαι σίγουρη, δεν αναφέρομαι): υπάρχει. Δεν την φαντάζομαι. Για να υπάρχει λοιπόν στηρίζεται σε κανόνες (λειτουργικούς, ώστε να εξασφαλίζουν τη συνέχειά της). Δεν υπάρχει μόνο ένας λειτουργικός τρόπος να συνυπάρξεις. Οι κανόνες φτιάχνονται απο εμάς, μέσα από τη συνύπαρξη. Δεν είναι προκάτ και τους χρησιμοποιούμε (απλώς). Ζώντας τους, χρησιμοποιώντας τους, τους αλλάζουμε κιόλας. Προσαρμοζόμαστε και τους πρσαρμόζουμε. Συμφωνώ. Πώς στο καλό όμως θα μάθει το… Διαβάστε περισσότερα »
ΑΥΤΟ! Δημιουργείς αντικοινωνικούς που θα πρέπει να ανεχτείς! Read the room εν ολίγοις! Αμόλα το να κάνει χαμό, είμαι μαζί σου ότι το παιδί πρέπει να κάνει χαμό, εκτονώνεται, κοινωνικοποιείται, ανάβει ο εγκέφαλος από τις συνάψεις που δημιουργούνται εκείνη τη στιγμή. Αλλά μάνα μου δεν είναι όλοι οι χώροι το ίδιο, και εδώ ερχεται η διαπαιδαγώγηση απ το σπίτι. Ναι, ανήκω στους 40άρηδες που μας ρίχναν ένα βλέμμα κ βγάζαμε μόκο, δεν ήταν αυτό το τραύμα μου, με έμαθε ότι ο δημόσιος χώρος ανήκει σε όλους, τον σέβομαι και τον μοιράζομαι ευπρεπώς, δηλαδή δεν είμαι ένα αντικοινωνικό πλάσμα. Μια χαρά… Διαβάστε περισσότερα »
Βρε παιδιά… “Με την ίδια λογική” είπε ο άνθωπος. Γύρισε το επιχείρημα ανάποδα.
Ναι τερατάκι μου, μιλούσα κυρίως: α) χιουμοριστικα, β) γενικότερα για τα δια-χωριστικά.
Επίτρεψέ μου ωστόσο, μιας που το θέτεις: δεν είναι ακριβώς το ίδιο (δεν είναι δηλ -ΘΕΩΡΩ- ισομερώς αντιστρέψιμες οι λογικές):
-αποσύρομαι από έναν χώρο επειδή ενοχλούμαι
-διώχνω κάποιον από έναν χώρο επειδή με ενοχλεί
Το πιάνεις γιατί;
Το καταλαβαίνω. Είναι χρήσιμοι οι adults-only και οι family-only χώροι για διάφορους λόγους. Αλλά η ουσία είναι σε αυτό που λέει παρακάτω η daria. Τα παιδιά να μάθουν να προσαρμόζουν την συμπεριφορά τους με βάση το χώρο. Να μάθουν απλούς κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς που είπε και η lucid dream. Αυτό γίνεται σιγά σιγά μέσα από αυτές τις εμπειρίες. Δεν ξυπνάει στα 18.
Βεβαια αμα το παιδι βρισκεται μονο σε χωρους με αλλα παιδια οπως ο παιδότοπος που μπορει να εχει αυτη τη συμπεριφορα δεν θα μαθει πως να διαχωριζει τους χωρους και πως να προσαρμόζει τη συμπεριφορα του αναλογως. Θεωρω, πως το σωστοτερο ειναι το παιδί απο μικρο να εκτιθεται σε διαφορετικα περιβαλλοντα ωστε να αντιλαμβανεται τις διάφορες. Οσες οικογενειες ξερω που δινουν στα παιδια τους τετοια ερεθισματα απο μικρα, τα παιδια τους ξερουν πως να συμπεριφερθουν αναλογα το μερος, ενω αντιθετα, παιδια τα οποια ειναι “απομονομενα” μονο σε παιδικα μέρη, οταν εκτίθενται σε αλλους χωρους δεν ξερουν πως να συμπεριφερθουν καθως… Διαβάστε περισσότερα »
Δε διαφωνώ σε αυτό. Το σχόλιο μου ήταν απάντηση. Πιστεύω ότι κανείς δε μπορεί να πει σε κάποιον να πάει ή να μη πάει κάπου, είτε με παιδιά είτε χωρίς. Οφείλουμε όμως να προσαρμοζόμαστε και να συνυπάρχουμε. Τα παιδιά καλώς ή κακώς χρειάζονται όρια, χρειάζονται όμως και εκτόνωση και παιχνίδι. Κάποιοι χώροι είναι κατάλληλοι γιαυτό, κάποιοι όχι. Ο καθένας μας πρέπει με βάση τη φάση του να κρίνει τι μπορεί και τι δε μπορεί να κάνει. Δε θα πάρω το βρέφος που βγάζει δόντια σε μισελενάτο εστιατόριο. Δε θα πάω σε ταβέρνα με παιδική χαρά να απαιτήσω από τα παιδάκια… Διαβάστε περισσότερα »
Δηλαδή θα τραβήξω τις κοτσίδες μου τώρα. Πας συχνά σε μισελενατα εστιατόρια και βλέπεις βρέφη που βγάζουν δόντια? Ρε παιδιά σε τι μαγαζιά βγαίνετε? Όταν δεν έχω παιδί μαζί, βρίσκω άπειρα μέρη να πάω που δεν υπάρχουν παιδιά. Δε συναντώ παιδιά πουθενά σε αυτά τα μαγαζιά που δεν είναι για οικογένειες. Κι αν συναντήσω θα είναι μια φορα όλη κι όλη. Απεναντίας η κοπέλα εξέφρασε δυσαρέσκεια για ενοχλητικά παιδιά σε ταβέρνες που θα πάνε οικογένειες να φάνε μετά τη θάλασσα . Όταν τα παιδιά έχουν πεινάσει, τα έχει βαρεσει ο ήλιος, έχουν λυσσαξει από το παιχνίδι και έχεις κι εσύ… Διαβάστε περισσότερα »
Αν και γαργαλιέμαι να σε ρωτήσω πώς φυλάς άλλον άνθρωπο από την τσούχτρα (εγώ ούτε τον εαυτό μου δε μπορώ να φυλάξω, μακροβούτι κι όπου βγει). Θα πω όμως το εξής: Είχα πετύχει πριν χρόνια ένα βιβλίο που λεγόταν ‘τα άγ(ρ)ια παιδιά’. Το δανείστηκα τότε από τον τίτλο και μόνο. Φαντάστηκα μηχανές, road trips κτλ. Ναι.. καμία σχέση. Είχε όμως ένα ενδιαφέρον. Εξηγούσε πώς οι προσδοκίες των ενηλίκων στενεύουν τις συμπεριφορές των παιδιών σε 2 βασικά κανάλια: τα άγια παιδιά (στη λογική της καλοκαθαθίας) και τα άγρια παιδία (στη λογική της απαρέγκλιτης τσιρίδας με πόδια που περιγράφουν τα περισσότερα σχόλια).… Διαβάστε περισσότερα »
Σε μισελενάτο εστιατόριο δεν είδα, το είπα για χάρη του επιχειρήματος. Είδα πάντως σε μπαρ – με το καρότσι μωρό, φύγανε σε λίγη ώρα βέβαια γτ από το ντάπα ντούπα πλάνταξε στο κλάμα το κακόμοιρο. Στην ταβέρνα ναι, θα υπάρχει παραπάνω φασαρία. Το θέμα πάντως δεν είναι να χωρίσουμε τους χώρους σε οικογενειακούς και μη. Είναι να κρίνει ο καθένας που μπορεί να πάει με το παιδί του ανάλογα τη φάση. Και στο μισελενάτο που προείπα ας πάει κάποιος αν το παιδί του είναι συνεργάσιμο, γτ όχι; Όμως, όσο καλοπροαίρετος και να είναι ο οποιοσδήποτε υπάρχουν και όρια – για… Διαβάστε περισσότερα »
Είδες όμως? Χρησιμοποίησες ένα ακραίο παράδειγμα που δε θα το συναντήσεις ποτέ στη πραγματικότητα για να μιλήσεις για ανοριοτα παιδιά. Έχει τύχει να πάρω το παιδί μου σε πολύ καλό και ακριβό εστιατόριο και μικρό που ήταν και μεγαλύτερο. Κι επειδή ο χώρος ήταν ήσυχος και οι άνθρωποι μιλούσαν ψιθυριστά , καθόταν ήσυχη κι εκείνη και αφοσιώθηκε στο να μάθει να να τρωει με μαχαίρι και πιρούνι γιατί έβλεπε το κόσμο που έτρωγε έτσι και ήθελε να το μιμηθεί. Δε θα πήγαινα στο ίδιο εστιατόριο με μια παρέα δέκα πιτσιρίκιων. Θα ήταν αδύνατο να καθίσουν ήσυχα. Τα παιδιά είναι καθρέφτης.… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν έχω παιδιά για να τα αμολήσω και δεν μίλησα για υπερβολές. Όπως υπάρχουν παιδότοποι για τα παιδιά, έτσι υπάρχουν και χώροι μόνο για ενήλικες.
Όσο ήσυχο και υπάκουο είναι ένα παιδί, όσο καλή διαπαιδαγώγηση και να έχει και θα μιλήσει πιο δυνατά, και θα κλάψει και θα φωνάξει και θα έχει ξεσπάσματα ειδικα το νήπιο. Κι αν μάλιστα υπάρχει και νευροδιαφορετικότητα εκεί είναι πιο δύσκολα τα πράγματα. Δεν οφείλονται όλα σε λάθη των γονέων και αδιαφορία.
Δεν απευθύνθηκα σε έσενα προσωπικά, απλώς χρησιμοποίησα παρόμοιο τρόπο με τον δικό σου για να δείξω ότι το τι λέει “η μία πλευρά” μπορεί να πει και η “άλλη” (σε εισαγωγικά, διότι δεν υπάρχουν στρατόπεδα). Δεν ήθελα να φανεί απότομο, απλώς ο γραπτός λόγος είναι πιο ψυχρός. Συμφωνώ με το σχόλιο σου. Πράγματι δε φταίνε σε όλα οι γονείς. Εμένα αυτό που με ενοχλεί – και από ότι καταλαβαίνω και τη γράφουσα – είναι η αδιαφορία που όντως δείχνουν κάποιοι γονείς. Προφανώς τα παιδιά θα κάνουν φασαρία. Ως ένα σημείο είναι κατανοητό, αλλά αν ένα παιδάκι ουρλιάζει επί ώρα και… Διαβάστε περισσότερα »
Σπάνια έχεις δει γονιό να μην ασχολείται, το λες κι εσύ.
Στην επιστολή όμως αναφέρει η γράφουσα ότι όλο και πιο συχνά συναντά παιδιά, μικρής ηλικίας, να κάνουν φασαρία σε δημόσιους χώρους. Τι είναι πιο πιθανό, η πλειοψηφία των γονιών στις μέρες μας να είναι ανεύθυνοι ή η γράφουσα να έχει μηδενική ανοχή στα παιδιά; Αφιέρωσε χρόνο να το μοιραστεί μαζί μας ως πρόβλημα και όχι ως ένα τυχαίο γεγονός. Δημόσιος χώρος είναι κι ένα πάρκο, μια παραλία…θα απαιτήσουμε κι εκεί τα παιδιά να κάθονται βουβά για να μην μας ενοχλούν;
Θα μπορούσαν να ισχύουν και τα δύο. Εγώ πραγματι στο περίγυρό μου δεν έχω δει κάτι κραυγαλέο. Σε δικό μου βίωμα χοντρής ανευθυνότητας ήταν εγγλεζάκια – τα οποία σε παραπάνω σχόλια είδα ότι θεωρούνται πιο ευγενικά. Οι γονείς τα είχαν αφήσει στη μοίρα τους κι εμείς μείναμε με το στόμα ανοιχτό. Στο πάρκο και στη παραλία είναι πιο εύκολο να πας παρακάτω αν ενοχλείσαι τόσο. Όμως και εκει υπάρχουν όρια ξαναλέω, όπως παντου. Αν αράζω στην ξαπλωστρα και έρθει το παιδάκι απο δίπλα και με μπουγελώσει ή μου πετάξει άμμο ε όχι δε θα χαρώ επειδή είναι παιδάκι. Αν έρθει… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα πάντα. Μου έχει τύχει σε καλοκαιρινή ταβέρνα να είναι μια μεγάλη παρέα με πολλά μικρά παιδιά (ήταν καμιά 15ρια). Τα παιδιά αυτά λοιπόν πάνω στο παιχνίδι, ανάβαιναν πάνω στα τραπέζια των υπολοίπων, ρίχνανε κάτω τα πιάτα τους, περνάγανε κάτω από τα τραπέζια και τα έβρισκες ξαφνικά στα πόδια σου, κλότσαγαν και σκούνταγαν τις καρέκλες, τα τραπέζια και τους υπολοίπους θαμώνες, ρίχναν κάτω καρέκλες. Εκείνη την ημέρα τρόμαξα, και δεν υπερβάλω. Και τρόμαξα γιατί είχα 15 ανεξέλεγκτα παιδάκια να τρέχουν γύρω γύρω χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι εκεί και χωρίς να ελέγχουν… Διαβάστε περισσότερα »
Δε μιλάω για υπερβολές βρε κι εσύ. Κι εγώ σε μια τέτοια περίσταση θα ενοχλουμουν , όπως και η ίδια μου η κόρη. Εντάξει είπαμε. Εκεί κάνεις φασαρία στο μαγαζί. Μιλάω για μια μέση κατάσταση σε μια μέση ταβέρνα . Αυτό που περιγράφεις παίζει να το συναντήσεις σε παιδότοπο σε παιδικό πάρτυ. Τώρα αν το μαγαζί , πληρώθηκε για παιδικό πάρτυ, δε το ξέρω. Οι γονείς πάντως πλήρωσαν για να τα κάνουν λαμπογιαλο και τα παιδιά πήγαν για να τα σπάσουν σε μια τέτοια περίπτωση. Σε νησιά παίζουν τέτοια καμμία φορά ,για να βγάλουν οι καταστηματάρχες τα σπασμένα του χειμώνα… Διαβάστε περισσότερα »
Τι να σου πω πάντως δεν φαινόταν για παιδικό πάρτι. Μιλάμε για Αύγουστο μήνα τίγκα στους τουρίστες, βράδυ μέσα στο κέντρο, στην χώρα του νησιού, σε μια από τις πιο γνωστές τουριστικές ταβέρνες. Τα τραπέζια ήταν πάνω στον δρόμο μέσα στο σοκάκι, το ένα πάνω στο άλλο. Πιο ακατάλληλο μέρος για παιδικό πάρτι δεν μπορώ να φανταστώ (άσε που τα παιδικά πάρτι δεν γίνονται τόσο αργά το βράδυ). Πιο πιθανό το έχω ότι βγήκαν οι ντόπιοι για φαγητό στην ταβέρνα του κουμπάρου και πήραν και τα παιδιά τους μαζί και τα αφήσαν ελεύθερα από συνήθεια μιας και φαντάζομαι είναι συνηθισμένα… Διαβάστε περισσότερα »
Και ανάμεσα σε όλα αυτά υπάρχουν και οι έρμοι οι σερβιτόροι που κουβαλάνε γεμάτους δίσκους στους 40 βαθμούς και πρέπει να έχουν το νου τους μη μπλεχτεί κανα παιδί στα πόδια τους και τα κάνουν γυαλιά καρφιά.
Περιγράφεις ένα ακραίο γεγονός. Πόσες φορές σου έχει τύχει ξανά κάτι τετοιο;
Είμαι άνθρωπος που τρώω πολύ συχνά έξω, κάνω διακοπές με τις μέρες, ταξιδεύω χρόνια τωρα. Έχω βρεθεί στον ίδιο χώρο αμέτρητες φορές με οικογένειες και παιδιά. Πότε δεν έχω βρεθεί σε τέτοιο σκηνικό, δύσκολα να πετύχεις 10-15 παιδιά ανεξέλεγκτα και εκεί εννοείται μιλάς.
Και θα το ξαναπώ, δεν μας υποχρεώνει κανένας να συναναστρεφομαστε άνθρωπους και παιδιά. Αν πραγματικά ψάχνουμε ησυχία μπορούμε να τη βρούμε και να μη μιζεριαζουμε και ενοχλούμαστε με τα πάντα. Δεν γυρίζει όλος ο κόσμος γύρω μας.
Εγώ που δεν συχνάζω σε family friendly χώρους δεν το συναντάω συχνά. Όμως το συναντάω ακόμα και σε non family friendy χώρους και αυτό λέω, ότι δεν θα έπρεπε. Και η περιγραφή της γραφούσας εμένα αυτό το σκηνικό που περιέγραψα μου θύμισε. Απλά λέω ότι υπάρχουν και κάποια όρια και στο πόσα πρέπει να ανεχόμαστε και στο πόσο πρέπει να αφήνονται τα παιδιά ανεξέλεγκτα σε όλους τους χώρους (και για την ασφάλειά τους). Αν ο χώρος είναι κατάλληλα διαμορφωμένος για παιδιά ή συναναστρέφεσαι ανθρώπους που έχουν παιδιά τότε ναι, είναι ηλίθιο να παραπονιέσαι. Όμως αναμένεις και από τους ανθρώπους που… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν συμφωνώ.. τις τύψεις ή τις οποίες ανασφάλειες μπορεί να εχω σαν γονιός δεν θα τις πληρώσει το ζευγαράκι στο διπλανό τραπέζι που βγήκε να φάει ήρεμα κ ωραία. Ούτε η παρέα παραδιπλα που μπορεί για το συγκεκριμένο βράδυ να άφησαν τα δικά τους παιδιά και να βγήκαν γηζευγαροπαρεα. Ούτε κ οι άνθρωποι που δουλεύουν και έχουν τα πιτσιρίκια να τρέχουν μες στα πόδια τους. Φωνές φασαρία κυνηγητό κρυφτό κλπ παίζουμε στο σπίτι μας, στις αυλές, στην παιδική χαρά, σε παιδότοπους. Οπουδήποτε αλλού πρέπει να υπάρχει και ένα φρένο!
Δε σου επέβαλε κανένας να συμφωνήσεις. Το που θα πάω με το παιδί μου δε νομίζω να σε αφορά . Με το ίδιο σκεπτικό μπορώ να σου πω κι εγώ να επιλέγεις μέρη που δεν υπάρχουν παιδιά και όχι οικογενειακές ταβέρνες. Εγώ όταν δεν είχα παιδιά ή όταν βγαίνω μόνη με τον σύζυγό βρίσκω πολλά περισσότερα τέτοια μαγαζιά από μέρη που βγαίνουν οικογένειες. Τα επιλέγω και δεν υπάρχουν δίπλα μου πιτσιρίκια που ενοχλούν. Δεν είναι τόσο δύσκολο. Είναι μάλιστα πάρα πολύ εύκολο. Εκεί που συχνάζουν παιδιά..έχει φασαρία.
Εξέφρασα την άποψη μου γύρω από το θέμα.
Δεν ένιωσα ούτε κάποια πίεση να με οδηγεί στο να συμφωνήσω με το σχόλιο σου ούτε κάποια άλλη δύναμη να με οδηγεί στο να κάνω υποδείξεις για το που θα πας με την οικογένειά σου, εσύ ή όποιος άλλος διαβάσει το σχόλιό μου.
Αλλωστε αυτό νόμιζα ότι γίνεται εδώ μέσα. Ο καθένας εκφράζει την άποψη του/την εμπειρία του/ το σκεπτικό του και είτε συμφωνούμε είτε διαφωνούμε.
Αυτή είναι η διαφορά. Εσύ είπες άποψη. Εγώ δεν είπα άποψη. Είπα τι μπορεί να συμβαίνει στο μυαλό του γονιόυ της ταβέρνας. Το κρατάς ή το πετας. Όπως όμως έχει ανάγκη το ζευγαράκι να φάει ήρεμα , οι φίλοι να τα πουν μεταξύ τους, η εικοσάχρονη να κεράσει τη παρέα της γιατί έχει γενέθλια , οι ηλικιωμένοι να βγουν από το σπίτι , έτσι και οι οικογένειές με παιδιά να ξεσκασουν , τα παιδιά να παίξουν κρυφτό.κ.α Καμμια ανάγκη δεν είναι πάνω από την άλλη. Αν σε ενοχλήσει το παιδάκι που κρύβεται πίσω από τη καρέκλα σου, ο εικοσαρής που… Διαβάστε περισσότερα »
Εννοείται.
Όταν σέβεσαι τους γύρω σου, δεν υπάρχει εξαίρεση, δεν καταπατάς δικαιώματα άλλων ούτε καταχράσαι την ανοχή τους.
Φαίνεται πόσο ασχολείται ο κάθε γονιός. Το παιδί είναι παιδί και δικαιολογείται να κάνει ο,τιδήποτε.
Η αντίδραση του γονιού είναι που θα κριθεί και το πόσο θα προσπαθήσει να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.
Έχεις απόλυτο δίκιο. Πρέπει κάποια στιγμή να δεχτούμε πως όλοι έχουμε δικαιώματα στον δημόσιο χώρο. Γιατί οι γονείς να έχουν περισσότερα δικαιώματα από μένα που δεν έχω παιδια; Δεν επιλεξαμε να κάνουμε όλοι μαζί παιδί για να πρεπει να υποστώ κι εγώ συνέπειες. Όταν έχω πληρώσει για να κάτσω κάπου ή δεν έχω δυνατότητα να φύγω, δεν γίνεται να με ενοχλούν με φωνές και τσιρίδες. Αν η ενόχληση δεν είναι από παιδιά, το ανεχόμαστε πολύ λιγότερο. Αν πχ σε μια ταβέρνα ή στην παραλία ένα ζευγάρι αρχίζει να τσακώνεται και να ουρλιάζει ο ένας στον άλλον, κανείς δε θα το… Διαβάστε περισσότερα »
Οι γονείς οφείλουν να μαθουν στα παιδιά τους πως να εντάχτούν στο κοινωνικό σύνολο. Το σημερινό παιδί είναι ο αυριανός ενήλικας και αν δεν εχει μαθει απο μικρο πως συμπεριφερόμαστε αναλογα το μερος, στο τραπεζι τρώμε, στην παιδικη χαρα παιζουμε και τσιριζουμε κτλ, και πως εαν η συμπεριφορα ειναι παρεκλίνουσα θα υπαρχουν και αναλογες συνέπειες τότε θα γινει ενας ενήλικας ο οποιος, θα εχει εντικοινωνική συμπεριφορα, γιατι κανεις δεν του εμαθε οταν επρεπε πως να συμπεριφερόμαστε με σεβασμο προς τους αλλους. Προφανως αυτο δεν γινεται απο τη μια μερα στην αλλη, αλλα το να εισαι γονιος ειναι full time job,… Διαβάστε περισσότερα »
Full time job, που την κάνουν γονείς, παππούδες, δάσκαλοι, νταντάδες,…
Πότε ακριβώς θα ασχοληθεί ο γονιός; ποιά ώρα της ημέρας;8:00 που επιστρέφουν ; πότε; όταν τα παιδιά πηγαίνουν για ύπνο;
Έχουν μπει οι προτεραιότητες.
Δεν καταλαβαίνω τι λες. Ολο το 24ωρο θα επρεπε να απασχολείται ο γονιός με τη συμπεριφορα και τη διαπαιδαγώγιση του παιδιού του. Οταν το κανει μπανιο, οταν του διαβαζει παραμυθι, οταν το ταιζει, οταν επιλέγει τη νταντα του, οταν παρακολουθει το πως το διαπαιδαγωγουν οι παππούδες του. Οταν το παει στην ταβέρνα για φαγητό. Αυτο ειναι long process, και 24/7 δουλεια παραλληλα με την οποια αλλη καθημερινοτητα. Το κανουν ολοι οι γονεις αυτο; Οχι, θα επρεπε να το κανουν; Κατε με ειναι το πλεον απαραιτητο επειτα απο το να του παρεχεις τροφη, στεγη και ιατρικη περιθαλψη. Οποιος κανει παιδι ειναι… Διαβάστε περισσότερα »
Το ίδιο λέμε, δε βγαίνουν οι ώρες…
Γι αυτό λέω…μη γίνετε γονείς. Είναι εξαντλητικό και σου αφαιρει το ανθρώπινο. Ή θα είσαι 24/24 απικο αρα όχι άνθρωπος ή γαϊδούρι.
Ενταξει τωρα.
τα παιδιά των άλλων είναι ο λόγος που ψάχνω πάντα να βρω ξενοδοχεία που δεν είναι family friendly, υπάρχουν adults only hotels, συχνάζω σε μέρη που δεν υπάρχουν παιδιά κλπ Όταν όμως πρέπει να συνηπάρξω μαζί τους σε δημόσιο χώρο, όπως είναι το αεροπλάνο , περα του οτι συνήθως προτιμώ να επιλέγω την θέση που είναι πιο ακριβή ή κοντά στην έξοδο κινύδνου ώστε στρατρηγηκά να τα αποφύγω, αν βρεθω στη δυσάρεστη θέση να έχω ενα παδι ή παραπάνω που τσιρίζουν μέσα στο αφτί μου ή πετάνε πράγματα και οι γονείς είναι εντελώς αδιάφοροι, την λεω στο παιδί. Δεν με… Διαβάστε περισσότερα »
Προσωπικά ενοχλούμαι ,και πολύ μάλιστα, από τα παιδάκια που τσιρίζουν και τρέχουν ανεξέλεγκτα σε εστιατόρια, καφέ ή παραλίες. Την τελευταία φορά που βρέθηκα σε λίγο πιο χαλαρό εστιατόριο (σε εξωτερικό χώρο) παιδάκι άνοιξε μία βρύση με αποτέλεσμα να γίνουν λούτσα όσοι καθόταν κοντά. Ευτυχώς την γλύτωσαμε αλλά αν τυχόν μας έβρεχε ειλικρινά θα έκανα φασαρία. Θεωρώ ότι δεν ισχύει το: «παιδιά είναι μωρέ δεν πειράζει, δεν μπορούμε να τα προλάβουμε, ελέγξουμε ή οτιδήποτε άλλο». Γι αυτό υπάρχουν οι παιδότοποι ή τα πάρκα.
Αχ, αχ και πάλι αχ. Εχω κουραστεί να ακούω οτι “παλιά εμείς σεβόμασταν, αν τολμούσα να φωνάξω έξω μετά έπεφτε παντόφλα στο σπίτι χαχαχα” (ρομαντικοποιούμε και το ξύλο και μια χαρά). Αρχικά να πω οτι εμείς αναμνήσεις δεν έχουμε από τα 2-3-4 που συμβαίνουν τα πιο πολλά tantrums. Θυμόμαστε μεμονωμένα περιστατικά και οι γονείς τείνουν πολλές φορές να ξεχνάνε τις άσχημες συμπεριφορές των παιδιών, όπως ξεχνάμε την κούραση και τα ξενύχτια ενός νεογγένητου πολλές φορές. Τα πειθήνια παιδιά όπως λέει και η Ρένα είναι είτε λόγο χαρακτήρα είτε λόγο φόβου. Μετά παραπονιόμαστε για ενήλικες που δεν έχουν κριτική σκέψη, αυτοπεποίθηση… Διαβάστε περισσότερα »
Βρε συ, ποιο ξύλο; Από αυτό που λες έρχεται ο σεβασμός. Θα την βγάλεις έξω και θα της μιλήσεις για να ηρεμίσει. Θα της μάθεις το όριο μεταξύ του “παίζω παραδίπλα στην ταβέρνα” και του “παραφέρομαι”.
Οι περισσότεροι δεν εκνευριζόμαστε επειδή δεν αρχίζουν οι γονείς τα παιδιά τους στα χαστούκια όταν κάνουν φασαρία αλλά επειδή δεν ασχολούνται. Κάθονται ζεν όταν ο Κωστάκης έχει μπει τέρμα ανάμεσα στα τραπέζια και περιμένουν να γίνει όντως ζημιά για να τους που “παίξτε πιο ήσυχα” και να γυρίσουν στην κουβέντα τους.
Επειδή έχω παιδί και το ψάχνω το θέμα έχω διαβάσει πολλά σχόλια τύπου κι εμάς που μας έδιναν καμία τη πάθαμε; ή εμένα μου αρέσει να μεγαλώνω τα παιδιά μου με παραδοσιακό τρόπο. Εχω εκπλαγεί πόσοι γονείς εν έτη 2025 σκέφτονται έτσι. Το σχόλιο δεν αναφέρεται σε όλους όσους δεν έχουν παιδιά. Οσοι έχουν κοινή λογική καταλαβαίνουν οτι το ξύλο και ο εκφοβσμός δεν φέρνουν αποτελέσματα. Και φυσικά αυτό δεν έχει να κάνει με το αν έχεις παιδιά ή όχι. Εχω καθίσει με την κόρη μου για 10 λεπτά (μου φάνηκαν αιώνας) έξω από μαγαζί γιατί ήθελε να αγοράσουμε κάτι… Διαβάστε περισσότερα »
Τα ενοχλητικά παιδιά δεν ενοχλούν μόνο όσους δεν έχουν παιδιά, αλλά και όσους έχουν ήσυχα, όχι ανεξέλεγκτα, όχι κακομαθημένα, και όχι αγενή παιδιά. Ειλικρινά σας λέω ότι καταλαβαίνω απόλυτα τους χώρους που απαγορεύουν τα παιδιά, εστιατόρια, καφέ, ξενοδοχεία. Ειδικά τα ξενοδοχεία που πας να χαλαρώσεις. Σκέψου να είσαι στην πισίνα, να διαβάζεις το βιβλίο σου, να πίνεις το ποτό σου και να ουρλιάζει δίπλα σου ο κακομαθημένος Γιωργάκης. Ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Να συμπληρώσω ότι τα εντελώς ανεξέλεγκτα παιδιά είναι χαρακτηριστικό των Ελληναράδων, γιατί ζω στο εξωτερικό και ενώ μπορεί να συμβεί να συναντήσω ανεξέλεγκτα κακομαθημένα, σίγουρα δεν είναι ο… Διαβάστε περισσότερα »
Ευτυχώς γλιτώσατε από τους Ελληναράδες
Ταυτίζομαι! Είμαι και εγώ σχεδόν στην ηλικία σου και ισχύει ότι τότε ένα βλέμμα των γονιών αρκούσε για να μαζευτούμε και να μην κάνουμε κάτι που θα ενοχλήσει! Τώρα ό,τι γουστάρουν τα παιδιά!! Έχω πετύχει στο σουπερ μαρκετ παιδί να εχει μπει πίσω από το ταμείο και να κάνει σβούρες με την καρέκλα και ο πατέρας απαθής θεατής!! Και νομίζω ότι πλέον όποιος τολμήσει να πει κάτι γίνεται αυτομάτως ο κακός. Γιατί? Για το αυτονόητο! Μπορώ να μιλάω ώρες για το πόσο ανεξέλεγκτα είναι τα παιδιά καθώς δουλεύω σε μαγαζί και βλέπω πολλά κάθε μέρα, μπαίνουν, πιάνουν πράγματα χωρίς να… Διαβάστε περισσότερα »