Η Ρένα απαντά: Για τα ερωτικά απωθημένα

Στην αρχή υπήρξε αντίδραση από πλευράς του.

____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ρένα επαναφέρω ένα θέμα που σίγουρα έχει συζητηθεί ξανά. Τελικά τι είναι απωθημένο; Πως καταλαβαίνουμε ότι ο σύντροφος μας έχει απωθημένα;

Έχω σχέση 7 μήνες και από την αρχή γνωρίζω (από τον σύντροφο μου) για μια κοπέλα με την οποία ο σύντροφος μου βγήκε χρόνια πριν γνωρίσει εμένα, αλλά τελικά δεν έγινε κάτι μεταξύ τους γιατί αυτή δεν ήθελε. Μετά από δική μου συζήτηση και τελικά πίεση, του ζήτησα να την διαγράψει από παντού, από όλα τα σόσιαλ. Μέχρι πριν γνωριστούμε με τον σύντροφο μου κι ενώ έφαγε χυλόπιτα από την άλλη σχεδόν πέντε χρόνια πριν, συνέχισε να έχει μαζί της επαφές σε φιλικό επίπεδο. Στην αρχή υπήρξε αντίδραση από πλευράς του, δεν ήθελε να τη διαγράψει από τα σοσιαλ γιατί τότε όταν γνωρίστηκαν αυτοί, ήταν συνάδελφοι στη δουλειά. Τελικά όμως την διέγραψε αλλά ποτέ δεν πείστηκα ότι η επαφή που κράτησαν μετά ήταν φιλική, ακόμα κι δεν πρέπει να με ενδιαφέρει ακριβώς γιατί έγινε πριν γνωρίσει εμένα.

Τι γίνεται όμως μετά από 7 μήνες που είναι μαζί μου κι ενώ έχουν περάσει πέντε χρόνια από τότε που έφαγε την χυλόπιτα από την άλλη, το ζήτημα επανέρχεται; Ενώ την έχει διαγράψει από παντού, μπήκε στο προφίλ της. Αυτός μου είπε ότι απλά είδε το προφίλ της και το πάτησε. Κατάλαβε ότι δεν ήταν σωστό και βγήκε αμέσως. Εγώ όμως κολλάω. Κολλάω στην αρχική του αντίδραση να μην τη διαγράψει, κολλάω στο γεγονός ότι είχε κρατήσει επαφή μαζί της μετά τη χυλόπιτα, κολλάω στο γεγονός ότι την διέγραψε από παντού μετά από δική μου παρότρυνση, κολλάω στο ότι όταν αντιλήφθηκα τι έγινε, αντέδρασε αλλά γρήγορα κατάλαβε ότι ήταν λάθος, και πόσο μάλλον κολλάω στο γεγονός ότι συνεχίζει να υπάρχει κάπου αυτή η κοπέλα έστω και με αυτόν τον τρόπο, ότι απλά την έβγαλε προτεινόμενη φίλη κι αυτός μπήκε στο προφίλ της.

Όλα αυτά μου γεννούν μια ερώτηση. Μήπως είναι το απωθημένο του; Κι αν είναι, γιατί είναι μαζί μου; Αυτό που με παραξενεύει είναι ότι ενώ γνωρίζει πόσο χάλια είμαι ψυχολογικά εξαιτίας αυτού, δεν έχω δει από πλευράς του μια στάση πιο στοργική, μια στάση με την οποία να μου δείχνει και να μου λέει ότι μόνο εγώ υπαρχω για αυτόν. Το μυαλό μου είναι συνεχώς εκεί και δυστυχώς μπαίνω στην διαδικασία να τον ρωτάω πράγματα συνέχεια και όπως μου είπε να τον φέρνω σε δύσκολη θέση. Εμένα με πληγώνει το γεγονός ότι ενώ ξέρει ότι έχει κάνει μαλακία γιατί μου το παραδέχτηκε, δεν έχει βρει τον τρόπο να μου αποδείξει ότι μόνο εγώ υπαρχω για αυτόν, γιατί απλα με βλέπει να τρωγομαι με τον εαυτο μου χωρις να ειναι δίπλα μου έμπρακτα σε ολο αυτο το ψυχολογικό βάρος που εχω εξαιτίας του. Σημειωτέον ζουμε ολοι στο ίδιο μέρος, σε μια κωμόπολη. Γενικότερα νομίζω πως συμβαίνει αυτό που λέμε…”τα βγάζω με το τσιγκέλι”

ΑΠΟ ΤΗΝ – Άννα

______________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Η Γκρέτα Γκάρμπο είχε αναρωτηθεί «Υπάρχει κάτι καλύτερο από το να λαχταράς κάτι, όταν ξέρεις ότι είναι εφικτό;» Στο πρώτο ραντεβού δεν εμφανιζόταν ποτέ. Οι άντρες, έλεγε, σε θέλουν όταν δεν υπάρχεις κι είναι καλύτερα να ξεκινάς άμεσα.

Όταν κάτι είναι ανέφικτο αυτό που μένει είναι η λαχτάρα, αλλά τις λεπτομέρειες τις συμπληρώνει η φαντασία. Κι αυτή συμπληρώνει ό,τι θέλει, κάτι εξιδανικευμένο, όχι ότι ισχύει στην πραγματικότητα. «Φαντασία μου πλανεύτρα είσαι η πιο μεγάλη ψεύτρα», τραγουδάει ο Τερζής (και πιο πριν ο συνθέτης Γιάννης Μαρίνης), κι έγινε μεγάλη επιτυχία.  «Οι μεγαλύτεροι έρωτες δεν ξύπνησαν στο ίδιο κρεβάτι» κι άλλα τέτοια ρητά που μάλλον θυμίζουν Δημήτρη Δεγαμινιώτη… Έγιναν viral φαινόμενο πριν καμμιά δεκαετία και προχωρούν ακάθεκτα έχοντας λοβοτομήσει μια ολόκληρη γενιά που ανδρώθηκε (γυναικώθηκε;) μέσω φωτό ηλιοβασιλεμάτων με ένθετα τσιτάτα σε Facebook και Instagram.

Έτσι λοιπόν δημιουργούνται αυτά που λέγονται λαϊκιστί απωθημένα. Επειδή τα απωθήσαμε. Και γιατί τα απωθήσαμε; Επειδή δεν ήταν εφικτά. Η χυλόπιτα αποτελεί λοιπόν τρόπο δημιουργίας απωθημένου, εφόσον πληγώνει τον εγωϊσμό.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το απωθημένο καταλαμβάνει κάτι περισσότερο από ακριβώς αυτό: πληγωμένο εγωισμό. Το λοιπό είναι σάλτσα. Είναι κάτι που δεν πραγματοποιήθηκε και γι’αυτό τσιγκλάει. Είναι ένας φθηνός πόνος. Η επαναφορά σε αυτό ξανά και ξανά δείχνει ότι ο εγωισμός δεν έχει γιατρευτεί. Χρειάζονται επιτυχίες, ασφάλεια, αυτοπεποίθηση κι αυτοεκτίμηση για να γιατρευτεί ο εγωισμός. Αν ο ίδιος δεν αμφιβάλεις για τον εαυτό, αν δεν νιώθεις μειονεκτικά, τότε δεν σε ενοχλεί πια. Κι έπειτα, ως τρίτος άνθρωπος, πώς να ανταγωνιστείς ένα φάντασμα; Αφού δεν υπάρχει!

Με την τακτική που ακολουθείς (που είναι η τακτική πολλών, πάρα πολλών γυναικών, των περισσότερων νεαρών γυναικών θα έλεγα) το μόνο που πετυχαίνεις είναι να ενισχύεις αυτό το απωθημένο του. H απαγόρευση μάλιστα, η απαίτηση να διαγράψει τις επαφές, που τονίζει ότι δεν είστε ελεύθεροι άνθρωποι αλλά έχετε φρόνημα δούλου, είναι καταλυτική. Το επαναφέρεις στην μνήμη του και στην συζήτηση, του το κάνεις να μοιάζει ένα ιδεατό μικρό προσωπικό και μυστικό του καταφύγιο όπου καταφεύγει ιδιωτικά όταν νιώθει ανασφαλής, νοσταλγικός, πιεσμένος. Άμα σου πουν να μην σκέφτεσαι το παγωτό, τότε τι σκέφτεσαι; Α γειά σου! Με λίγα λόγια, όσο επιμένεις, τόσο πυροβολείς τα πόδια σου. Σου γυρίζει μπούμερανγκ. Δεν μπορείς μάλιστα να απαιτείς να σε καθησυχάσει συναισθηματικά, παράγεις το αντίθετο αποτέλεσμα, σε νιώθει ως βάρος, πίεση, άχθος αντί για άνεση, ευχαρίστηση κι απόλαυση. Δεν χρειάζεται να «του τα βγάζεις με το τσιγγέλι», δεν ψαρεύεις. Άσε τον να μοιραστεί αυτό που ο ίδιος κρίνει. Σκυλομετανιώνει που αποκάλυψε την ιστορία με την συνάδελφο, τώρα, το μόνο σίγουρο. Αν δεν σου είχε πει τίποτα όλα θα ήταν καλύτερα και για τους δυο σας. Και γι’αυτό λέω πάντα ότι δεν χρειάζονται πολλές λεπτομέρειες για το παρελθόν, δεν παράγουν έργο. Μην επιμένετε να μάθετε τα πάντα, δεν σας βοηθάει κάπου.

Κανονικά η σωστή «τακτική» για να μείνεις εσύ αξέχαστη και να «σβήσεις» όλες τις προηγούμενες εμπειρίες είναι να τον κάνεις (ή να την κάνεις, λειτουργεί και στα δυο φύλα, αν μας διαβάζουν αναγνώστες) να νιώθει ασφάλεια, εκτίμηση, εμπιστοσύνη. Να δημιουργείς άνεση. Αυτό δείχνει και δική σου αυτοπεποίθηση κι ασφάλεια, ότι δεν ανησυχείς, σε εξυψώνει. Γιατί να ανησυχήσεις, άλλωστε; Πού θα βρει καλύτερη; Το ψάξιμο υπολογιστή, κινητού, προσωπικών ημερολογίων και δώρων δημιουργεί αντίθετα σπάσιμο εμπιστοσύνης, πέσιμο στα μάτια του άλλου, ανασφάλεια. Όμως οι σχέσεις δεν λειτουργούν με τεχνικές. Μακροπρόσθεσμα αυτό που σου αναλύω είναι αυτό που θα έπρεπε να ισχύει σε όλες τις ερωτικές σχέσεις επί της αρχής: το άλλο άτομο να νιώθει εκτίμηση κι ασφάλεια. Όχι για κόλπο, αλλά από πεποίθηση. Τότε η σχέση ανθίζει και μπορεί να ζήσει στο παρόν, ονειρευόμενη το μέλλον. Τότε δεν χρειάζεται πια το παρελθόν. Τότε το παρελθόν δεν επιτελεί κάποιο σκοπό. Τότε η σχέση απελευθερώνεται από τα απωθημένα.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News