Η Ρένα απαντά: Για ένα νευροδιαφορετικό (;) άτομο

Την τελευταία φορά που βγήκαμε ενώ πήγαινε καλά, σα να έπαθε shutdown και ήθελε να πάει σπίτι του να ξαπλώσει

___________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ρένα καλησπέρα,

Εκτιμώ πολύ τον τρόπο που προσεγγίζεις θέματα με ευαισθησία. Iδιαίτερα όταν σχετίζονται με τον αυτισμό.

Ήθελα να σε ρωτήσω κάτι που με απασχολεί τελευταία μετά από dating με έναν άντρα 35 χρ : τι κάνουμε όταν, ενώ γενικά η συμβουλή είναι “όταν κάποιος σου δείχνει ότι δεν θέλει, τότε δεν θέλει”, ερχόμαστε αντιμέτωποι με κάποιον που υπάρχουν σημάδια ότι βρίσκεται στο φάσμα του αυτισμού;

Αναρωτιέμαι μήπως σε τέτοιες περιπτώσεις η “απόσταση” ή η φαινομενική απόρριψη, ενώ στην αρχή υπήρχε έντονο ενδιαφέρον (δεν έγινε σεξ, σταμάτησε η φάση στα πρώτα ραντεβού και παρόλο που φαινόταν ενθουσιασμένος, ακολούθησε το κλασικό μ’αρέσεις αλλά δεν είμαι σε φάση) δεν είναι τόσο ξεκάθαρη ένδειξη μη ενδιαφέροντος, αλλά αποτέλεσμα overstimulation, shutdown, ή ακόμη και δυσκολίας στη συναισθηματική επεξεργασία και έκφραση.

Στην περίπτωσή μου, πρόκειται για έναν άνθρωπο με τα εξής χαρακτηριστικά:

Δεν είχε ποτέ σχέση, ούτε έχει παρουσιάσει ποτέ κοπέλα στον κύκλο του, έχει εξαιρετικά ειδικά ενδιαφέροντα, υψηλή νοημοσύνη και ακαδημαϊκή πορεία που εντυπωσιάζει, έχει αναφέρει ότι όταν βρίσκεται με πολύ κόσμο, εξαντλείται γρήγορα και “στραγγίζεται ενεργειακά” η ότι βαριέται, ότι δεν του αρέσει η “μάσκα” που φοράμε στο dating. Απέφυγε την σωματική επαφή αλλά όχι τα φιλιά, έχει αναφέρει ότι είναι πολύ rigid στις αλλαγές και τις ρουτίνες όταν πρέπει να αλλάξει χώρο, ακόμα και σε διακοπές. Kαι την τελευταία φορά που βγήκαμε ενώ πήγαινε καλά, σα να έπαθε shutdown και ήθελε να πάει σπίτι του να ξαπλώσει. Γενικά δεν έχω θέμα με το neurodiversity και δεν υπήρχε περίπτωση να τον απορρίψω για κάτι τέτοιο, γιατί αφενός μου άρεσε και αφετέρου είχαμε πολλά κοινά στις απόψεις/αξίες.

Σε αυτό το πλαίσιο, όταν λέει κάποιος «δεν είμαι σε φάση» ή «δεν ξέρω αν θα μπορέσω», η ερώτησή μου είναι: πώς διαβάζεις αυτό το “όχι” και κυρίως υπάρχει κάτι που θα μπορούσα να κάνω; Του είπα δέχομαι το όριο του και έχουμε κρατήσει μια φιλική επαφή από απόσταση όμως.

Σε τέτοιες περιπτώσεις ένα όχι είναι αυστηρό και τελεσίδικο, ή είναι απλά μια προσπάθεια ρύθμισης overstimulation, φόβου, ή εσωτερικής σύγκρουσης;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Neurodiversity

_____________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Σε ευχαριστώ πολύ για τα όμορφά σου λόγια για τη δουλειά μου. Κι ευχαριστώ για το ενδιαφέρον ερώτημα.

Η νευροδιαφορετικότητα είναι ένας τομέας που τα τελευταία χρόνια ψηλαφούμε, καθώς πιο πριν δεν υπήρχε η ενημέρωση κι η ευαισθητοποίηση, κι όταν ένα άτομο ξεπερνούσε τα αναπτυξιακά ορόσημα και ενηλικιωνόταν η κοινωνική διάγνωση ήταν ότι είναι «περίεργο» ή «ιδιότροπο». Σήμερα γνωρίζουμε καλύτερα.

Από τα σημεία που μου αναφέρεις ορισμένα τα αναγνωρίζω ως απολύτως χαρακτηριστικά νευροδιαφορετικότητας (η εμμονή στις ρουτίνες, η επιθυμία αποφυγής εκπλήξεων δηλαδή, τα ειδικά ενδιαφέροντα, το shutdown όπως το λες, η ανία με τις κοινωνικές συμβάσεις).

Άλλα όμως δεν συνάδουν ντε και καλά με νευροδιαφορετικότητα: οι νευροδιαφορετικοί δεν είναι αρνητικοί στη σωματική επαφή (με τους όρους τους, βέβαια, ώστε να μην υπάρχει overstimulation), ούτε στην επιθυμία σύναψης ερωτικής σχέσης. Δηλαδή, κι αυτό το λέω για τις αναγνώστριες, δεν είναι στερεοτυπικά μπακούρια που δεν ξέρουν πού να βάλουν τα χέρια τους. Γνωρίζω παντρεμένο νευροδιαφορετικό που αγκαλιάζει ανθρώπους που γνωρίζει για πρώτη φορά κι είχε διαχρονικά μεγάλο σουξέ στις γυναίκες (υπήρξε μάλιστα φωτομοντέλο ένα φεγγάρι).

Η ερώτηση είναι: εφόσον διατηρείτε φιλική σχέση, γιατί δεν τον ρωτάς ευθέως ή έστω εμμέσως; Αν γνωρίζει ότι έχει διάγνωση θα βγουν πολλά αγκάθια από την κοινωνικοποίησή σας. Αν πάλι δεν το είχε υποψιαστεί κάποιος στον περίγυρο κι έτσι δεν έλαβε ποτέ διάγνωση, τώρα που είναι ενήλικος δεν θα τραυματιστεί από την αναφορά. Αν θελήσει θα το ψάξει ή θα σε διαβεβαιώσει ότι δεν τρέχει κάτι επειδή όντως μπορεί να μην τρέχει κάτι. Άλλωστε είναι πολλές οι νευροδιαφορετικότητες, δεν είναι όλα τα άτομα «φασόν» εργοστασίου.

Αυτό που μπορώ με σιγουριά να σου πω είναι ότι το «δεν θέλω» για τον οποιονδήποτε λόγο ισχύει τόσο σε νευροδιαφορετικούς όσο και σε νευροτυπικούς. Οι νευροδιαφορετικοί μάλιστα διακρίνονται από ένα επιπλέον χαρακτηριστικό: δυσκολεύονται να πουν ψέματα, να μασκάρουν δηλαδή το πραγματικό τους συναίσθημα, γίνεται αντιληπτό από διάφορα στοιχεία που δεν βρίσκουν λόγο να κρύψουν ακριβώς επειδή διαφέρει η ερμηνεία των κοινωνικών κριτηρίων που ισχύουν συμβατικά. Θα έλεγα επομένως ότι θα πρέπει να περιμένεις να κάνει εκείνος κίνηση εκ νέου, αν τυχόν κι εφόσον προκύψει. Μπορεί και να μην προκύψει κι αυτό να ήταν απόρριψη για οποιοδήποτε λόγο. Το αν υπάρχει φόβος επειδή είναι παρθένος, δεν το αποκλείω. Είναι αρκετά πιθανό. Αλλά και τι να κάνεις;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News