Η Ρένα απαντά: Γάμος αλά ελληνικά

Όλα αυτά τα χρόνια ως “ξένη” στο χωριό έχω ζήσει σκηνές απείρου κάλλους, γιατί καμιά μεριά δεν βάζει νερό στο κρασί της, αλλά τώρα τελευταία το ποτήρι ξεχείλισε.

____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Γεια σου Ρένα μου! Γεια σου αμπα!!
Δεν έχω ξαναγράψει εδώ οπότε θα προσπαθήσω να κάνω μια μινι εισαγωγή πριν μπω στην ιστορία μου για να σας βάλω κι εσάς στο κλίμα.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα από μαμά από την Αθήνα και από μπαμπά από ένα μικρό χωριό στην Βόρεια Ελλάδα. Εξαιτίας αυτού, από όταν γεννήθηκα είμαι στη μέση ενός άτυπου “πολέμου” μεταξύ των οικογενειών, γιατί οι μεν Αθηναίοι πιστεύουν ότι οι Βόρειοι είναι άξεστοι και απολίτιστοι και οι δε Βόρειοι πιστεύουν ότι οι Αθηναίοι είναι ανήθικοι, ξιπασμένοι και τα συναφή…
Τέλος πάντων, όλα αυτά τα χρόνια ως “ξένη” στο χωριό έχω ζήσει σκηνές απείρου κάλλους γιατί καμιά μεριά δεν βάζει νερό στο κρασί της αλλά τώρα τελευταία το ποτήρι ξεχείλισε.

Και ο λόγος; Ότι παντρεύομαι εγώ πριν παντρευτούν οι μεγαλύτερες ξαδέρφες μου! Και εντάξει, επειδή είμαι η μικρότερη ξαδέρφη, ήμουν κάπως προετοιμασμένη ότι ίσως τους ερχόταν λίγο ξαφνικό αλλά βρε παιδιά τέτοιο μένος ειλικρινά δεν το περίμενα και έχω πληγωθεί αλήθεια πάρα πολύ…

Από όταν το ανακοίνωσα έχει πέσει όλο το συγγενολόι να με φάει! Και τι δεν έχει πει το στόμα τους! Μέχρι και ότι είμαι έγκυος άκουσα και ότι γι’αυτό παντρεύομαι!
Η ίδια μου η γιαγιά από εκεί που μού έλεγε “ή μικρός μικρός παντρέψου ή μικρός καλογερέψου” τώρα με το ζόρι μού έδωσε την ευχή της, αφού πρώτα μου επισήμανε ότι “δεν ήταν σωστό αυτό που έκανα” και ότι “πολύ στεναχωρήθηκαν οι ξαδέρφες μου”, γιατί εξαιτίας μου τις συζητάνε οι συγχωριανοί που είναι ακόμα -δική της λέξη- ανύπαντρες. Που μιλάμε για κοπέλες 26 και 30 χρονών. Εν έτει 2025.

Και το χειρότερο είναι ότι αυτοί που υποκινούν όλη αυτή την κατάσταση είναι οι ίδιοι τους οι γονείς και οι πιο στενοί συγγενείς και όχι οι υπόλοιποι κάτοικοι του χωριού. Αυτοί είναι 90 χρονών και οριακά θυμούνται ποια ξαδέρφη είναι κόρη/εγγονή ποιανού, σιγά μη θυμούνται ότι αυτές είναι οι “μεγάλες” κι εγώ η “μικρή”. Και στο κάτω κάτω δεν φταίνε κι αυτές, όλες θύματα είμαστε σε όλο αυτό, αλλά επειδή εγώ το “προκάλεσα” πρέπει να βρω και πως θα το διαχειριστώ από εδώ και πέρα.

Ρένα χρειάζομαι τη συμβουλή σου γιατί νιώθω τελείως χαμένη. Έχω μεγαλώσει εδώ, έχω σπουδάσει εδώ, αλλά πάω σε αυτό το χωριό μία-δύο φορές τον χρόνο από παιδάκι και πραγματικά δεν περίμενα να γίνει τόσο μεγάλος ντόρος. Αν κάποια έχει βιώσει κάτι αντίστοιχο θα με βοηθούσε απίστευτα πολύ να το μοιραζόταν στα σχόλια γιατί ζω μια παράνοια. Και σαν να μην μου έφτανε αυτό έχω και τους Αθηναίους που έτσι και το μάθουν θα γίνουμε σίριαλ, αλλά αυτό προς το παρόν δεν είναι της παρούσης. Αυτά από εμένα, ελπίζω να επανέλθω με νεότερα.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Γάμος αλά Ελληνικά

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Αγαπητή φίλη, σε ευχαριστώ, νόμισα ότι μπήκα σε χρονοκάψουλα και μπήκα πάλι στη δεκαετία του ’50, όταν το πρώτιστο καθήκον του αδερφού της οικογένειας ήταν να παντρέψει και να προικίσει τις αδερφές του, προτού ο ίδιος αποκατασταθεί κι αυτός. Μια γυναίκα σήμερα δεν είναι «δεσποινίς ετών 39» από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, όπου ο καημός της οικονομικής αποκατάστασης ήταν που ταλάνιζε τους άρρενες της οικογενείας (και τους γονείς). Απλούστατα επειδή οι γυναίκες έχουν ανεξαρτοποιηθεί, έχουν δικά τους λεφτά πια, κάτι που το 1954 δεν υπήρχε για πολλές γυναίκες. Αλλά ακόμα και στον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, ακόμα κι εκεί θυμόμαστε γυναίκες μπριόζες, ενεργές που δεν είχαν ανάγκη έναν άντρα για επιβίωση: ήταν οι μοδίστρες, οι γραμματείς, οι πωλήτριες, ακόμη κι οι επιστημόνισσες.

Η αντίληψη ότι πρέπει να παντρευτούν πρώτα οι μεγαλύτερες, «αφού οι μικρότερες έχουν ακόμη περιθώριο», είναι η μετάφραση της αντίληψης ότι η γυναίκα έχει ημερομηνία λήξης. Κάτι που πολεμάμε εδώ μέσα με όλους τους δυνατούς τρόπους. Δεν είστε γάλα ή προϊόντα στο ράφι, δεν υπάρχει κάποιος καημός να «αποκατασταθεί» καμμία. Όλες έχουν τη ζωή τους και πολύ καλά κάνουν. Ο γάμος έρχεται από έρωτα, αγάπη, συνύπαρξη και κοινό όραμα για το μέλλον, όχι επειδή μας πήρανε τα χρόνια ή επειδή δεν μπορούμε «χωρίς προστάτη στη ζωή».

Δεν υπάρχει κάτι για να διαχειριστείς, ιδιαίτερα επειδή πηγαίνεις στο χωριό 1 με 2 φορές το χρόνο (!!). Δηλαδή έλεος, μάθε να είσαι αυτό που λένε μπαινάκης-βγαινάκης, από το ένα αυτί να μπαίνουν, από το άλλο να βγαίνουν. Και μάλιστα τώρα σχετικά νωρίς στη ζωή σου γιατί αλλιώς θα υποφέρεις δίνοντας υπέρμετρη σημασία σε εντελώς ανούσια ζητήματα. Αν οι ίδιες οι ξαδέρφες σου είχαν πραγματικά πρόβλημα (θέση την οποία δυσκολεύομαι να πιστέψω, νέες γυναίκες έστω και στο χωριό) θα ήμουν πιο διακριτική μαζί τους. Δηλαδή θα απέφευγα να καμαρώσω για τη δική μου ζωή (είναι όμορφο να κατανοούμε ότι μπορεί το όποιο προνόμιό μας να ενοχλεί), αλλά κατά τ’άλλα δεν θα άλλαζα κάτι. Δεν κάνεις κάτι λάθος. Η παράνοια είναι στα λόγια. Δεν θα έρθουν να σας διακόψουν το γάμο και να σε αποσπάσουν με πυρσούς και δίκρανα. Η ώρα η καλή, αφού εσύ το θέλεις, τίποτα άλλο δεν μετράει.

H Ρένα απαντά: Πώς βλέπει η κοινωνία μια γυναίκα 39 ετών σήμερα;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News