Η Ρένα απαντά: Γίνεται να φταίω πάντα εγώ; Πώς να το διαχειριστώ;

Όταν ακούω φταίω πάντα εγώ, ξέρω ότι κάτι πάει λάθος, και δεν είσαι εσύ.

__________________

H ιστορία της Δεν Βγάζει Νόημα/Τι Κάνω Λάθος όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Από τότε, που θυμάμαι τον εαυτό μου, φταίω. Φταίω που ως παιδί ήμουν ενοχλητικό, όχι καλοβολο όπως τα άλλα παιδάκια, δεν έτρωγα ή έτρωγα πάρα πολύ, και μια ήμουν αδύνατη, την άλλη χοντρή. Φταίω ως έφηβη, που είχα κοινωνικό άγχος και δεν έβγαινα πολύ συχνά, και για αυτό τον λόγο η μάνα μου με μάλωνε σχεδόν συνέχεια, που δεν είμαι σαν τους άλλους εφήβους. Φταίω, που τώρα είμαι φοιτήτρια και πρέπει να πληρώνουν για να σπουδάσω. Φταίω, που εργάζομαι σεζόν και παραπονιεμαι όταν κουράζομαι, γιατί είμαι μονο 4ωρη και όχι 15ωρη όπως άλλοι. Φταίω, που, όταν με κατηγορούν για κάτι, είτε έγινε, όταν πήγαινα γυμνάσιο, είτε χθες, αντιδράω, ενώ τα δικά τους νεύρα είναι απολύτως δικαιολογημένα, γιατί εντάξει γονείς είναι για μας πασχίζουν. Μέχρι και σύντροφο,που δεν έχω, όπως άλλες κοπέλες στην ηλικία μου, οφείλεται σε κάποιο δικό μου λαθος. Όλο φωνές και θυμό έχω να θυμάμαι, ότι τους έχω κουράσει, ότι δεν με αντέχουν, ότι άντε να πάρω την ζωή μου στα χέρια μου (στην Ελλάδα του 2022 και εξης), γιατί δεν μπορούν άλλο. Στιγμές ανάπαυλας όταν κάνω ακριβώς αυτό που θέλουν χωρίς καμία αντίρρηση και στο χρονοδιάγραμμα που θέτουν.

Περιττό να πω, ότι είμαι 22 και παλεύω με θέματα άγχους και αυτοπεποίθησης και απολογουμαι, ακόμη κι αν σκονταψω σε κάποιον τυχαία στον δρόμο, σαν να έχω διαπράξει το χειρότερο έγκλημα.

Από την στιγμή που έφυγα από το σπίτι, έχω αλλάξει πάρα πολύ και από άβουλη έχω φωνή πλέον, αλλά αυτό μάλλον τους εξαγριώνει περισσότερο. Υπάρχει μονίμως μια άρνηση, όταν αναφέρομαι σε τραυματικά γεγονότα του παρελθόντος, κάτι σαν να τρώω ανελέητο gaslighting. Πάντα περήφανοι για ο,τι πετυχαίνω, αφού, αν δεν ήταν αυτοί, δεν θα κατάφερνα απολύτως τίποτα. Σαφώς κι εγώ προκαλώ προβλήματα, όπως όλοι οι άνθρωποι, αλλά δεν μπορεί σε τόσο μεγάλη έκταση να φταίω για όλα.

Έχω φτάσει στο σημείο να νιώθω ανεπιθύμητη στην ίδια μου την οικογένεια και ότι δεν ανήκω πουθενά, δεν έχω κάπου να στραφω, που δεν θα με κρίνουν αυτομάτως. Πλέον σκέφτομαι τι θα τους πω και πώς, για να μην βρουν αφορμή να γκρινιάξουν. Πολλές φορές περιμένω συγκεκριμένη ενοχλημένη αντίδραση και Ω του θαύματος είναι τόσο συνεργάσιμοι και ευγενικοί, που λέω δεν μπορεί, με άλλους ανθρώπους μιλάω. Κ Ρένα δεν είμαι μόνο εγώ. Τα ίδια ακούω να λένε και οι γονείς των δύο καλών μου φίλων. Τελικά μήπως όντως φταίμε εγώ και οι φίλες μου, ή μήπως εκείνοι είναι συναισθηματικά ανώριμοι και προβάλλουν τις δικές τους ματαιώσεις πάνω μας;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Δεν βγάζει νόημα/τι λάθος κάνω

________________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Δεν κάνεις κάτι λάθος. Είναι θέμα σύντηξης δύο κοινωνιολογικών φαινομένων.

Το πρώτο αφορά τη γενιά σου. Είστε η γενιά που μεγάλωσε μέσα στην κρίση και νομοτελειακά θα ζήσετε, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, χειρότερα από τους γονείς σας. Δεν θέλω να σου ζαχαρώνω την πραγματικότητα, είναι κάτι που διεθνώς παρατηρείται για τους millenials και την Gen Z. Η εξέλιξη των γενεών δεν είναι γραμμική. Η γενιά των Baby Boomers (όσοι γεννήθηκαν μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, τα “παιδιά των λουλουδιών”) κι η γενιά Gen X (οι μεγαλωμένοι στις δεκαετίες τέλη ’70-’80-κι αρχές ’90) ήταν οι πιο ευνοημένες γενιές των τελευταίων 150 ετών. Οι πρώτοι άνοιξαν δρόμους κι άλλαξαν τον κόσμο όπως τον ήθελαν όσο γινόταν τέλος πάντων, κι οι δεύτεροι καρπώθηκαν αυτές τις αλλαγές και την οικονομική ανάπτυξη για να χτίσουν ένα δυνατό Εγώ και να προσεγγίσουν την περίφημη “αυτοπραγμάτωση”.

Κι αυτό με φέρνει στο δεύτερο κοινωνιολογικό φαινόμενο.

Είσαι 22, άρα οι γονείς σου πρέπει λογικά να είναι 50άρηδες. Ούτε πολύ μεγάλοι, ούτε πολύ μικροί. Είναι όμως παιδιά της δεκαετίας του ’80. Τότε που όλα φαίνονταν δυνατά, όλα έμοιαζαν προσεγγίσιμα, είναι τα παιδιά του παλιού ορθόδοξου ΠΑΣΟΚ όταν τα πακέτα από την Ευρωπαϊκή Ένωση έρχονταν αθρόα κι όλοι ονειρεύονταν (και πραγματοποιούσαν) ζωάρα. Είναι η γενιά που “έχτισε” τον μύθο της “φοιτητικής ζωής” και τώρα τρώνε τα μούτρα τους παιδιά που δεν έχουν να βγάλουν τα κόμιστρα των λεωφωρείων και πίνουν μισό καφέ στο πόδι για οικονομία στο πάρκο.

Εκεί που θέλω να καταλήξω.

Τους είναι απολύτως ακατανόητο, ένα γερό πολιτιστικό σοκ το πώς είναι τα σύγχρονα παιδιά. Δεν σε συγκρίνουν με τα άλλα παιδιά και δεν σε βρίσκουν ισάξια. Δεν βρίσκουν απολύτως κανένα παράλληλο με την δική τους νεότητα! Συγκρίνουν πώς ήταν οι ίδιοι στην ηλικία σου. Να θυμίσω επίσης εδώ ότι δεν ήταν “συνδεδεμένη” γενιά, το πολύ πολύ να είχαν κανένα Commodore προσωπικό υπολογιστή αν ήταν nerds, ως εκεί. Η απουσία υπερπληροφόρησης σήμαινε και απουσία παραπληροφόρησης και φυσικά της διάχυσης μιας απαισιοδοξίας που τρέφεται από την γρήγορη ροή πληροφορίας, και δη αρνητικής. Τότε όλα φαίνονταν καλά, ακόμα κι όταν δεν ήταν, γιατί δεν τα μάθαιναν…

Οι σημερινές λοιπόν απαιτήσεις τους φαίνονται βουνό. Όταν αποφάσισαν να κάνουν παιδί ήταν το millennium κι ο γενικότερος ενθουσιασμός εξ αυτού, μες την τούρλα του Σαββάτου πήραν αποφάσεις που δεν τους βγήκαν όπως τις περίμεναν. Αλλιώς περίμεναν να γίνουν τα πράγματα για τα παιδιά τους. Αλλά όχι.

ΓΙ’ΑΥΤΟ ο θυμός και τα νεύρα κι οι φωνές. Δεν φταις εσύ. Είσαι ο αποδέκτης της ματαίωσης ενός ολόκληρου κόσμου.

Με τη γνώση αυτή, και με την νεαποκτειθείσα αυτοπεποίθηση της απομάκρυνσης από το σπίτι και της εργασίας, σιγά σιγά θα το χωνέψεις (δεν είναι εύκολο) και θα βάλεις τα λιθαράκια για να ζήσεις όσο καλύτερα μπορείς ΕΣΥ. Τι να κάνουμε, είμαστε μέρος του zeitgeist. Οι συγκρίσεις είναι άκυρες.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News