Τα δικά μας λάθη και τα λάθη γύρω μας.
__________
Η ιστορία της Ε. όπως την ξεχώρισα σήμερα
καλησπέρα, είμαι ένα κορίτσι 40 χρονών και νιώθω ότι εχω αργήσει να ανεξαρτητοποιηθώ από τους γονείς μου. Μένω μόνη μου εδώ και κάποια χρόνια αλλά δεν εχω ανεξαρτητοποιηθεί οικονομικά. Οι γονείς μου με βοηθούν οικονομικά, ακόμη κι αν γκρινιάζουν.
Ήθελα να σε ρωτήσω, επειδή λαμβάνεις μηνύματα από πολλούς ανθρώπους που μπορεί να έχουν αντίστοιχες ιστορίες, αν είναι σημείο των καιρών, εννοώ της γενιάς μου ή κάτι δεν κάνω σωστά στη ζωή μου;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ε.
_____________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Προφανώς σε όλα τα ζητήματα υπάρχουν τα συστημικά προβλήματα, υπάρχουν κι οι προσωπικές επιλογές. Κάπως το μείγμα αναδεικνύει αυτήν ή εκείνη την πλευρά περισσότερο αναλόγως των συνθηκών.
Το 2007 μιλούσαμε για τη “γενιά των 700 ευρώ”. Μετά ήρθε η κρίση και ο βασικός έπεσε κάτω από τα 640 ευρώ, σήμερα έχει πάλι ανέβει κάπως με προοπτική να ανέβει λίγο ακόμη. Είναι αυτό απάντηση; Όχι. Επειδή η ακρίβεια δεν ακολουθεί την διακύμανση των κατώτατων μισθών, ούτε όμως ξέφυγε και κανείς με τον βασικό μισθό, ώστε να μπορείς να ζήσεις κι όχι μόνο να επιβιώσεις. Κανείς ποτέ δεν πλούτισε από τον μισθό και μόνο, ακόμα και με μεγάλους μισθούς “την εποχή των παχιών αγελάδων”: ήθελε αποταμίευση, επενδύσεις, ίσως λίγο ρίσκο, εξτραδάκια.
Λέμε για το δημογραφικό, κι είναι σοβαρό πρόβλημα, όμως χωρίς οικονομική ασφάλεια ενός μίνιμουμ επιπέδου πώς να ξεκινήσεις να κάνεις παιδιά;
Στο συστημικό αυτό πρόβλημα έρχονται οι κινήσεις που κάνουμε κι εμείς οι ίδιοι. Κάποιοι είναι πιο ευνοημένοι, κάποιοι προσπαθούν να ελιχθούν παραπάνω, ορισμένοι έτυχε να έχουν σπίτι από τους γονείς, άλλοι έχουν έξτρα εισόδημα. Πολλοί ζορίζονται. Δυστυχώς στο σχολείο διδασκόμαστε ένα σωρό πράγματα, αλλά βασικές έννοιες διαχείρισης οικονομικών και οικιακής πραγματικότητας όχι. Έτσι πολλοί φτάνουν στην ηλικία σου και συνειδητοποιούν αυτό που συνειδητοποιείς. Δεν είναι ανεξάρτητοι. Τα χρήματα είναι πρωτίστως ελευθερία.
Για να βγεις από το μπλεγμένο κουβάρι αναγκαστικά πρέπει με κάποιο τρόπο να αυξήσεις τα έσοδά σου (να πουλήσεις τον εαυτό σου ακριβότερα) ή/και να μοιραστείς τα έξοδά σου. Μαγικός τρόπος δεν υπάρχει. Πάντως αν σε παρηγορεί, δεν είσαι η μόνη.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Οσο κι αν όντως ισχύει για πολλούς, δεν είναι σίγουρο ότι όλοι μπορούν να “πουλήσουν καλύτερα τον εαυτό τους”, αυτό είναι ένας από τους μύθους που έχει φυτέψει ο νεοφιλελευθερισμός βαθιά μέσα στα κεφάλια μας.
Γι’ αυτό η συγκατοίκηση φαντάζει μονόδρομος, ενδεχομένως με μια δεύτερη δουλειά εάν αυτό είναι εφικτό και η πρώτη δουλειά δεν είναι ιδιαίτερα εξοντωτική.
Ναι πραγματικά. Δεν γίνονται τα πάντα αρκεί να το θελήσεις.
Αυτό το σημείο μου είχε ξεφύγει, μάλλον επειδή ήταν σε παρένθεση. Όντως δίκιο έχετε, Νιέννα και Μαύρε Γάτε
Συμφωνώ πολύ με αυτά που έγραψε η Ρένα, ειδικά με την τελευταία παράγραφο. Φυσικά και είναι σημείο της γενιάς μας. Αυτοί που τα έχουν καταφέρει οικονομικά ειναι μια μειοψηφια και επιλέγουμε να εστιάζουμε σε αυτούς γιατι αυτοπροβάλλονται παραπάνω. Γιατί ομως συμβαίνει αυτό με τους genz και τους millenials? Επειδή δεν έχω γνώσεις οικονομικών, γεωπολιτικής και κοινωνιολογίας, θα σας δώσω μια προσωπική, επιφανειακή άποψη. Ας τοποθετηθεί κάποιος άλλος σχολιαστής για τα βαθύτερα αίτια. 1) Πολλοί εχουν ένα πτυχίο ΑΕΙ/ΤΕΙ γιατι εξαναγκάστηκαν να ακολουθήσουν τη συνταγή των 80s από τους γονείς τους. Ότι το πτυχίο συνεπαγεται μισθάρα και γραφειάρα. Έτσι, η αγορά… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι, το αυτορυθμίζων “αόρατο χέρι της αγοράς” που μπαίνει βαθιά στις τσέπες μας και τις ξαφρίζει…Και μετά, στις 20 του μήνα, αναρωτιέσαι που πήγε το μηνιάτικο…
. “Μετά ήρθε η κρίση και ο βασικός έπεσε κάτω από τα 640 ευρώ” :
και μάλιστα με “υποκατώτατο μισθό” 540 για τους νέους κάτω των 25 ετών. Κι όταν αυτό το τερατούργημα επιτέλους καταργήθηκε, πολλοί συντηρητικοί (και καλοβολεμένοι) “επαΐοντες” θρηνούσαν κι οδύρονταν ότι θα ζημιωθεί η οικονομία με την αύξηση του εργατικού κόστους.
Πολύ ωραία απάντηση!
Προσωπικα ξερω ελαχιστο κοσμο που ειναι οικονομικα ανεξαρτητος με δικες του δυναμεις σε αυτην την ηλικια. (και ξερω πολυ κοσμο, πιστεψτε με) Δε διατεινομαι βεβαια οτι κατεχω την αληθεια, ειναι μια εμπειρικη διαπιστωση. Αλλα δεν παυει να επαληθεύεται. Ολοι οι ευκαταστατοι που γνωριζω ειχαν οικογενειακό πλουτο (που πολλες φορες εγινε τις χρυσες δεκαετιες με τους γνωστους λαμογιοτροπους) , εκτος απο εναν, που ανελαβε μια σχεδον χρεωκοπημένη επιχειρηση και την ανεστησε με πολλα κερδη-κι εκει ομως παλι υπήρχε η πελατεια, το ονομα , οι γνωριμιες και καποιος εξοπλισμος. Οι υπολοιποι ειτε ανελαβαν ετοιμες δουλειες, ειτε ειχαν οικογενειακη περιουσια. Φυσικα δε θεωρω… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ συμφωνώ. Ειδικά για την πρώτη παραγραφο, θα προσθέσω ότι δεν υπάρχουν ίσες ευκαιρίες. Είναι απλά ένας μύθος. Δεν υπάρχει ισότητα όταν ο άλλος ξαφνικά βρίσκεται με ΤΣΑΜΠΑ μαγαζί στα 20-30. Ενώ άλλοι για να ανοιξουν κάτι πρέπει να βγάλουν άσπρες τρίχες πρώτα και να έχουν φάει 20 χρονια σκ@τά ως υπάλληλοι. Επίσης ας σκεφτούμε ότι ειδικά για μια γυναίκα δεν ειναι ευκολο να ξεκινησει κάτι από το μηδεν. Δεν υπάρχει ισότητα ουτε στους μισθούς και καποια (τεχνικά) επαγγέλματα μια γυναίκα δεν μπορεί να τα ασκήσει ως επιχειρηματίας, όχι γιατί δεν μπορεί ή γιατι δεν έχει μαζέψει το κεφάλαιο, αλλά… Διαβάστε περισσότερα »
Από τη στιγμή που κανείς δεν μπορεί να συντηρήσει πλήρως τον εαυτό του έχοντας να πληρώνει νοίκι και λογαριασμούς μόνος του με τους μισθούς που δίνουν, γιατί να απορουμε; Ναι ετσι είναι ολη ή γενια σου. Όσοι ξέρω που δεν έχουν πραγματικά καμια βοήθεια από γονείς, έχουν κι ένα έξτρα, εστω και μικρό εισόδημα η έχουν κάποιο σπίτι δικό τους που κι αυτό τους το παραχωρησαν οι δικοί τους. Ή είναι ελεύθεροι επαγγελματίες που κι αυτοί δεν κολυμπούν όλοι στο χρημα. Οι πολύ καλοπληρωμένοι μισθωτοί πάλι είναι ελάχιστοι. Δηλαδή παίρνεις έναν μισθό στην καλύτερη 800-900 ευρώ ας πούμε, ένα μεσαίο… Διαβάστε περισσότερα »
Όχι πως δεν ισχύουν όλα όσα γράφει η Ρένα και οι σχολιαστές. Ίσα ίσα, συμφωνώ απόλυτα με την περιγραφή της κατάστασης. Από την άλλη όμως, διακρίνω μια κάποια υπερβολή. Στο δικό μου περιβάλλον οι περισσότεροι ενήλικες που γνωρίζω είναι οικονομικά ανεξάρτητοι. Προσοχή, όχι ευκατάστατοι! Πολλοί βγάζουν το μήνα με το ζόρι και με πολλές στερήσεις. Πατάνε όμως στα πόδια τους. Ίσως να μην πηγαίνουν ταξίδια ή διακοπές το καλοκαίρι, κάποιοι δεν βγαίνουν παρά ελάχιστες φορές, κάποιοι δουλεύουν σε δύο δουλειές. Αλλά δεν εξαρτώνται από γονείς. Και σκέφτομαι τώρα, εάν αύριο η γραφουσα έχανε τους γονείς της, δεν θα μπορούσε να… Διαβάστε περισσότερα »
καταρχας.. για ποια ατομα μιλαμε; Για ελευθερους ή για οικογενειες; Στο δικο μου περιβαλλον, λυθηκε απο νωρις το προβλημα με εναν γαμο ολων των συνομιληκων απο το χωριο. Η μειοψηφια των ελευθερων που γνωριζω (συμπεριλαμβανομενων και των χωρισμενων), παει ως εξης : Οι χωρισμενες περιεργως εχουν σταθερες δουλειες με καλο μισθο (δημοσιο πχ) Δυσκολα τα βγαζουν περα, αλλα.. τα βγαζουν. Δεν τιθεται δηλαδη θεμα επιβιωσης αλλα θεμα για το κατι παραπανω Οι ελευθερες απο την αλλη εχουν κατι το “περιεργο” κατε εμε Γνωριζω πχ κοπελες που εχουν μια μικρη πατρικη περιουσια, (ας πουμε ενα σπιτι) στο οποιο μενουν μονες και… Διαβάστε περισσότερα »