Κάπου στη μέση είναι η αλήθεια.
_____________
Η ιστορία της In the Shadow όπως την ξεχώρισα σήμερα.
Αγαπητη Ρενα
το θεμα μου ειναι πως συχνα νιωθω οτι δεν εχω χωρο στις συζητησεις, ακομα και με φιλους η δικους μου ανθρωπους. Θα ξεκινησει καποιος να αναλυει ενα θεμα που τον απασχολει, εργασιακο σχεσιακο κλπ και μπορει να το συζηταμε διαρκως, σε σημειο που εγω να νωθω κουραση απο τη συναναστροφη.
Πως μπορει να λυθει αυτο; Επισης ποιος εχει την ευθυνη; Οι αλλοι που δε μου παραχωρουν χωρο να πω τα δικα μου η εγω που δε τον διεκδικω; Εκτιμω τις αποψεις σας.
ΑΠΟ ΤΗΝ – in the shadow
___________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.
Θυμάσαι που παλιότερες γενιές λένε “κάπου στη μέση είναι η αλήθεια”; Νομίζω ότι κολλάει επακριβώς σε αυτό που σου συμβαίνει.
Από την μία είναι ολίγον γαϊδουριά να μονοπωλεί κάποιος (όσο δικός μας κι αν είναι) πάντοτε τις συζητήσεις με τα δικά του θέματα. Έχουν κι οι άλλοι ζωή και δικά τους θέματα.
Υποτίθεται βέβαια από την άλλη ότι είναι καλό να ακούμε. Μάλιστα πρόκειται για τέχνη, καθώς οι περισσότεροι ακούμε μόνο όσο χρειάζεται για να αρχίσουμε να ετοιμάζουμε τι θα πούμε εμείς στο μυαλό μας! Αν είσαι ευήοκο ους, θα έχεις κοινωνικό κύκλο που θα σε προτιμάει για να αποφορτίζεται από τα προβλήματά του, να ξαλαφρώνει (και νομοτελειακά να φορτώνει εσένα, έτσι πάνε αυτά). Είναι μια επίσης ευαίσθητη και ντελικάτη μορφή τέχνης να θέτεις όρια. Δηλαδή αν το ζήτημα παρεκτραπεί σε ατέρμονη “κλάψα” και μίρλα, όπου η συμβολή του απέναντι, του συνομιλητή, είναι πλέον μηδαμινή, πρέπει να τεθούν όρια. Δεν γίνεται να ακούς στη νιοστή το πώς ο Δημητράκης στο γραφείο έθαψε το πρότζεκτ που ετοίμασε ο Τάσος επειδή είναι κακιασμένος και του το κρατάει μανιάτικο από τότε που… Καταλαβαίνεις. Οι διηγήσεις αυτές επαναλαμβανόμενες δεν βοηθούν, αντίθετα δημιουργούν μεγαλύτερο πρόβλημα.
Ένας καλός τρόπος να τεθούν όρια είναι ο εντελώς ευθύς κι άμεσος. Όχι με το γνωστό και τραγικό “εγώ να δεις τι έπαθα, άκου να δεις λοιπόν”, αλλά με το “με απασχολεί κι εμένα κάτι που θα ήθελα να συζητήσουμε, ή έστω να με ακούσεις”.
Η Ρένα απαντά: Γιατί μειώνουμε τον άλλο συγκρίνοντας με την δική μας δυστυχία;
Πιστεύω ότι σε ανθρώπους δικούς μας η άμεση οδός είναι πάντοτε καλύτερη, καθώς δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών. Κι αν διστάζεις εκεί να τοποθετηθείς άμεσα, τότε υπάρχουν μεγαλύτερα θέματα “καπελώματος” στις σχέσεις σας που οφείλεις να εξετάσεις προσεκτικά.
Αν πρόκειται για μεγάλες παρέες απλών γνωστών, τότε το ζήτημα δεν είναι τόσο σοβαρό. Άλλωστε και σε τι θα μπορούσαν να σου αποδειχθούν χρήσιμοι; Πιο πολύ κουτσομπολιό γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις κατόπιν. Αυτά που σε απασχολούν προσωπικά καλύτερα να μοιράζεσαι με πολύ δικούς σου που θα σε προσέξουν. Αν όντως είναι “πολύ δικοί σου” στην ουσία.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αυτό ακριβώς είναι αυτό που είχα ξαναπεί και παλιότερα, ότι βλέπω συνέχεια εσωστρεφείς ανθρώπους να ζορίζονται με τον εαυτό τους αλλά ποτέ δεν βλέπω εξωστρεφή παρλαπιπόνια να αναρωτιούνται μήπως μας κούρασαν με την πάρλα τους. Για μένα η αλήθεια είναι κάπου στο ενδιάμεσο. Από την μία, όντως στο τέλος παίρνουμε αυτό που διεκδικούμε, κι όχι απαραίτητα αυτό που αξίζουμε. Οπότε θα πρέπει λίγο να μάθεις να διεκδικείς τον χώρο σου, κι αυτό είναι κάτι που θα σε βοηθήσει σε πολλές πτυχές της ζωής σου, όχι μόνο για να σε αφήσει να μιλήσεις ένας βλάκας που μιλάει ασταμάτητα. Από την άλλη,… Διαβάστε περισσότερα »
Θα σε βοηθούσε ίσως το να διαχωρίσεις όπως λέει και η Ρένα τις παρέες, δηλαδή άλλη βαρύτητα και σημασία να δίνεις σε πολυπληθείς παρέες που μπορεί κάποιο πρόσωπο να μονοπωλεί την συζήτηση, οπότε μπορείς να αποστασιοποιηθείς και να μην συμμετάσχεις καθόλου, να αποφεύγεις την συχνή επαφή με αυτή την παρέα κτλ, και άλλη βαρύτητα αν νιώθεις ότι δικά σου άτομα σε αγνοούν συστηματικά και σε φορτώνουν συνεχώς με τα δικά τους προβλήματα. Σε προσωπικό επίπεδο μου συμβαίνει, είμαι λίγο σαν κάδος συναισθημάτων, γκρίνιας, προβλημάτων των άλλων καθώς υπάρχει η γενικευμένη άποψη ότι δεν έχω ζωή με ενδιαφέρονται και ”σοβαρές” υποχρεώσεις… Διαβάστε περισσότερα »
Παρενθεση,Ρωτησες μια γυναικα και σου απαντησε μια γυναικα. Κλεινει η παρενθεση. Στο θεμα μας τωρα, δεν περιστρεφεται ολο το συμπαν των συζητησεων γυρω απο το ειμαστε – πως νοιωθουμε. Δοκιμασε οταν οι αλλοι λενε τα “εσωψυχα” τους , εσυ να αναλυσεις ενα θεμα της επικαιροτητας που σε απασχολει και σε προβληματισε εκεινον τον καιρο. Χωρις να συνδεθει με εσας τους δυο συζητητες, ετσι ουδετερα. Συνεχισε σε αυτο το μοτιβο, καθε φορα που ο αλλος θα λεει για τον εαυτο του, εσυ θα μιλας για τον κοσμο. Φανταζεσαι καποια στιγμη να σου πουν , αμαν με αυτα τα θεματα , πες… Διαβάστε περισσότερα »
Ευτυχώς που ακόμα κι εδώ βρέθηκε ο ΑΝΤΡΑΣ να μας πει την αποψάρα τη σωστή.
Κοινο προβλημα στη παρεα μου. Καποιος θα αρχισει να μιλαει για τη δουλεια του και οι αλλοι θα ρωτανε για κανα μισωαρο +. Εντωμεταξυ εγω ηδη τα εχω ακουσει σε ξεχωριστη εξοδο ολα τα νεα της δουλειας του (που οκ αν δεν ειναι κατι φοβερο δεν με πολυ ενδιαφερει, δουλεια ειναι). Οποτε ή θα βρω καποιον που βαριεται εξισου και θα πιασω κουβεντα ή (προσοχη μονο εκει το κανω) θα ανοιξω κινητο.
Οταν καμια φορα με ρωτανε γιατι δεν συμμετεχω τους λεω ωμα οτι “βαριεμαι να τα ακουω, τα εχω ξανακουσει” και συνηθως μετα απο λιγο σταματανε.