Εξ αρχής είχα δηλώσει πως δεν θέλω κάτι σοβαρό μιας και έχω στόχο να δώσω πάννελληνιες και να φύγω, έχω όνειρα θέλω να σπουδάσω, το παιδί με υποστηρίζει και πιστεύει πως θα καταφέρω ότι βάλω στόχο.
____________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
SOS! Μήπως ειμαι εγώ υπερβολική και φοβάμαι την δέσμευση?
Ρενα και παρέα έχετε γεια!
Δύσκολη απόφαση να γράψω εδώ δίχως να μπορώ να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου….
Είμαι 16 και εδώ και 5 μήνες μιλάω με ένα παιδί στα 19.Τα πάμε πολύ καλά και 2, με 2μιση μήνες είμαστε σε σχέση ας πούμε…. Μιλάμε καθημερινά, βρισκόμαστε κρυφά γιατί οι δικοί μου δεν θέλουν να κάνω σχέση κλπ…. Γενικά είμαστε σε μια κρυφή σχέση και οι δύο καλά μεταξύ μας. Εξ αρχής είχα δηλώσει πως δεν θέλω κάτι σοβαρό μιας και έχω στόχο να δώσω πάννελληνιες και να φύγω, έχω όνειρα θέλω να σπουδάσω, το παιδί με υποστηρίζει και πιστεύει πως θα καταφέρω ότι βάλω στόχο, με ωθεί να ακολουθήσω τα όνειρα μου και να κάνω αυτό που θέλω κλπ. Ξέρω ότι αυτός είναι λίγο πολύ κολλημένος μαζί μου. Γενικά με εμψυχώνει, με στηρίζει σε ό,τι έχει να κάνει με το σχολείο κλπ πιστεύει σε εμένα με βοηθάει γενικά είναι πολύ καλός πάρα πολυ καλός.
Εγώ θέλω να φύγω σε μια πόλη αρκετά μακριά για ένα νέο ξεκίνημα και παρόλο που αυτό το παιδί μου αρέσει πολύ δεν θέλω να συνεχίσουμε σε μια σχέση εξ αποστάσεως ούτε να με ακολουθήσει εκεί ( κάτι που είναι πρόθυμος να κάνει μιας και δεν θέλει να χωρίσουμε). ( να σημειωθεί ότι είναι η πρώτη σχέση και εκείνου). Εγώ δεν θέλω, δεν ξέρω νιώθω ότι δεν θέλω να έχω κάτι να με κρατεί πίσω, ίσως πιστεύω ότι θέλω να είμαι ελεύθερη και να γνωρίσω εκεί νέα άτομα και να έχω όλες τις δυνατότητες, ενώ όταν είσαι σε σχέση σκέφτεσαι το μαζί. Από την άλλη σκέφτομαι και τι θα πουν οι γονείς μου που σίγουρα δεν θα τους άρεσε καμιά τετοια ιδέα. Αλλά και πάλι εγώ δεν θέλω να φύγουμε μαζί και ο ίδιος μου είπε ότι άμα δεν θέλω δεν θα γινει, παρόλο που δεν θέλει να με χάσει και μου τονίζει συχνά το πόσο σημαντική είμαι στη ζωή του, χωρίς να προσπαθεί να μου αλλάξει γνώμη, απλά μου λέει πως νιώθει, ούτε αναφέρει το σε δύο χρόνια ούτε τίποτα.
Και όλα καλά μέχρι εδώ, αλλά εγώ κάθομαι και σκέφτομαι. Ναι μεν είναι η πρώτη σχέση και ίσως να είμαι ενθουσιασμένη, όμως με όλα αυτά που βλέπω γύρω μου και με το πως είμαι αυτό το παιδί είναι τέλειο για μένα, είναι αυτό που θέλω και πιστεύω πως αν το συναντούσα σε μια άλλη φάση της ζωής μου, πχ στο τέλος τον σπουδών σίγουρα θα εξελισσόταν πολύ διαφορετικά και σοβαρά η σχέση μας. Μήπως κάνω λάθος; Μήπως φοβάμαι την δέσμευση; Μήπως ψάχνω να βρω κάτι καλύτερο και δεν είμαι καλά με τον εαυτό μου; Δεν ξενοκοιταω, δεν το έκανα ποτέ και όσο είμαστε μαζί είμαστε μαζί και τέλος. Αλλά μου φαίνεται κάπως να το πάω πιο σοβαρά από τέτοια ηλικία και ακόμα κι αν ξέρω πως δεν θα παντρευτούμε δεν θέλω να με ακολουθησει σε αυτο το νέο ξεκίνημα. Μήπως δεν τον βλέπω σοβαρά εγώ; Τι μου φταίει, αφού τον αγαπώ και μου αρέσει πολύ. Από την άλλη αν κάνω τον λάθος και τον αφήσω, αργότερα ξέρω πως δεν είναι όλοι έτσι και βλέπω πολλά από τις σχέσεις γύρω μου, αν κάνω μεγάλο λάθος; Είναι στοργικός, σπουδαζει, εργάζεται σεζόν και οι απόψεις μας ταιριάζουν όπως και τα ενδιαφέροντα μας. Τι να κάνω φαίνεται το τέλειο παιδί για μένα, αλλά όχι σε αυτή τη φάση της ζωής μου…..
ΑΠΟ ΤΗΝ – ——δεν έχω έμπνευση——
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Αγάπη μου, δεν είσαι υπερβολική, είναι απόλυτα λογικό να κάνεις όνειρα για την ζωή σου, όνειρα προσωπικά που δεν περιλαμβάνουν άλλους αναγκαστικά. Είσαι στο ξεκίνημα, έχεις όλες τις πόρτες ανοιχτές για ό,τι επιθυμήσεις. Πώς στο καλό αυτό να είναι φόβος δέσμευσης; Έχουμε «χαλάσει» τα μυαλά μας με την υπερβολική ενσωμάτωση ποπ ψυχολογικών όρων που μας κατακλύζουν, δεν χρειάζεται τόση ομφαλοσκόπηση. Φόβος δέσμευσης θα ήταν σε μια ώριμη γυναίκα που έχει όλες τις προϋποθέσεις για μια σοβαρή σχέση και την επιθυμεί, αλλά την αποφεύγει. Δεν είναι αυτή η περίπτωσή μας εδώ.
Επιπλέον μου φαίνεται υπερβολικά λίγος ο χρόνος που επικοινωνείτε και βρίσκεστε ώστε να κάνετε τέτοιο μπαϊράμι για το μέλλον, για τις σπουδές, για τυχόν ανεπιθύμητες παντρειές, για όλα αυτά… Έχεις άλλα 2 χρόνια για τη σχολή, σωστά; Είναι ιδιαίτερα πυκνός ο χρόνος στην εφηβεία, αλλάζουν πολλά.
Αλλά κυρίως κόλλησα και ξαναδιάβαζα εκείνο το «είχα δηλώσει πως δεν θέλω κάτι σοβαρό μιας και έχω στόχο να δώσω πανελλήνιες και να φύγω». Αν είναι συνειδητό και ξεκαθάριζες τη θέση σου ως προς τις σπουδές, όλα ΟΚ. Αν έχεις πιστέψει ότι αρκεί να πεις εσύ τι θέλεις για να θελήσει κι ο άλλος το ίδιο, τότε να προσέξεις στο μέλλον, όταν θα γνωρίσεις κι άλλους άντρες. Ζήσε τις στιγμές κι άσε τα χρονοδιαγράμματα. Είσαι ελεύθερη να κάνεις αυτό που θέλεις, δεν δεσμεύεσαι από κάπου.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
16 ετών και λες φοβάσαι τη δέσμευση; Έχεις όλη τη ζωή μπροστά σου, μην βασίζεσαι και πολύ πάνω του, θα γνωρίσεις κι άλλους. Χάρου αυτό και βλέπεις στο μέλλον.
Είσαι 16, μια εφηβη που πηγαίνει σχολείο ακομα , πρέπει να φοβάσαι τη δέσμευση, επιβάλλεται. Καταλάβαινω πως είσαι ώριμη κοπέλα ,έχεις σκεφτεί το μέλλον, έχεις όνειρα, φυσικά και θέλεις να τα κυνηγήσεις ελεύθερη. Ακομα δεν έχεις ζήσει τίποτα ,δεν έχεις εμπειρίες από τη ζωή, και την έχεις όλη μπροστά σου. Ζήσε τον εφηβικο σου έρωτα χωρίς τόσο μακροπρόθεσμες σκέψεις, σε δύο χρόνια θα έχεις αλλάξει πολύ.
Αγαπητή ΓΡΑΦΟΥΣΑ, δεν μου αρέσει καθόλου που ένας ενήλικας άνδρας στα 19 του βρίσκει ερωτικό ενδιαφέρον σε μια ανήλικη μαθήτρια! Δυστυχώς είναι τοσο κανονικοποιημενο (υπόθεση Καρολάιν) που δεν σου περνά καν από το μυαλό αυτό ,στην επιστολή σου. Φαίνεται να είναι μόνο 3 χρόνια διαφορά αλλά δεν είναι έτσι γιατί πρόκειται για milestone χρόνια. Όπως θα ήταν περίεργο ένας 10χρονις να κάνει σχέση με μια 13χρονη. Σκέψου λίγο ο 19χρονος που σπουδάζει, δουλεύει και έχει δικαίωμα ψήφου (και εμπειρίες) γιατί ελκύεται ερωτικά από κάποια που είναι μαθήτρια, σε άλλη φάση ζωής, διαμορφώνει ακόμα τον χαρακτήρα της και γενικά είναι ΑΝΗΛΙΚΗ… Διαβάστε περισσότερα »
Κοίτα 19 με 16 δεν είναι και τόσο τρομερή διάφορα. Είναι 3 χρόνια, κι αν το καλοσκεφτείς και το αγόρι δεν πρόλαβε να γίνει ενήλικας , μόνο στα χαρτιά. Εμένα αυτό που με αγχώνει είναι η κοπέλα που σκέφτεται όλα αυτά για τις σχέσεις στα 16 της.
Είναι milestone χρόνια.
Εσύ όταν ήσουν στο Πανεπιστήμιο κοιτούσες ανήλικα κοριτσάκια στο λύκειο; Μόλις που πηγαίνει α ή β λυκείου. Και αυτός σπουδάζει και την βγάζει έξω από το λύκειο.
Δεν ξέρω που ζείτε, αλλά τι πιο σύνηθες να συμβεί..
Παίζει να είναι και περισσότερες οι κοπέλες σε αυτή την ηλικία που τα έχουν με 19-20 παρά με συνομηλίκους.
Α μπράβο. Έγραψα ακριβώς το ίδιο πριν δω το σχόλιο σου. Κολλημένος ο 19χρονος με την 16χρονη μαθήτρια. Πνίγομαι μόνο που το διαβάζω.
Έχεις ήδη ξεκάθαρο πλάνο για τη ζωή σου και ειλικρινά με εντυπωσίασε ο τρόπος που έχεις δομήσει τόσο ώριμα την σκέψη και τα θέλω σου. Αναφέρεις προς το τέλος μήπως το μετανιώσεις στην πορεία γιατί δεν είναι όλοι τέτοιοι εκεί έξω και αμέσως μετά απαντάς στον εαυτό σου κάτι σοφό. “Φαίνεται το τέλειο παιδί για μένα, αλλά όχι σε αυτή τη φάση της ζωής μου”. Συμφωνώ απόλυτα και σου συμπληρώνω. Το timing είναι καθοριστικό στη ζωή ενός ανθρώπου για να δεσμευθεί σοβαρά. Ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου να είναι (για σένα), ουσιαστικά, δεν έχετε γνωριστεί ακόμα, γιατί και εκείνος, πόσο… Διαβάστε περισσότερα »
Σκέφτεσαι πολύ σωστά. Να κοιτάξεις το μέλλον σου και και μη σε επηρεάζει τίποτα. Πρώτα να έχεις το πορτοφόλι σου και να σου αρέσει η δουλειά σου, να εχεις παρέες, να βγεις , να ταξιδέψεις. Μια σχεση σε αυτή την ηλικία δεν είναι και το πιο φυσιολογικό κατά τη γνώμη μου, μην επιτρέψεις σε τιποτα και σε κανεναν να σε κρατήσουν πίσω
Πόση λογική να χωρέσει σε λίγες γραμμές; από μια κοπέλα, 16 ετών, στον πρώτο της έρωτα;
Καλέ…, τί ξέρεις; τί βλέπεις; τί φοβάσαι; τί θέλεις;
Δεν ξέρουμε αύριο τί ξημερώνει.
Θα μπεις στον πάγο για δύο χρόνια;
Ξεμπλοκάρισε το μυαλό σου.
Ναι, στο διάβασμα.
Ναι, στους στόχους
Ναι και στη ζωή.
Εγώ να πω κάτι άλλο; Μπορεί τρία χρόνια σαν διαφορά ηλικίας να είναι είναι τίποτα, αλλά στην περίπτωσή σας είναι πολύ. Είστε σε εντελώς διαφορετικές φάσεις ζωής, εκείνος είναι ενήλικας που εργάζεται ήδη και μου φαίνεται περίεργο να έχει ερωτευτεί τόσο πολύ και τόσο γρήγορα μία 16χρονη μαθήτρια. Δίνω ένα περιθώριο να είναι και εκείνος αρκετά ανώριμος, αφού όπως λες είσαι η πρώτη σου σχέση, αν φυσικά λέει αλήθεια. Σκέψου ένας 17χρονος να έκανε σχέση με μία 14χρονη. Ο πρώτος σχεδόν τελειώνει το λύκειο και η κοπέλα είναι ακόμα γυμνάσιο. Ε κάπως δεν είναι αυτό; Για αυτό πνίγεσαι τόσο πολύ.… Διαβάστε περισσότερα »
Ζηστο μεχρι να δωσεις εξετασεις, να περασεις, να δεις πού θα μπεις, πώς θα πάει. Τόσα βήματα ακομα κι εσυ αγχωνεσαι οτι αν σε ακολουθησει θα το πατε σοβαρα και για γαμο; Έχεις κανει μεγαλα άλματα!
Απολαυσε το. Δεν κανει η διάρκεια μια σχεση επιτυχημενη, αλλά το πόσο όμορφες αναμνήσεις μας δημιουργει, το πόσες εμπειριες μας δίνει… αν ειναι να κρατησει και μετά τις εξετάσεις, θα σου βγει αβιαστα. Μή βαζεις στεγανα και κουτακια