Η Ρένα απαντά: Φοβάμαι ότι τη μοναξιά που νιώθω δεν μπορώ να την ελέγξω

Ο φόνος για την μοναξιά που δεν είναι παράλογος.

____________
Η ιστορία της feminist witch όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ρένα καλημέρα,

Διαβάζω τη στήλη σου συστηματικά. Νιώθω να ταυτίζομαι με πολλά από όσα θέτουν οι αναγνώστ(ρι)ες ως ερωτήματα/προβληματισμούς και βρίσκω τις απαντήσεις που δίνεις πολύ διαφωτιστικές, με ειλικρίνεια και νοιάξιμο.

Είμαι 30+, στρέιτ (μάλλον) και εδώ και 4 χρόνια είμαι χωρίς σχέση. Αυτά τα 4 χρόνια, έχω περάσει από διάφορα στάδια. Πριν την πανδημία είχα ένα βαρύ χωρισμό από μεγάλη σχέση, στην καραντίνα δεν κουνιόταν φύλλο και μετά την καραντίνα το’ριξα στα ξενύχτια και το περιστασιακό σεξ. Σήμερα, βρίσκω σχετικά εύκολα σεξ, αλλά δε βρίσκω σχέση (για πάνω από 3-4 μήνες). Έχω διαπιστώσει μάλιστα ότι τις περισσότερες φορές (όχι όλες όμως), εγώ είμαι αυτή που φεύγει από μία νέα γνωριμία γιατί δε μου βγαίνει για παραπάνω. Όταν οι φίλες/οι μου λένε ότι “δεν έχει τύχει να γνωρίσω τον κατάλληλο” ή ότι “η δυσκολία σύναψης σχέσης είναι σημείο των καιρών”, φοβάμαι ότι η ερωτική μοναξιά που νιώθω είναι κάτι που δεν μπορώ να ελέγξω πλήρως.

Η αλήθεια είναι ότι είμαι ντροπαλή στο φλερτ και σπάνια διεκδικώ κάποιον εγώ πρώτη. Πιστεύω ότι αυτό που με φοβίζει είναι η έκθεση και η ενδεχόμενη απόρριψη. καθώς και ότι έχω βολευτεί στο πατριαρχικό αφήγημα “ο άντρας κάνει την πρώτη κίνηση”.

Πώς ξεβολεύομαι λοιπόν; Παρ’όλο που όσες φορές (μετρημένες στα δάχτυλα) έχω δείξει εγώ πρώτη ενδιαφέρον για κάποιον, έχω λάβει θετική ανταπόκριση, αυτό δε μοιάζει αρκετό για να σπάσω το φόβο και όσα η πατριαρχία μου’ μαθε. Θέλω να διαλέγω εγώ εξ αρχής αντί να διαλέγω μόνο αφού με διαλέξουν.

Με συγχωρείς για το σεντόνι. Ελπίζω να διαβάσω απάντησή σου!

ΑΠΟ ΤΗΝ – feminist witch

___________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Αγαπητή φίλη, ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σου.

Η σχεσιακή μοναξιά στις ηλικίες αυτές που βρίσκεσαι (αλλά και γενικά, η μοναξιά, τελεία) είναι φαινόμενο που εμφανίζεται πολύ έντονο αυτή την εποχή. Ίσως η πανδημία το ενέτεινε καθώς έκλεισε τον κόσμο περισσότερο στον εαυτό του.

Προσωπική μου άποψη είναι ότι πρόκειται για συνδυασμό παραγόντων και δεν πρόκειται εντελώς για ατομική σου ευθύνη. Πράγματι τα πράγματα δεν είναι εντελώς υπό τον έλεγχό μας.

Προσωπική ιστορία: Γιατί έχει γίνει τόσο δύσκολο να κάνεις σχέση από μια ηλικία κι έπειτα;

Σίγουρα η εποχή είναι σκληρή, καθώς οι σχέσεις απαιτούν επένδυση, χρόνου, ενέργειας και κάποιου χρήματος, πράγματα που οι άνθρωποι ξοδεύουν πλέον δυσκολότερα απ’ότι παλιότερα. Κυρίως επειδή υπάρχει φόβος, ο κόσμος τα τελευταία 20 χρόνια έχει γίνει επικίνδυνος. Επιπλέον οι χαλαρές περιστασιακές επαφές ενθαρρύνουν την πεποίθηση ότι ένας άντρας ήδη λαμβάνει το πακετάκι της σχέσης (νοιάξιμο, επικοινωνία, αγκαλιές, κοινός ύπνος ή φαγητό), χωρίς όμως καμμία από τις υποχρεώσεις της. Επομένως δεν υπάρχει κίνητρο για το κάτι παραπάνω.

Η Ρένα απαντά: Είναι κάπως σαν να ψιλοέχω σχέση, να ψιλοβγαίνω, να ψιλοκάνω σεξ, αλλά εν τέλει δεν έχω κανέναν

Επιπρόσθετα οι γυναίκες στην ηλικία σου έχουν πλέον απαιτήσεις. Και πολύ καλά κάνουν! Πέρασε η εποχή που αρκούσε κάποιος να είναι “καλό παιδί” για να καταξιωθεί ως σχεσιακό υλικό. Μεγαλώνοντας, συναισθανόμενες τις δυνάμεις μας και τις ανάγκες μας καλύτερα, αξιώνουμε να έχουμε δίπλα μας έναν σύντροφο που μας βοηθά να βγάλουμε τον καλύτερο εαυτό μας. Κι αυτό είναι πάρα πολύ υγιές. Οι “καλοί” όμως συχνά είναι πιασμένοι σε αυτή την ηλικία, οι συνομήλικοι έχουν τάργκετ γκρουπ και τις μικρότερες από την ηλικία τους, επειδή θέλουν την μεγαλύτερη δυνατή λεκάνη επιλογής, αλλά κυρίως όσο νεότερες είμαστε, τόσο πιο εύπλαστες, ενώ μεγαλώνοντας γινόμαστε πιο κριτικές και βλέπουμε προειδοποιητικά σημάδια που αγνοούσαμε παλιά.

Βεβαίως αρκετά θέματα που αφορούν τις σχέσεις και τη συντροφικότητα είναι και θέμα τύχης. Όσο περισσότερες ευκαιρίες έχεις, όσο περισσότερα ερεθίσματα και απόπειρες, τόσο πιθανότερο να βρεθεί κάτι ταιριαστό και ευχάριστο. Η αύξηση των προσεγγίσεων σημαίνει -εκ της απλής στατιστικής- ότι θα αυξηθούν κι οι πιθανότητες επιτυχίας. Είναι ακριβώς η λογική ενός άντρα player που την “πέφτει” σε ό,τι κινείται, κάτι θα κάτσει στο τέλος.

Εδώ δεν επιχειρηματολογώ να το μιμηθείς, όμως πράγματι πρέπει να ξεπεράσεις τον πατριαρχικό σκόπελο ότι ο άντρας κάνει πάντοτε την πρώτη κίνηση, καθώς αυτό μικραίνει την πισίνα υποψηφίων: αναγκαστικά θα επιλέξεις τότε ανάμεσα σε αυτούς που σε γουστάρουν ήδη -κι ακόμη περισσότερο σε όσους εξ αυτών έχουν το θάρρος να δείξουν ότι σε γουστάρουν. Απλά μαθηματικά. Γιατί να το κάνεις αυτό στον εαυτό σου; Άλλωστε δεν είσαι τρόπαιο να περιμένεις στο βάθρο, είσαι άνθρωπος.

Οι εφαρμογές για διαδικτυακές γνωριμίες (dating apps) είναι πλασμένες ακριβώς για να διευκολύνουν την γυναικεία πρωτοβουλία καθώς η έκθεση είναι πολύ μικρότερη και το παιχνίδι πιο ανώνυμο. Ουσιαστικά εφόσον το υλικό που διακινείς δεν ρισκάρει κάτι (πχ. γυμνά που ταυτοποιείσαι, πολλές φωτό σου, προσωπικά δεδομένα κλπ) το περιθώριο για παιχνίδι είναι μεγάλο. Κι η τυχόν απόρριψη είναι πολύ πιο ευκολοκατάπιωτη. Δεν είναι αυτός, θα είναι κάποιος άλλος.

Εκτός από το Tinder που λειτουργεί κυρίως για σεξ, όπως λένε, αλλες εφαρμογές όπως το OK Cupid έχουν μεγαλύτερο εύρος ενδιαφέροντος και στοχεύει σε γνωριμίες που ίσως καταλήξουν σε συντροφικότητα. Η προσέγγιση οφείλει να είναι φιλική, “ντροπαλή” αρχικά, όπως είναι ο χαρακτήρας σου, καθώς δεν παραγγέλνουμε σεξοντελίβερυ, μια ανθρώπινη κουβέντα κάνουμε, και με λίγη επικοινωνιακή διερεύνηση μπορεί να ανοίξει την πόρτα για δια ζώσης γνωριμία όπου όλα μπορούν να ανακαλυφθούν καλύτερα

Τελευταίο και σημαντικό. Μην κλείνεσαι, ώστε να γνωρίζεις κόσμο που θα σου γνωρίσει με τη σειρά του κόσμο. Παίζει ακόμη αυτό, αν και λιγότερο από παλιά.

Εύχομαι να βρεις αυτό που ψάχνεις σύντομα!

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News