Η Ρένα απαντά: Φοβάμαι μη μείνω ξεκρέμαστη επαγγελματικά

Στο παρελθόν ζορίστηκα πολύ να βρω δουλειά μετά από απόλυση και πια στο νησί νιώθω ότι έχω ακόμα λιγότερες δυνατότητες.

____________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Ρένα καλησπέρα.

Είμαι 40 ετών, με 3 παιδάκια και τον σύζυγό μου και μένουμε σε ελληνικό νησί του βορείου αιγαίου.

Έκλεισα τα 40 πριν 3 μέρες και μου ήρθε μαζί με τις ευχές και ένας φόβος που υποβόσκει καιρό. Δουλεύω σε διάφορες δουλειές από τα 20 μου. Σπούδασα οικονομικά, με 2 μεταπτυχιακά. Δεν είχα ποτέ κάποια τρομερή εξειδίκευση στη δουλειά. Και με έπιασε αυτό το άγχος του τι θα γίνει αν με απολύσουν. Στο παρελθόν ζορίστηκα πολύ να βρω δουλειά μετά από απόλυση και πια στο νησί νιώθω ότι έχω ακόμα λιγότερες δυνατότητες. Εργάζομαι σε γραφείο ως οικονομολόγος. Φτιάχνω κάποιες μελέτες.

Έχω εργαστεί σε φυλλάδια, προώθηση προϊόντων, καθηγήτρια σε φροντιστήρια, γραμματέας σε γιατρό, γραμματέας σε εταιρία, διοικητική υπάλληλος (κοπέλα για όλες τις δουλειές) και κάποιες άλλες πιο ευκαιριακές, όπως σε κατάστημα τα Χριστούγεννα.

Βλέπω γύρω μου τρομερή εξειδίκευση και πως συνήθως αυτές οι φιλές μου διαπραγματεύονται καλύτερους μισθούς και καλύτερες θέσεις. Εγώ δεν είμαι οκ με τα λεφτά που μου δίνουν, αλλά ο φόβος είναι το καθόλου λεφτά.

Σκέφτηκα να κάνω κάτι δικό μου σιγά σιγά, αλλά δεν έχω κάποιο ταλέντο να παράγω κάτι. Σκέφτηκα εργασία από απόσταση μπας και εξασφαλίσω κάποια εμπειρία, αλλά δεν βρήκα κάτι και δεν μ αρέσει η ιδέα να δουλεύω από το σπίτι μόνη κάθε μέρα (ναι ίσως ζητάω πολλά τελικά). Να δώσω ΑΣΕΠ για δημόσιο, αλλά στο νησί δεν έχει και πολλές θέσεις. Μήπως τζάμπα αγχώνομαι; Ίσως ποτέ δεν χρειαστεί να ψάξω για κάτι άλλο αλλά δεν θα ήθελα να μείνω ξεκρέμαστη στα 50 μου.

Ποια οι σκέψεις σας;

ΑΠΟ ΤΗΝ – Ανατολή

________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση 

Xρόνια σου πολλά! Κατανοώ τον προβληματισμό αλλά πάψε να συγκρίνεσαι με τις φίλες σου και πάψε να κάνεις καταστροφολογικά σενάρια. Κι αύριο αν μπούμε σε Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο τίποτα δεν εγγυάται ότι θα βγούμε σε καλή κατάσταση, κι αν πέσει μετεωρίτης το ίδιο κ.ο.κ. Με τα σενάρια κανείς ποτέ δεν πρόκοψε. Καλύτερα σκέψου πρακτικά.

Αν με δύο μεταπτυχιακά δεν έχεις αρκετή εξειδίκευση, αναρωτιέμαι, για ποιά εξειδίκευση ακριβώς μιλάμε; Ένα πρώτο βήμα είναι να διεκδικήσεις μια αύξηση, η οποία να βασιστεί πάνω σε ΑΠΤΑ αποτελέσματα που έφερες για το γραφείο που εργάζεσαι. Τον εργοδότη δεν τον αφορά αν εσύ έχεις μεγαλύτερη ανάγκη ή οι φίλες σου πληρώνονται καλύτερα, δεν έχει φιλανθρωπικό ίδρυμα. Τον ενδιαφέρει αν του είσαι πολύτιμη στη δουλειά κι αν του λύνεις τα χέρια. Τότε δεν θα θέλει σίγουρα να σε χάσει. Ξεκίνησε διερευνητικά χωρίς να ρωτήσεις πόσο περιθώριο θα μπορούσε να υπάρξει και κατόπιν διατύπωσε τη σκέψη σου. Αν έχετε καλές σχέσεις θα το σκεφτούν. Δεν είναι και αναντικατάστατοι οι εργαζόμενοι, όπως διαφημίζεται, δεν είναι απλώς τα βιογραφικά, χρειάζεται κι εκπαίδευση και τριβή, αυτά παίρνουν χρόνο. Είναι το γραφείο σε θέση να πάει 6 μήνες πίσω παίρνοντας νέο υπάλληλο;

Από την άλλη το να δημιουργήσεις κάτι μόνη σου δεν είναι ανάγκη να είναι «παραγωγικό» με την έννοια της αυτούσιας δικής σου δημιουργίας. Το να κάνεις ελεύθερο επάγγελμα ή να οργανώσεις ένα γραφείο/μια ιστοσελίδα που συντονίζει (πχ, λέω εγώ) ονυχοτεχνίτριεγια τα κονέ δεν είναι κάτι δημιουργικό αλλά έργο παράγει. Σκέψου τι δυνατότητες υπάρχουν, τι κενά στο μέρος που μένεις και πόση υποστήριξη μπορείς να έχεις στο πρώτο σου βήμα, ιδιαίτερα επειδή είσαι τρίτεκνη. Μπορεί να ξεκινήσει παράλληλα με την παρούσα εργασία σου στην αρχή κι όπως βγει. Όσο για τον ΑΣΕΠ, δώσε εξετάσεις και βλέποντας και κάνοντας. Κάποιες θέσεις θα υπάρχουν και για το νησί, δεν χάνεις κάτι.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News