Η Ρένα απαντά: Φοβάμαι για την φαρμακευτική αγωγή μου όταν μείνω έγκυος

Η ιδέα του να την διακόψω σταδιακά και η πιθανότητα να υποτροπιασω με τρομάζει.

_________

Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα 

Ρένα μου και αμποπαρεα καλημέρα!
Δεν ξέρω αν έχει τεθεί πάλι το ερώτημα στην ομάδα, έψαξα και δεν βρήκα κάτι σχετικό.

Είμαι 30 χρονών, σε σχέση με τον σύντροφό μου 3 χρόνια τώρα ο οποίος είναι 37. Εδώ και 1 χρόνο ξεκίνησα αντικαταθλιπτικά SSRIs μετά από μεγάλη μάχη με το άγχος μου και την αγχωδη διαταραχή. Με βοήθησαν απίστευτα από τον πρώτο κιόλας μήνα. Έχω ψυχολόγο και κάνω ψυχοθεραπεία εδώ και 4 χρόνια και πέρσι βρήκα και μια υπέροχη ψυχίατρο. Τις εμπιστεύομαι πολύ και τις δύο. Η ψυχίατρος μου μου λέει πως τα πάω πάρα πολύ καλά και πράγματι από όταν ξεκίνησα την αγωγή δεν είχα κρίσεις πανικού και ίσως κάνα 2-3 φορές κάποιο επεισόδιο πιο έντονου άγχους, αλλά τίποτα το τραγικό. Κάνω καλή δουλεια θεωρώ και με την ψυχολόγο. Νιώθω απίστευτη ευγνωμοσύνη και για την ψυχίατρο και για τα φάρμακα και για την δυτική ιατρική γενικότερα χαχα.

Στο θέμα μου τώρα! Σκεφτόμαστε με τον σύντροφό μου να κάνουμε παιδί. Δεν έχω αναφέρει κάτι ακόμη στην ψυχίατρο και με την ψυχολόγο κάπως δεν τόλμησα να ανοίξω πολύ την συζήτηση ακόμη, δεν ξέρω γιατί. Το συζητάω απέξω απέξω. Με τον μόνο που το έχω συζητήσει είναι ο σύντροφός μου. Πέρσι τέτοιον καιρό ήταν το τελευταίο που με ένοιαζε λόγω των κρίσεων πανικού κλπ. Τώρα, όμως, που νιώθω καλά το σκέφτομαι πλέον κι εγώ. Το ερώτημα μου αφορά την αγωγή. Η ιδέα του να την διακόψω σταδιακά και η πιθανότητα να υποτροπιασω με τρομάζει. Η ψυχίατρος μου έχει πει ότι όσο νιώθω ότι την χρειάζομαι θα την παίρνω και πως θα το βλέπουμε βήμα βήμα. Αν όμως τον επόμενο χρόνο αποφασίσουμε να κάνουμε παιδί; Είναι ασφαλές; Ρώτησα έναν φίλο μου ψυχίατρο που ζει στο εξωτερικό και μου είπε ότι γενικά θεωρείται ασφαλές. Μου έστειλε μάλιστα έρευνες που δείχνουν ότι δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι ο κίνδυνος συγγενών ανωμαλιών, αυτισμού κλπ είναι αυξημένος. Μάλιστα δεν υπήρξε αύξηση στατιστικά σημαντική ανάμεσα σε γυναίκες με αγχωδη διαταραχή που δεν έπαιρναν αγωγή σε σχέση με όσες έπαιρναν. Διαβάζοντας δηλαδή μελέτες ( λόγω του ότι η δουλειά μου είναι πάνω σε στατιστική ξέρω θεωρώ να τις διαβάζω σωστά) αυτό που κατάλαβα είναι ότι ο κίνδυνος μπορεί κυρίως να υπάρξει λόγω της διαταραχής, όχι της αγωγής. Λόγω λοιπόν του ότι ήμουν ανέκαθεν ένα παιδί με άγχος που ευτυχώς ως ενηλικη πια στα 29 διαγνώστηκα με την γαδ και πήρα την αγωγή, νιώθω πως θέτω το αγέννητο παιδί μου σε κίνδυνο. Είτε δηλαδή θα είναι από την διαταραχή μου είτε από την αγωγή. Πλατιασα γιατί ήθελα να σου δώσω μια καλή εικόνα. Προφανώς και ξέρω πως η σωστή απάντηση είναι “ρωτά τον γυναικολόγο σου” και εννοείται πριν από οποιαδήποτε απόφαση θα ρωτήσω όλη την ιατρική ομάδα :), αλλά μήπως εχεις κι εσύ μελετήσει το θέμα; Ή μήπως, αναγνωστριες εσείς είχατε μια παρόμοια εμπειρία;

Δεν αναφέρω τον σύντροφό μου γιατί εκείνος μου λέει το προφανες. Όταν το αποφασίσουμε να μιλήσουμε σε γυναικολόγο και ψυχίατρο. Δεν νιώθω κάποια πίεση η βιασύνη να κάνω παιδί τώρα. Ούτε εκείνος με πιέζει. Ευτυχώς έχω επιλέξει έναν άνθρωπο πολύ υποστηρικτικό και έχουμε ήδη μια όμορφη οικογένεια οι δύο μας. Όμως, αυτό που σκέφτομαι ειναι, κι αν κόψω κάποια στιγμή τα χάπια και υποτροπιασω δεν θα κάνω ποτέ παιδιά γιατί θα πρέπει να είμαι σε συνεχή αγωγή; Ή θα πάρω το ρίσκο να κάνω παιδί με την αγωγή; Δεν είναι κρίση των 30 αλήθεια χαχα..αγαπω πολύ τον άνθρωπο μου και θα ήθελα να μεγαλώσουμε την οικογένειά μας.

Σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας όλες και Ρένα μου εσένα πρωτίστως.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μέλλουσα μαμά

__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Είναι ένα θέμα αμιγώς ιατρικό και ως τέτοιο δεν μπορώ να σου δώσω σαφή οδηγία, μόνο οι γιατροί που σε παρακολουθούν μπορούν. Αυτό που μπορώ είναι να καλέσω αναγνώστριες να καταθέσουν εμπειρίες ώστε να συγκρίνεις. Η δική μου οπτική περιορίζεται στο γιατί φοβάσαι να μιλήσεις σε ψυχολόγο και ψυχίατρο: επειδή έχεις κανονικοποιήσει μέσα σου ότι μια μάνα πρέπει να είναι κάπως ώστε (να σκεφτεί) να κάνει παιδί. Όλη η κοινωνία αυτό επιτάσσει. Κι επειδή ο τρόμος της αναπηρίας ενός επικείμενου παιδιού είναι παραλυτικός για όλους, και τους μέσα στην οικογένεια και τους εκτός αυτής. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο πολυποίκιλη και με αποχρώσεις, δεν είναι τα πράγματα άσπρο-μαύρο. Θα πάνε όλα καλά. Ακολούθησε την επιστήμη, έκανες καλά που απευθύνθηκες σε γιατρό.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News