Η Ρένα απαντά: Φέρνει το φίλο της με κάθε ευκαιρία στο σπίτι μας

Η μητέρα σου έχει άλλα δικαιώματα πλέον. Αυτό που νιώθεις είναι ταυτόχρονα νορμάλ.

_______________
Η ιστορία της Απελπισμένης όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Ρένα καλησπέρα!

Πριν δύο χρόνια χάσαμε τον πατέρα μας, πράγμα που ήταν αρκετά δύσκολο διότι ήμασταν και οι δύο κόρες του πολύ δεμένες μαζί του (εγώ σήμερα 20 και η αδερφή μου 14). Για την αδερφή μου λίγο περισσότερο γιατί ήταν η αδυναμία της. Στην αρχή, η μαμά μου τους πρώτους μήνες έζησε πολύ έντονα το πένθος και δεν ήταν καθόλου καλά. Πράγμα που εμάς μας ανησυχούσε και μας στεναχωρουσε.

Μετά από λίγους μήνες όμως η μητέρα μου πολύ γρήγορα βρήκε έναν καινούργιο σύντροφο, ο οποίος ήταν και οικογενειακός μας φίλος,  ανύπαντρος. Εδώ και 1 μιση χρόνο λοιπόν, και συγκεκριμένα τον τελευταίο χρόνο, εγώ με την μητέρα μου είμαστε σε διαρκή πόλεμο. Χωρίς να μας υπολογίζει φέρνει συχνά τον φίλο της σπίτι, πράγμα που δεν κάνει καλό στην αδερφή μου,  διότι καλα καλά δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμη την απώλεια, αλλά και για εμένα που το μόνο που με σώζει είναι ότι είμαι φοιτήτρια και ζω μακρυά με αποτέλεσμα να μην έρχομαι τόσο συχνά. Αλλά και τις φορές που έρχομαι τυχαίνει να είναι πάντα εδώ αυτός.

Η μητέρα μου το μόνο που κάνει πλέον είναι να δουλεύει όλη μέρα και το σκ που έχει άδεια να φεύγει μαζί του, κάπου για να μείνουν. Δεν έχω ξανά ζήσει οικογενειακές στιγμές και δεν έχει χρόνο ποτέ για εμάς. Ζει μια εφηβεία την οποία δεν έζησε, επειδή παντρεύτηκε πολύ μικρή.

Από την μια θέλω να την δικαιολογήσω, αλλά από την άλλη είναι πολύ σκληρό η ίδια σου η μητέρα να σου λέει φράσεις όπως ” Αν δεν τον θες εδώ, να μην ξανά έρθεις”, “θα ζήσω την ζωή μου όπως θέλω, αφήστε με”. Έχουν γίνει πολλά σκηνικά τα οποία δεν έχω τον χρόνο να τα αναφέρω εδώ. Την αδερφή μου αρνείται να την πάω σε κάποιον ψυχολόγο, παρόλο που το χρειάζεται γιατί είμαι σίγουρη πως δεν θέλει να πει όλα αυτά που γίνονται.

Βρίσκομαι σε απελπισία. Δεν την νιώθω πια μητέρα μου.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Απελπισμένη

__________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Η επιστολή σου μου κίνησε το ενδιαφέρον επειδή ακούγεσαι ώριμο κορίτσι. Συλλυπητήρια για τον πατέρα σου, είναι μια απώλεια που δεν αναπληρώνεται.

Ο πατέρας είναι ένας και μοναδικός. Ο σύζυγος όμως όχι απαραίτητα. Η θεώρηση ότι η χήρα περιποιεί τιμή στο στεφάνι της διάγοντας κατόπιν μετρημένο βίο είναι πεπαλαιωμένη. Το αναγνωρίζεις κι η ίδια, δείχνοντας την ωριμότητά σου.

Το πένθος είναι άτιμο πράγμα, εκεί που είσαι μέσα του βρίσκεσαι κι έξω του, και έχει μεγάλη ποικιλία από άνθρωπο σε άνθρωπο. Άλλοι δεν κατεβάζουν μπουκιά, κι άλλοι βρίσκουν παρηγοριά στο φαί. Άλλοι πετούν τα μαύρα στα 40 κι άλλοι τα κρατούν μια ζωή. Δεν υπάρχει σωστός και λάθος τρόπος.

Αυτό που κυρίως της καταλογίζεις είναι:

1.η σχετική ταχύτητα σύναψης νέας σχέσης (Και καλά, ο οικογενειακός φίλος στις κουίντες περίμενε τη σειρά του;)

2.η επιβολή της παρουσίας του στις ζωές σας

Δεν ξέρω τι σχέση είχαν ο πατέρας σου με την μητέρα σου, δεν μας το αναφέρεις καθόλου, και το πιθανότερο ούτε εσύ γνωρίζεις πολύ καλά. Το ζευγάρι είναι ένα περίκλειστο σύμπαν και συχνά κατανοούμε πράγματα για τους γονείς μας όταν γίνουμε κι εμείς γονείς. Μην πιστέψεις δηλαδή ότι έχεις καταλάβει τα πάντα για την μάνα σου, για τους γονείς σου.

Είναι πολύ πιθανόν η μαμά σου να επιδιώκει να ξαναπαντρευτεί. Δεν ξέρει άλλη ζωή από της παντρεμένης, βλέπεις. Θα ήταν λάθος που θα τραυμάτιζε ανεπανόρθωτα τις σχέσεις σας να την αποτρέψεις. Η σχέση μάνας-παιδιού είναι άλλη από τη σχέση συντρόφων. Εφόσον δεν θίγεται κάποιο κληρονομικό σας δικαίωμα (κι αυτά θα στα διευκρινίσει δικηγόρος), δεν μπορείτε να της πάτε κόντρα, αλλά κι ούτε να την “συνετίσετε”.

Καταλαβαίνω ότι η πίεση πέφτει περισσότερο στη μικρή, λόγω εφηβείας και λόγω αδυναμίας αντίδρασης. Είσαι σίγουρη όμως ότι δεν έχει χωνέψει την απώλεια; Εκείνη, επειδή βιώνει την καθημερινότητα μαζί τους, σου λέω είναι πιο συνειδητοποιημένη από εσένα που βλέπεις το θέμα από απόσταση. Ο ψυχολόγος δεν είναι πανάκεια, κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, μπορεί να μην της είναι απολύτως αναγκαίος. Τον ζήτησε η ίδια; Ή πιστεύεις ότι η παρέμβαση ενός τρίτου θα λύσει το δικό σας διχασμό;

Πιστεύω ότι καλώς ή κακώς η μαμά σας παίρνει τις δικές σας αποφάσεις και δεν έχετε ουσιαστικό λόγο σε αυτές, όσο κι αν σας κακοφαίνεται. Εκείνη θα πληρώσει και το όποιο τίμημα, αν κάνει λανθασμένες επιλογές.

Αυτό που με προβλημάτισε κυρίως είναι άλλο: το κορίτσι των 13 (τώρα 14) έμενε μόνο του στο σπίτι (αφού εσύ μένεις αλλού) τόσα συνεχόμενα Σαββατοκύριακα; Θεωρείται αυτό έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο ή όχι;

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News