Δεν είναι σούπερ η υποτίμηση κι η ψυχολογική κακοποίηση. Τρώγεσαι μέσα σου επειδή υπάρχει λόγος.
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Διαβάζω την στήλη μεγάλο χρονικό διάστημα και τα σχόλια όλων είναι εύστοχα. Θα ήθελα να πω και εγώ την ιστορία μου. Είμαι 46 παντρεμένη με τρία παιδιά, μεταπτυχιακό, ικανοποιητική εργασία, περιουσία, δικό μου σπίτι, γονείς στην ζωή, αδέλφια, φίλους, χρήματα και όλα όσα θα ήθελε ένας άνθρωπος για να νιώθει ευτυχία. Ντουλάπες γεμάτες ρούχα και ψυγείο πάντα φορτωμένο. Αυτά είναι η βιτρίνα μου. Όταν με ρωτάνε οι δικοί μου αν είμαι καλά χαμογελάω και απαντώ τέλεια! Αναζητάω κάθε μέρα και έναν άνθρωπο που θα μπορούσα να βοηθήσω και προσφέρω λόγια υποστηρικτικά, χρήματα, πράγματα και ότι έχω σε όποιον βρω μπροστά μου καθημερινά.
Όλα τέλεια! Θέλω όμως να πω ότι κανείς δεν βλέπει τι πραγματικά ζω. Σχεδόν κανείς. Ο άντρας μου με ταπεινώνει και με μειώνει μόνιμα και από την πρώτη μέρα της γνωριμίας μας. Δεν μιλάει ο πληγωμένος μου εγωισμός, ούτε υπερβάλλω και είμαι αχάριστη και τρελή. Το κάνει και υποφέρω. Έχω σκεφτεί όλους τους πιθανούς τρόπους να το σταματήσω, πλέον είμαι εξαντλημένη. Η λύση δεν είναι το διαζύγιο γιατί όταν ρωτάω τον εαυτό μου αν αντέχω να το κάνω, η απάντηση είναι όχι. Γιατί μένω; Λόγοι που έχω στο μυαλό μου: Δεν μπορώ να του το ανακοινώσω, δεν αντέχω ψυχολογικά την αντίδραση του, τις φωνές τις βρισιές, τις προσβολές, και όλα τα υπόλοιπα που ζω σε μικρότερες δόσεις κάθε ώρα. Τα παιδιά μου θέλουν να τον βλέπουν, είναι μικρά και δεν μπορώ να διανοηθώ ότι θα μου τα παίρνει κάποιες μέρες την βδομάδα και δεν θα είμαι εκεί να τα σώσω όταν θα τρελαίνεται. Επίσης, δεν αντέχω, αρρωσταίνω στην σκέψη της εικόνας μου όπως την προβάλει αυτός επάνω μου – της αποτυχημένης ξεπεσμένης μηδενικής. Χωρίζοντας τον καταντάω κατευθείαν εκεί, με έδιωξε γιατί δεν αξίζω, δεν θα με θέλει κανείς.
Ποιος με εκπαίδευσε να σκέφτομαι έτσι; Γιατί δεν μπορώ να το δω αλλιώς; Φταίει ο πατέρας μου που με χτύπαγε ανελέητα από 3 έως 21 ετών; Φταίει ο πρώτος μου σύντροφος που με χλεύαζε και κοιτούσα ανήμπορη; Φταίει η μητέρα μου που με απειλούσε – παντρέψου γρήγορα οποίον να΄ναι, γερνάς, μην μείνεις στο ράφι;!! Φταίνε οι φίλες μου που ποτέ δεν άκουσαν αληθινά τι είπα και συνεχίσανε τον καφέ τους; Φταίει το αφεντικό μου που παρακάλεσα για υποστήριξη και μου χτύπησε συγκαταβατικά την πλάτη; Φταίει η αδελφή μου που ούρλιαζε, παντρέψου τον τώρα γιατί μου παίρνεις την σειρά και το οικογενειακό ταμείο; Φταίνε οι γονείς του και τα αδέλφια του, που όσες φορές μίλησα με βρίσανε; Δεν έχω λόγια για την κοινωνία σας.
Στις κόρες μου λέω, ελεύθερες κορίτσια μου, μην κοιτάξετε πίσω ποτέ. Στον γιό μου λέω, αγάπα με για να μάθεις να αγαπάς την γυναίκα σου. Παιδιά μου, τους λέω, θα κάνω εγώ την πλάτη για εσας. Σας ευχαριστώ όλους εσάς που με αγαπήσατε και με καταλάβατε όλα αυτά τα χρόνια… Ανέχομαι και ζω μόνη μου σε μια τεράστια θάλασσα γνωστών αγνώστων.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Εγώ
______________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Σου κάνω μια τεράστια αγκαλιά. Έχεις συσσωρεύσει κακοποίηση από μικρή ηλικία κι έχει γίνει δεύτερη φύση. Κατανοώ πόσο αδιανόητο πρέπει να φαίνεται ν’ αλλάξεις τη ζωή σου μετά από τόσο καιρό. Κατανοώ επίσης πόσο σου δημιουργεί τρόμο το ότι δεν θα βλέπεις τα παιδιά σου όσο τώρα. Η ζωή είναι δική σου κι αν σου πω εγώ “χώρισε για τ’όνομα του Μανιτού”, δεν θα κάνω κάτι, είναι μόνο λόγια σε μια διαδικτυακή στήλη. Αν σε είχα κοντά μου θα είχα άλλους τρόπους να βοηθήσω.
Αυτό που προτείνω λοιπόν είναι να ακολουθήσεις ψυχοθεραπεία, η οποία στην περίπτωσή σου όντως ενδείκνυται, για να μπορέσεις να ενδυναμωθείς και να πάψεις τουλάχιστον να δίνεις βαρύτητα και πίστη στα όσα σου καταμαρτυρά ο σύζυγος. Να πάψεις να εμπίπτεις στο καλούπι της κοινωνικής προσδοκίας που προστάζει να λες ότι περνάς καλά στο γάμο σου. Όχι, δεν περνάς καλά και δεν είναι ντροπή. Είναι ένα γεγονός. Πρέπει να μάθεις τα λόγια του να κυλούν πάνω σου όπως το νερό στο φτέρωμα της πάπιας, να μην σε αγγίζουν, ώστε κάποια στιγμή να μπορέσεις να βρεις τη δύναμη να αλλάξεις τη ζωή σου. Είσαι πολύ νέα, έχεις σχεδόν άλλα τόσα χρόνια ζωής μπροστά σου.
Τέλος σκέψου αυτό: επειδή ακριβώς έχεις όλα τα εφόδια για να χωρίσεις και να ζήσεις ανεξάρτητη (σπίτι, χρήματα, δουλειά, γονείς, φίλους), γι’αυτό ο άντρας σου υποσκάπτει συστηματικά την αυτοπεποίθησή σου. Για να μην τον ξεβολέψεις, για να σου κόψει τα φτερά. Αν ήσουν εξαρτημένη δεν θα ανησυχούσε. Έχουν υπάρξει πολλές γυναίκες στην θέση σου και βρήκαν τη δύναμη να χωρίσουν. Ίσως μια μέρα κι εσύ.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
έχει ξαναέρθει αυτή η ερώτηση νομίζω;
Αυτό παρατήρησα και εγώ.
Μια σημείωση Ρένα, στους λόγους που μπορεί να είναι ανεξάρτητη ας μη βάζουμε τους γονείς της. Είναι αυτοί που της έμαθαν ότι τα να κακοποιείται είναι το φυσιολογικό. Καλό θα είναι να χωρίσει και από εκείνους.
Επίσης ,έχω την εντύπωση ότι αυτό το κείμενο το έχω ξαναδιαβάσει αυτούσιο πριν δυο – τρεις βδομάδες. Αυτο με το φορτωμένο ψυγείο το θυμάμαι χαρακτηριστικά. Να το κοιτάξω; η άνοια μου χτυπάει την πόρτα;!
Κορίτσια έχετε δίκιο. Ανέβηκε στο Η Ιστορία Σου από τη συνάδελφο πριν 2 βδομάδες, το είδα μόλις τώρα.
Η κυρία που το έστειλε το έστειλε δυο φορές, και σε μένα (Ρώτα την Ρένα) και στις προσωπικές ιστορίες (Πες μας την Ιστορία σου). Προσπαθήστε να το αποφεύγετε, για να μην γίνεται μπέρδεμα.
Μιλα με δικηγόρο, θα προτεινα γυναίκα και με εμπειρία στα διαζυγια, και άσε την να διευθετήσει αυτή την επικοινωνία, στο μεταξύ εσύ ψυχοθεραπεία για δική σου ενδυνάμωση και για να μην μεταφέρεις το διαγενεακο τραυμα στα παιδιά σου, να σπάσει η αλυσίδα εδώ.
Δεν εχει σημασια ποσο γεμάτοι ειναι οι τραπεζικοι σου λογαριασμοι, οι ντουλαπες σου και το ψυγείο σου καμια σημασια δεν εχουν αυτα. Και εισαι η αποδειξη.
Οι ανθρωποι στην πραγματικοτητα μπορουμε να ζησουμε με πολυ λιγότερα.
Η ποιοτητα ζωης σου ειναι ΧΑΛΙΑ και ας εχεις απαριθμησει ολα τα κεκτημένα σου. Εχεις δικιο που νιωθεις ασχημα μεσα σου. Ο αντρας σου ειναι το σαρακι που σου ροκανιζει τη ζωη.
Η μήπως το πιράνχας?
Δυστυχώς έχετε συνηθίσει τις κακοποιητικές συμπεριφορές από παντού. Μπορείτε να απευθυνθείτε σε δομές που μπορείτε να βρείτε τηλέφωνα και σε άρθρα σχετικά με την κακοποίηση, τα οποία μόλις βρω, θα τα παραθέσω. Ένα πολύ σημαντικό βήμα είναι να διακόψετε σχέσεις ή έστω να τις ελαττώσετε όσο το δυνατόν περισσότερο με τους γονείς σας. Καταλαβαίνω ότι ενδεχομένως σας βοηθούν και οικονομικά αλλά και με τα παιδιά, αλλά μακροπρόθεσμα μπορεί και εκείνα να επηρεαστούν αρνητικά. Όσο για το διαζύγιο πιστεύω καλό είναι να κινήσετε τις διαδικασίες όμως επειδή έχετε δίκιο να ανησυχείτε για την ασφάλειά σας, έχει δημοσιευτεί ένας οδηγός εδώ στο… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ πως το πρώτο βήμα είναι η ψυχοθεραπεία ώστε να ανέβει η αυτοεκτίμηση σου και να ενδυναμωθεις. Να συνειδητοποιήσεις πως εχεις τη δύναμη να αλλαξεις τη ζωή σου (οσο κι αν δεν το πιστευεις τωρα επειδη μεγαλωσες ανήμπορη και αλλοι διαλεγαν για σενα). Αλλιως θα μπορεί να σε τουμπαρει τοσο αυτος οσο και η οικογένεια σου. Αυτο το διαστημα αποστασιοποιησου πνευματικά απο τον αντρα σου, κανε και νιωθε όντως πως ο,τι λεει απο το ένα αυτί μπαίνει και απο το άλλο βγαίνει. Βημα-βημα λοιπόν πρώτα θα δυναμώσεις και έπειτα προχωράς στα υπόλοιπα. Να συμβουλευτείς δικηγορο, να εξετασεις τον κοινωνικο σου… Διαβάστε περισσότερα »