Η Ρένα απαντά: Έξαλλη με τη μισογυνία του σάιτ ψυχολογίας!

Η περιορισμένη ή με χίλιες συμβάσεις φερεγγυότητας πάνω της ερωτική δραστηριότητα είναι απολύτως κανονικοποιημένη για τη γυναίκα στην κοινωνία μας, το αντίθετο όμως όχι.

_____________

H ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα

Χρόνια πολλά σε ολη τη παρεα!
Διαβάζοντας ενα άρθρο σε γνωστό site ψυχολογιας σε σχέση με τη “νυμφομανια” έμεινα κάγκελο! Θα αναφέρω μερικές απόψεις που μεταφέρονται υπό το πρίσμα της κατανόησης και με την ταμπέλα νοσηροτητας. ” Ψάχνει αλλεπαλληλους συντρόφους και εχει ακόρεστη όρεξη για σεξ”. “Δεν θα πάει με τον οποιονδήποτε…αλλα οταν επιλέξει κάποιον θα δείξει υπερβολική ανάγκη για σεξουαλικη εκτονωση”. “Έχει ανάγκη καθημερινό αυνανισμό ακομα και μετα απο σεξουαλικη δραστηριότητα”. Και το καλύτερο? “Οτι νιώθει την ανάγκη σύνδεσης λόγω ψυχαναγκασμου που οφείλεται στην ντοπαμινη. Και οτι υπάρχει διασύνδεση με άλλες εξαρτητικες συμπεριφορές”.
Στο τέλος θα μας πουν πως οι ανθρώπινες γυναικείες αλλα και αντρικές συμπεριφορες είναι αποτέλεσμα καποιου είδους μετάλλαξης.
Θα ήθελα να μου πείτε τις γνώμες σας !

ΑΠΟ ΤΗΝ – Αμάν πια

_________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση

Καλή χρονιά σε όλ@!

Γράφουν με κάποιο στίγμα και δήθεν αντικειμενικά, αλλά από επιστημονικής πλευράς εσύ έχεις δίκιο και θα το εξηγήσω. Εκτός από το προφανές φυσικά, ότι η «νυμφομανία» για τις γυναίκες συζητιέται, ενώ το αντρικό αντίστοιχο (η σατυρίαση) καθόλου, θεωρείται σχεδόν κανονικοποιημένο -απόδειξη ότι πολλές δεν γνωρίζατε καν τον όρο. Γι’αυτό θα δείτε να υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα της γυναίκας στο σεξ εδώ μέσα στο Α μπά και μάλιστα στο πολύ κι ελεύθερο σεξ, επειδή εκεί ακριβώς είναι το επίδικο! Επειδή το περιορισμένο ή το με χίλιες συμβάσεις φερεγγυότητας πάνω του σεξ είναι απολύτως κανονικοποιημένο για τη γυναίκα στην κοινωνία μας. Μάλιστα ο σκηνοθέτης Λαρς φον Τρίερ προβληματίστηκε ακριβώς πάνω σε αυτές τις συνισταμένες της σεξουαλικότητας στην ομώνυμη ταινία του σε 2 μέρη, όπου υπάρχει η ανεπανάληπτη σύλληψη η κεντρική ηρωϊδα Τζο να παραλληρίζει την επιθυμία της για περισσότερα πέη με ένα συμφωνικό έργο του Μπαχ. Να κάτι τολμηρό.

Πάμε όμως στο επιστημονικό σκέλος. Η «νυμφομανία» δεν αποτελεί αναγνωρισμένη ή έγκυρη διάγνωση στο Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (DSM-5-TR) της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας. Ο όρος θεωρείται παρωχημένος στη σύγχρονη θεραπευτική πρακτική από τότε που αφαιρέθηκε από το DSM το 1980. Επομένως συμπεραίνω ότι το άρθρο ήταν πεπαλαιωμένο.

Το DSM-5-TR δεν έχει μια συγκεκριμένη, αυτόνομη διάγνωση για την υπερβολική σεξουαλική επιθυμία ή συμπεριφορά, που συχνά αναφέρεται γενικά ως υπερσεξουαλικότητα ή ψυχαναγκαστική σεξουαλική συμπεριφορά. Αντίθετα, τέτοιες συμπεριφορές θα μπορούσαν θεωρητικά να ταξινομηθούν σε άλλες υπάρχουσες κατηγορίες εάν κι εφόσον όμως προκαλούν σημαντική δυσφορία ή βλάβη στη ζωή ενός ατόμου:

Άλλη Καθορισμένη Σεξουαλική Δυσλειτουργία: Αυτή η γενική διάγνωση χρησιμοποιείται για καταστάσεις που δεν πληρούν τα κριτήρια για μια πιο συγκεκριμένη σεξουαλική δυσλειτουργία.
Διαταραχές Ελέγχου Παρορμήσεων ή Συμπεριφορικοί Εθισμοί: Η ψυχαναγκαστική σεξουαλική συμπεριφορά θεωρείται μερικές φορές ζήτημα ελέγχου παρορμήσεων ή συμπεριφορικός εθισμός, αν και αυτές οι ταξινομήσεις παραμένουν θέματα συνεχούς συζήτησης μεταξύ των επαγγελματιών.

Σε σύγκριση το ICD-11, δηλαδή η 11η Έκδοση του διαγνωστικού manual του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, περιλαμβάνει μια ξεχωριστή διάγνωση που ονομάζεται Ψυχαναγκαστική Διαταραχή Σεξουαλικής Συμπεριφοράς (CSBD) στην κατηγορία των διαταραχών ελέγχου παρορμήσεων.

Όπως βλέπεις είναι κι οι κατατάξεις των επιστημόνων κάπως μπερδεμένες. Σίγουρα πάντως τα τελευταία χρόνια δεν υφίσταται το στίγμα που υπήρχε παλαιότερα, ακόμα και στον κόσμο της ψυχιατρικής, για την διαφορετικότητα στην σεξουαλικότητα, είτε προς τα πάνω, είτε προς τα κάτω (άλλωστε μην ξεχνάμε ότι η ομοφυλοφιλία κι ο σαδομαζοχισμός υπήρξαν στο DSM σε παλιές εκδόσεις κι έχουν βγει εδώ και πάρα πολλά χρόνια).
Για τους επαγγελματίες που αντιμετωπίζουν την υπερσεξουαλικότητα ως διαταραχή, τα γενικά στατιστικά στοιχεία υποδεικνύουν τα εξής. Η υπερσεξουαλικότητα μπορεί να επηρεάσει περίπου το 3% έως 10% του γενικού πληθυσμού των ΗΠΑ. Αναφέρεται ότι είναι πιο συχνή στους άνδρες παρά στις γυναίκες, με εκτιμήσεις που κυμαίνονται από δύο έως πέντε άνδρες για κάθε μία γυναίκα που επηρεάζεται.Πολλά άτομα που αναζητούν βοήθεια (88%) έχουν επίσης ιστορικό άλλων ψυχικών παθήσεων, όπως διαταραχές διάθεσης ή άγχους. Τελικά, ως συμπέρασμα για να το κρατήσουμε, ένα πρότυπο συμπεριφοράς θεωρείται συνήθως διαταραχή μόνο εάν είναι δυσάρεστο για το άτομο που το εκδηλώνει ή προκαλεί αρνητικές επιπτώσεις στη ζωή του (ψυχολογικά ή σωματικά).

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News