Η Ρένα απαντά: Έρχεται κάθε σαββατοκύριακο κι εγώ πρέπει να φιλοξενώ, έχω δεν έχω όρεξη/δουλειά/διάθεση

Θέμα ορίων και πάλι.

__________

Η ιστορία της Παράξενης (ΝΟΤ?) όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Αγαπημένη αμποκοινότητα, θα μπω κατευθείαν στο θέμα. Μένω στην Αθήνα τα τελευταία 4 χρόνια και τον τελευταίο χρόνο μένει κοντά λόγω δουλειάς και ο αδερφός μου (κοντά=45′ δρόμος από Αθήνα). Το πρόβλημα είναι ότι επειδή έχει πολλές παρέες στην Αθήνα, έρχεται πια κάθε σαββατοκύριακο κι εγώ πρέπει να φιλοξενώ έχω δεν έχω όρεξη/δουλειά/διάθεση, γιατί το ‘θέλω προσωπικό χρόνο και χώρο ‘ δε γίνεται κατανοητό παρά μόνο αν είχα σχέση.

Ο αδερφός μου θα το καταλάβει πιστεύω, αν και δε θα του αρέσει, η μητέρα μας όμως με έχει κάνει να νιώθω η παράξενη της υπόθεσης που όλη τη βδομάδα είναι μόνη της (όλη τη βδομάδα=με 1002 υποχρεώσεις που δε με αφήνουν απλά να κάτσω μία ώρα στον καναπέ και να χαζέψω, πράγμα που έχω ανάγκη λοιπόν τα σαββατοκύριακα) και άρα γιατί δε θέλω κάποιον σπίτι μου ΚΑΘΕ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ. Δεν έχω πρόβλημα κάθε τόσο, αλλά κάθε βδομάδα με κουράζει. Στο μυαλό μου έχει κάθε δικαίωμα ένας άνθρωπος στο χώρο του να δέχεται ή να μη δέχεται κόσμο, όποιος κι αν είναι αυτός, ανάλογα με τις ανάγκες του (Εν προκειμένω, μιλάμε για ανάγκη για καλοπέραση του αδερφού, κι όχι για κάποιο πρόβλημα που χρειάζεται να είναι συνεχώς εδώ, οπότε θα συζητούσαμε σε άλλη βάση). Νομίζω θέλω απλώς κάποιον να μου επιβεβαιώσει αν έχω δίκιο που θέλω τον προσωπικό μου χώρο τα σαββατοκύριακα. (Οι γονείς μένουν σε άλλη πόλη, δε με συντηρούν, μένω μόνη, εργάζομαι και συντηρούμαι, κι ο αδερφός ομοίως στην πόλη του).

 – από την Παράξενη (ΝΟΤ;)

__________

Ας οργανώσουμε την συζήτηση.

Σε νιώθω. Σπάζει το νευρικό μου σύστημα η ιδέα των επισκέψεων και της τακτικής φιλοξενίας. Ο χώρος σου είναι άδυτο των αδύτων. Μάλιστα όσο πιο εσωστρεφής ένας άνθρωπος, τόσο περισσότερο ισχύει αυτό.

Από αυτά που διαβάζω το πρόβλημα το έχεις με την μάνα, όχι τόσο με τον αδερφό. Η προσεγγιση λοιπόν δεν θα είναι ενιαία.

Κατ’αρχάς στον αδερφό πρέπει να βάλεις κάποια όρια. Το εξηγείς όπως ακριβώς το λες εδώ σε μας. Συμφωνείς για κάποιες φορές, αλλά όχι κάθε φορά. Λογικά αφού έρχεται μόνο για διασκέδαση και παρέες, όλο και θα προκύπτουν τυχερά που θα τον αποσπούν τα βράδια ούτως ή άλλως. Οπότε τι, για να σου αφήνει το σακ βουαγιάζ θα σου έρχεται;

Για την μάνα, το λογικό και ορθό είναι να κάνετε μια κουβέντα όπου της εξηγείς ότι εφόσον θέλεις να ξεκουραστείς στο σπίτι σου, οφείλει να το σέβεται, ιδιαίτερα όταν δεν πρόκειται για κάτι επείγον ή αναγκαίο. Εντούτοις έχω μάθει, εκ πείρας, ότι όταν κάποιος έχει στην κεφάλα του αρτηριοκληρωμένη μια ιδέα είναι πολύ δύσκολο να του την βγάλεις, ακόμα και με το γουδοχέρι να του την βαράς (την κεφάλα- όχι μην το κάνεις, απλό σχήμα λόγου είναι!). Xρησιμοποιείς reverse psychology και αφήνεις να μάθει βιωματικά το μάθημά του.

Εφόσον το εμπόδιο για την μάνα σου είναι μόνον η παρουσία ενός άντρα, που δεν θα δεχόταν άλλον άντρα μέσα στα πόδια του, δοκίμασε την επόμενη φορά όταν βλέπεις ότι σε καλεί στο κινητό να κάνεις το εξής. Με μαχμουρλίδικη φωνή, γυναίκας σηκωμένη από ερωτικό κρεβάτι, χαιρέτισέ την, και αφού πείτε τα “καλά, εσύ πώς είσαι;”, πες “σε αφήνω τώρα, επειδή με περιμένουν”. Και κλείσε. ΜΗΝ δώσεις λεπτομέρειες, όσο κι αν ρωτάει κατόπιν, απόφυγε να πεις οτιδήποτε σχετικό. Θα οργιάσει η φαντασία της ελεύθερη και η ίδια πιθανόν να αποτρέψει τον αδερφό από το να σου κατσικώνεται στο σπίτι κάθε σαββατοκύριακο. Problem solved.

(Disclaimer: Για να μην έχουμε εξανιστάμενους διαφωνούντες ότι δεν λύνονται τα προβλήματα με κόλπα, αλλά όλα προκύπτουν μέσα από αυστηρές συζητήσεις, η μέθοδος που προτείνω είναι μεταγραφή από τον γνωστό και πολύγραφότατο διδάκτορα ψυχολογίας Γ.Πιντέρη προσαρμοσμένη ελαφρά στην περίπτωσή μας.)

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News