Ο πατέρας μου είναι εμμονικός.
______________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γεια σου Ρενα. Ζω σε μια μικρη πολη. Σπουδασα, δουλεψα για 3 χρονια στο αντικειμενο των σπουδων μου, το οποιο μου αρεσει παρα πολυ, παραιτηθηκα γιατι υπηρχε οικονομικη εκμεταλλευση σε μεγαλο βαθμο. Θεωρουσα οτι ευκολα θα εβρισκα παλι εργασια στον τομεα μου, αλλα δεν…
Έψαξα και για ασχετες δουλειες, αλλα μου ελεγαν οτι θελουν ατομο με προυπηρεσια. Στεναχωρηθηκα, απογοητευτηκα, με κουρασαν ψυχολογικα οι απορριψεις. Περασε καποιο διαστημα παραιτησης.
Ώσπου μια μερα αποφασισα οτι θα ηταν καλη ιδεα να δοκιμασω την τυχη μου σε μια μεγαλυτερη πολη. Το ανακοινωσα στους γονεις μου κι εγιναν θηρια, δεν θελουν να φυγω. Μου λενε οτι παντου υπαρχει ανεργια, οτι ο εργοδοτης θα με δει μονη κι ερημη σε μια αγνωστη για μενα πολη και θα πεσω θυμα σεξουαλικης κακοποιησης, οτι σνομπαρω την πολη μου, οτι θα πρεπει να νοικιασω και δεν θα φτανουν τα λεφτα. Να σημειωσω εδω, οτι ακομα κι αν εβρισκα δουλεια στην πολη μου, παλι θα νοικιαζα γιατι δεν αντεχω την παρεμβατικοτητα τους. Θελω αποσταση απο τους γονεις μου. Πνιγομαι. Θελω να παω σε αλλη πολη και να δω τι προοπτικες υπαρχουν. Δεχομαι ψυχολογικο πολεμο. Και απο τους δυο. Ποτε δεν ειχα την υποστηριξη τους. Παντα εμπαιναν εμποδιο στη ζωη μου και στις αποφασεις μου. Δεν αντεχω αλλο.
Σήμερα ο πατερας μου μου ειπε οτι μιλησε με καποιον γνωστο και με περιμενει για συνεντευξη, σε ασχετη δουλεια. Του ειπα οτι εχω παρει την αποφαση μου και οτι ζητω λιγα χρηματα για το νεο ξεκινημα. Αρνειται. Επιμενει να παω στον γνωστο του. Εν τω μεταξυ πρωτη φορα εψαξε για να μου βρει δουλεια, επειδη με ειδε ετοιμη για φυγη. Οταν στεναχωριομουν, αδιαφορουσαν. Σκεφτηκα να παω να δουλεψω σε αυτον (αν με προσλαβει φυσικα, που πιστευω οτι θα με προσλαβει γιατι ειναι συνεχεια σε αναζητηση προσωπικου) για 1-2 μηνες να μαζεψω λιγα χρηματα και να φυγω. Ξερω ομως πολυ καλα τον πατερα μου. Θα λεει μετα σε ολους και οσο ζει θα μου λεει συνεχεια οτι μου βρηκε δουλεια στην πολη μου κι εφυγα. Ειναι εμμονικος.
Απο την αλλη φοβαμαι μηπως παω σε αλλη πολη και φαω τα μουτρα μου, γνωριζω σιγουρα οτι θα πιεστω οικονομικα, αφου δεν εχω βοηθεια και στηριξη απο οικογενεια. Μετα δεν θα αντεξω να επιστρεψω στο πατρικο και να ακουω τα ιδια και τα ιδια. Την ξερω την γκρινια τους και ειναι ανυποφορη. Το μονο που ηθελα ηταν να σεβονται τις αποφασεις μου. Ειμαι μπερδεμενη. Πως να το χειριστω;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαρινα
_________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Το ασφυκτικό οικογενειακό περιβάλλον δεν προέκυψε τώρα. Πάντα υπήρχε, χτίστηκε στην παιδική κι εφηβική ηλικία που ήσουν το καλό κορίτσι. Δηλαδή το υπάκουο. Τώρα που θέλεις να απομακρυνθείς ώστε να μην έχουν τον έλεγχο, τώρα φάνηκε πόσο ελεγκτικό είναι.
Εφόσον η δουλειά του γνωστού είναι άσχετη με το αντικείμενο, σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλες άσχετες με το αντικείμενο εργασίες που μπορείς να βρεις με επιμονή. Θα μαζέψεις τα χρήματα που χρειάζεσαι σε κάποια από αυτές και θα φύγεις. Δεν είναι ανάγκη να πας στην Αθήνα, που είναι χάος κι ακριβή, πήγαινε σε μια πόλη που να είναι διαχειρίσιμη. Πληροφορήσου από το διαδίκτυο και ομάδες πολιτών/εργοδοτών για το εργασιακό καθεστώς εκεί και το κόστος ζωής προτού ξεκινήσεις. Αρκεί να είναι μακριά από τέτοιους στραβά υπερπροστατευτικούς γονείς.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Καλέ τι καταστροφολογία είναι αυτή! Όντως πρέπει να φύγεις!
Μπορεις να κοιτάξεις κ σεζόν (ισα που προλαβαίνεις) να φύγεις άμεσα, να μαζέψεις λεφτά κ να πας τον Σεπτέμβρη-Οκτώβρη σε μια διαζειρίσιμη πόλη, όπως λέει η Ρένα. Μπορει να δικαιούσαι κ επίδομα δυπα τότε
σκέψου να πει πάω σεζόν σε αυτό το σπίτι!
ακριβώς δεν θα το πει, απλά θα πάει!
Αφού μέσα σας το δουλεύετε θα φύγετε,μάζεψτε ένα κεφάλαιο για τα αρχικά σας έξοδα δουλεύοντας έστω και εκεί που σας προτείνει ο πατέρας,παράλληλα ψάχνετε στο αντικείμενο σας.
Να ξεκινήσετε την ζωή σας όπως την επιθυμείτε,το πνίξιμο που νιώθετε τώρα να μετουσιωθεί σε πείσμα.
Χρωστάμε μόνο στον εαυτό μας τα καλλίτερα,τους γονείς τους σεβόμαστε,τους αγαπάμε αλλά δεν επιτρέπουμε να είναι τροχοπέδη στην ζωή μας.
Πολλές και πολλοί προερχόμαστε από μια ελεγκτική και καταπιεστική οικογένεια. Είναι δύσκολο αλλά μπορείς να ξεφύγεις. Κοίτα τώρα ποιο κατά τηγνώμη μου ήταν το λάθος σου για να μάθεις από αυτό και να μην το ξανακάνεις. Αποφάσισες ότι θες να πας σε μια μεγάλη πόλη και το ανακοίνωσες. Η σωστή τακτική είναι αρχίζεις και στέλνεις αιτήσεις στις μεγάλες πόλεις που σε ενδιαφέρουν και όταν και μόνο όταν σε φωνάξουν για συνέντευξη τους ανακοινώνεις “με φώναξαν για συνέντευξη εκεί και θα πάω να δω αν είναι μια καλή ευκαιρία για την καριέρα μου”. Και πάλι μπορεί να σου κάνουν ψυχολογικό πόλεμο… Διαβάστε περισσότερα »
Είσαι μπερδεμένη και φαίνεται. Πήρες κάποιες αποφάσεις και δε σου βγήκαν. Αισθάνεσαι πικρία και ματαίωση και εμφανίζεις μια κόντρα με τον πατέρα σου. Ωρίμασε, μη χτυπάς τα πόδια κάτω και ανέλαβε την ευθύνη των πράξεών σου. Δε μπορούμε να τα έχουμε όλα, υπάρχει κόστος. Θα σεβαστούν τις αποφάσεις σου όταν τις σεβαστείς πρώτη εσύ. Δε θέλεις να ανακατεύονται αλλά θα ήθελες να σε βοηθήσει νωρίτερα με τη δουλειά. Πάρε τη ζωή σου στα χέρια σου, σιγά σιγά, βρες μια δουλειά, συγκέντρωσε ένα ποσό, ψάξε για καλύτερη, νοίκιασε μόνη σου, ανεξαρτητοποιήσου… Αν το θέλεις θα τα καταφέρεις με κόπο και κόστος.… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν το καταλαβαίνω αυτό, ότι άμα ζητησουμε μια κάποια υποστήριξη πρέπει να υποστούμε τον έλεγχο και την αμφισβήτηση των γονιών μας επειδη μας βοήθησαν. Κάπου έλεος δηλαδή.
Μήπως να ανεχόμαστε και τους εργοδότες μας όταν μας βρίζουν ή μας παρενοχλούν σεξουαλικά ή μας κάνουν μπουλινγκ επειδή πληρώνουν το φαι και της στέγη μας με το μισθό που μας παραχωρούν?
Πραγματικά σοβαρευτείτε λίγο. Δεν είναι δύσκολο να εντοπίσουμε και να παραδεχτούμε ότι κάποιες οικογένειες έχουν σχηματιστεί με κάποιες λάθος συμπεριφορές μόνο και μόνο επειδή οικογένεια και γονείς άρα δεν χωράει κριτική για κάποιο λόγο.
Πολλές φορές τα όρια μεταξύ υποστήριξης και παρεμβατικότητας ειναι δυσδιάκριτα.
Όταν επιθυμείς τη συμβολή των γονιών, το παίρνεις συνήθως όλο το πακέτο και θα πρέπει να έχεις την ωριμότητα να το διαχειριστείς.
Δε διαφωνώ ότι σε τέτοιες περιπτώσεις δυστυχώς οι γονείς δεν ξέρουν από όρια και η ευθύνη πέφτει πάνω μας να καταλαβαίνουμε το κόστος του να ζητάμε υποστήριξη, απλά θεωρώ ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση η γραφουσα τώρα το κατάλαβε συνειδητοποίησε τι κόστος έχει η υποστήριξη των γονιών της. Αν ήταν σε μεγαλύτερη ηλικία θα συμφωνούσαν μαζί σου, απλά στη συγκεκριμένη περίπτωση προτιμώ να υποστηρίξω τη γραφουσα και να της πω ότι οι γονείς της είναι όντως περίπτωση και αν ήταν άλλοι γονείς μπορεί να μην είχε τέτοια θέματα. Γιατί δε πρέπει να γενικεύουμε ότι ντε και καλά έτσι είναι οι όλοι… Διαβάστε περισσότερα »
Κοίταξε να δεις. Καταρχήν, ηρέμησε, πάρε βαθιές ανάσες. Το βίωσα αυτό στο πετσί μου. Ουχ απορρίψεις και κακό. Δεν βοηθούσε κανένας, δεν με προσλάμβανε κανείς. Εγώ γύρισα όλες τις μεγάλες πόλεις και τίποτα. Όλο απορρίψεις. Ναι προσπάθησαν μέσω γνωστών εκεί να δεις απορρίψεις. Αυτό που θέλω να πω είναι πως ακόμα κι αν πας δεν μπορείς να είσαι σίγουρη ότι θα σε προσλάβουν. Εγώ σκοτώθηκα να βρω κάτι. Ακόμα έχω συγγενείς που λεν το μακρύ και το κοντό. Σημασία δεν δίνω. Άκου, μην βιαστείς να πας σε άλλη πόλη χωρίς χρήματα, είναι δύσκολο. Άρα ηρέμησε δοκίμασε τον γνωστό να δούμε.… Διαβάστε περισσότερα »
Έτσι όπως το περιγράφεις πραγματικά ακούγεται καταπιεστικό. Κατανοώ την ανάγκη σου να φύγεις. Τη στήριξή τους δεν θα την έχεις , δε θέλουν να φύγεις, οπότε σε αυτό το κομμάτι είσαι μόνη σου κι είναι και καλύτερο στο τέλος, γιατί αυτό θα πει ενδυνάμωση.
Κάνε αυτό που σκεφτηκες, πήγαινε δηλαδή σε αυτή τη δουλειά για όσο αντέξεις προκειμένου να μαζεψεις χρήματα. Η εποχή ενδείκνυται και για σεζόν (όπου κι εκεί κατά βάση είναι οικονομική εκμετάλλευση με κακές συνθήκες, αλλάε λίγη προσπάθεια θα μαζέψεις κάποια χρήματα, προκειμένου να μετακομίσεις).
δυστυχώς ακόμη και σε άσχετες δουλειές μετράει να έχεις γνωστούς.
οπότε,πας εκεί-μακαρι όντως να γίνει πρόσληψη-μαζευεις χρήματα και φυεγεις από τον έλεγχο.
παράλληλα ψάχνεις στη πόλη που θες. από δουλειά,μεχρι σπίτι και συγκάτοικο.