Απορώ μήπως όντως έχασα αδικαιολόγητα την ψυχραιμία μου; Ένας ενήλικος άνθρωπος, που ζει μόνος του, αναμένεται να τα βγάλει πέρα χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του σε μια ανάλογη κατάσταση;
___________
Η ιστορία της όπως την ξεχώρισα σήμερα
Χαιρετώ από μυστηριώδη (κλεμμένο για τους παλιούς) χώρα του εξωτερικού! Ρένα μου εκτιμώ πολύ την γνώμη σου και θα την ήθελα πάνω σε έναν προβληματισμό μου, όπως και την γνώμη των υπόλοιπων σχολιαστών/σχολιαστριών (+ ένα μικρό rant).
Trigger warning: το κείμενο μάλλον θα βγει μεγάλο.
Ας ξεκινήσω περιγράφοντας την κατάσταση (που περιλαμβάνει και το προαναφερθέν rant). Τις προάλλες και λόγο βλάβης κόπηκε το ρεύμα εν μέσω καύσωνα (40+ βαθμοί) σε ολόκληρη την γειτονιά μου. Ήταν η ώρα που θα έπεφτα για ύπνο, οπότε έπεσα για ύπνο σκεπτόμενη ότι κάποια στιγμή μέσα στην νύχτα η βλάβη θα διορθωθεί. Όταν ξύπνησα, βράζοντας από την ζέστη, όχι μόνο δεν είχε έρθει το ρεύμα αλλά ανακάλυψα ότι δεν είχαμε ούτε νερό. Κατέβηκα να δω τι γίνεται και είδα ότι τα συνεργεία της εταιρίας ηλεκτρισμού ακόμα προσπαθούσαν να επιδιορθώσουν την βλάβη. Εδώ να σημειώσω ότι εκείνη την ημέρα γινόταν μια πολύ μεγάλη εκδήλωση στην πόλη μου και 1) δεν υπήρχαν δωμάτια σε ξενοδοχεία ούτε για δείγμα μιας και όλα ήταν κλεισμένα από μήνες πριν, 2) οι δρόμοι ήταν κλειστοί λόγο της εκδήλωσης, 3) η κυκλοφορία ήταν αρκετά επικίνδυνη ειδικά μετά από κάποια ώρα επίσης λόγο της εκδήλωσης. Μιας και το διαμέρισμά μου έβραζε και ούτε νερό δεν είχα να κάνω ένα ντουζ, βγήκα να πάω μια βόλτα να πάρω αέρα με την ελπίδα ότι μέχρι να επιστρέψω η βλάβη θα έχει διορθωθεί. Φέι. Όταν γύρισα σπίτι μου το ρεύμα ακόμα δεν είχε επιστρέψει (ούτε και το νερό φυσικά) και μετά από λίγο θα νύχτωνε κιόλας.
Είχα την επιλογή να πάω στο σπίτι του συντρόφου μου (με τον οποίο είμαστε χρόνια μαζί αλλά δεν μένουμε μαζί για διάφορους λόγους, που δεν είναι της παρούσης, και απλά έχουμε κλειδιά και μένουμε μία στο σπίτι του ενός και μία στου άλλου αναλόγως πως βολεύει), όμως ο σύντροφος μου, αντιθέτως με εμένα, στο σπίτι του δεν έχει air condition (και είχα ήδη φάει πάρα πολύ ζέστη), και ήταν και το θέμα των δρόμων που ήταν κλειστοί οπότε δεν ήταν εύκολη η πρόσβαση. Και μιας και η ενημέρωση από τους τεχνικούς της εταιρίας ηλεκτρισμού ήταν ότι θα αποκαθιστούσαν σύντομα το πρόβλημα, προτίμησα να δώσω ένα περιθώριο κάποιων ωρών με την ελπίδα ότι θα διορθωθεί κάποια στιγμή η βλάβη και αν δεν, να πάω σπίτι του όπου ήταν και αυτός εκεί. Όσο όμως περνούσε η ώρα η ζέστη και η αδυναμία με έκαναν να νιώθω ότι καταρρέω. Όταν ένοιωθα να μην αντέχω άλλο, οι δρόμοι κοντά στο σπίτι μου είχαν κλείσει τελείως λόγο της εκδήλωσης, δεν υπήρχε φωτισμός, και δεν ένιωθα ασφαλής να φύγω προς το σπίτι του συντρόφου μου. Με έπιασε δυνατός πονοκέφαλος και έντονοι κοιλιακοί πόνοι λόγω περιόδου που μου ήρθε εκείνη την στιγμή (πάσχω από δυσμηνόρροια), πήρα παυσίπονα αλλά δεν έκαναν τίποτα (δεν με πιάνουν πάντα).
Τελικά αργά το βράδυ το ρεύμα (αλλά όχι το νερό) επανήλθε στη γειτονιά, αλλά όχι στο διαμέρισμά μου. Με τη βοήθεια της διαχείρισης, ήρθε επί τόπου ένας τεχνικός που διαπίστωσε ότι ολόκληρη η εξωτερική εγκατάσταση του διαμερίσματός μου (καλώδια κλπ) είχε καεί και χρειαζόταν αντικατάσταση (πόση γκαντεμιά τέλος πάντων). Κανονικά σε τέτοιες βλάβες το συμβόλαιό μου ορίζει ότι πρέπει να συνεννοηθώ πρώτα με τον ιδιοκτήτη, όμως επειδή ήμουν ήδη σχεδόν 20 ώρες χωρίς ρεύμα (και νερό) μες στον καύσωνα, εξουθενωμένη, πανικοβλημένη και με πολύ πόνο, συμφώνησα να πληρώσω επί τόπου ένα αρκετά μεγάλο ποσό για να αποκατασταθεί η βλάβη το συντομότερο δυνατό μιας και ο τεχνικός μου είπε ότι θα το κάνει first thing in the morning. Να σημειώσω εδώ ότι όπως έγινε όλο αυτό και στην κατάσταση που ήμουν δεν μπορούσα να σκεφτώ και πολύ καθαρά και η όλη διαδικασία για να πληρώσω τον τεχνικό ήταν λίγο sketchy (δεν με άφηνε η εφαρμογή της τράπεζάς μου να κάνω την μεταφορά, χρειάστηκε να δοκιμάσω πολλές φορές, μου ζήταγε κάτι περίεργα πράγματα, χρειάστηκε να δώσω το κινητό μου στον τεχνικό για να περάσει τα στοιχεία του γιατί εμένα δεν μου τα έπαιρνε, γενικά ήταν λίγο περίεργα τα πράγματα) + δεν γνώριζα τον τεχνικό ούτε και τον εμπιστευόμουν, όμως ήμουν τόσο πανικοβλημένη και ταλαιπωρημένη που ένοιωσα ότι δεν είχα άλλη επιλογή. Οπότε σε όλα τα προηγούμενα προστέθηκε και το άγχος ότι μπορεί ο τεχνικός να έκανε καμιά μαλακία, μιας και όταν μπήκα να ελέγξω μετά από λίγο ο λογαριασμός τραπέζης μου ήταν μπλοκαρισμένος. Τουλάχιστον, ευτυχώς, μέχρι εκείνη την ώρα είχαν ανοίξει οι δρόμοι οπότε πήρα ταξί και πήγα ευθύς στο σπίτι του συντρόφου μου (όπου τουλάχιστον υπήρχε ανεμιστήρας και νερό). Για την ιστορία, την επόμενη ημέρα πήγα στην τράπεζα και όλα καλά, και η βλάβη διορθώθηκε αργά το απόγευμα. Αυτά ήταν τα γεγονότα (και το rant μαζί).
Τώρα να εκθέσω τον προβληματισμό μου. Ενώ ο σύντροφός μου είναι γενικά πάρα πολύ υποστηρικτικός και με έχει στηρίξει σε πολλές δυσκολίες, σε αυτό το περιστατικό τον ένοιωσα λίγο dissmissive. Αν και πρακτικά ήταν δίπλα μου σε όλα (να μου μαγειρέψει να φάω, να μην πάει στην δουλειά για να έρθει μαζί μου την επόμενη στην τράπεζα και στο διαμέρισμά μου μέχρι να λυθεί το πρόβλημα), σαν να μην καταλάβαινε την φυσική (έντονος πόνος, αδυναμία, πτώση πίεσης λόγο ζέστης και περιόδου) και συναισθηματική (άγχος, ταλαιπωρία, πίεση, νευρικότητα κλπ) κατάσταση που βρισκόμουν και να με έβρισκε υπερβολική. Δεν το είπε ακριβώς έτσι δηλαδή, αλλά είπε ότι κάνω σαν μικρό κοριτσάκι. Σαν να μην δικαιολογούσε δηλαδή μια ενήλικη γυναίκα που ζει χρόνια μόνη της, να μην μπορεί να αντιμετωπίσει μια τέτοια κατάσταση με ψυχραιμία. Ότι αυτά δηλαδή συμβαίνουν. Αυτό που με έβαλε σε σκέψεις είναι ότι σε άλλες δύσκολες καταστάσεις ο σύντροφός μου με στηρίζει πάντα με πολύ ενσυναίσθηση, όμως αυτή την φορά σαν να μην μπορούσε να με καταλάβει. Προσπάθησα επί τόπου να το συζητήσω μαζί του, αλλά μου είπε δεν καταλάβαινε τι παραπάνω μπορούσε να κάνει (και πως να εξηγήσεις με λόγια ότι θες απλός μια αγκαλιά που να σου παίρνει το βάρος και όχι απλά να σε κρατάει) και μου είπε ότι αισθανόταν ότι γινόμουν επιθετική απέναντί του (είχα έντονη νευρικότητα λόγο της κατάστασης, όμως δεν ήμουν θυμωμένη, δεν καταλαβαίνω γιατί εκείνος το πήρε ως επίθεση προς το πρόσωπό του). Αντιλαμβάνομαι ότι από ένα σημείο και μετά είχα καταρρεύσει και με είχε πιάσει tantrum, όμως δεν μπορούσα να το ελέγξω. Για αυτό τον λόγο λοιπόν απορώ μήπως όντως έχασα αδικαιολόγητα την ψυχραιμία μου; Ένας ενήλικος άνθρωπος που ζει μόνος του, αναμένεται να μπορεί να τα βγάλει πέρα χωρίς να χάσει την ψυχραιμία του σε μια ανάλογη κατάσταση;
Και για να πω την αλήθεια, ζώντας μόνη μου 20+ χρόνια, σε ξένη χώρα και χωρίς σταθερό υποστηρικτικό δίκτυο κοντά (οι γονείς μου είναι στην Ελλάδα), έχω αντιμετωπίσει στο παρελθόν πολύ πιο δύσκολες καταστάσεις χωρίς να χάσω την ψυχραιμία μου διότι έμπαινα σε survival mode (δεν είχα και άλλη επιλογή). Έχω λοιπόν την αίσθηση ότι αυτή την φορά την ψυχραιμία μου την έχασα ακριβώς διότι είχα τον σύντροφό μου (η πρώτη μου μεγάλη σχέση), οπότε είχα κάπου να στηριχτώ και για αυτό δεν χρειάστηκε να μπω σε survival mode. Και αυτό μου κάνει λίγο τρομαχτικό. Καταλαβαίνω ότι σε ένα ζευγάρι ο ένας στηρίζει τον άλλον, αλλά τι έγινε ρε παιδιά; Έχασα την ικανότητα μου να τα βγάζω πέρα μόνη μου; Στην προκειμένη κατάσταση, αν δεν είχα τον σύντροφό μου, τι θα έκανα που δεν θα είχα που να μείνω μιας και δεν υπήρχε δωμάτιο ξενοδοχείου ελεύθερο ούτε για δείγμα; Αν έμενα άλλο ένα βράδυ σπίτι μου χωρίς ρεύμα στην κατάσταση που ήμουν και με αυτή την ζέστη που είχε, έχω την εντύπωση ότι θα λιποθυμούσα. Δηλαδή από δω και στο εξής θα χρειάζομαι τον σύντροφό μου (ή κάποιον τέλος πάντων) για να αντιμετωπίζω τις δυσκολίες της ζωής και της καθημερινότητας; Και αυτό τώρα θεωρείται υγιές; Και ας αφήσουμε το υγιές. Είναι λειτουργικό να χρειαζόμαστε άλλους για να τα βγάζουμε πέρα;
Τελικά βγήκαν πολλοί οι προβληματισμοί μου… Δεκτές όλες οι απόψεις (ναι, ακόμα και αυτές που θα πουν ότι ήμουν υπερβολική).
ΑΠΟ ΤΟΝ – Υπερβολική (ή και όχι)
__________________
Ας οργανώσουμε τη συζήτηση
Ήταν ένα εφιαλτικό διήμερο, το κατανοώ εν μέρει γιατί δεν είναι και στα μέρη μας άγνωστο να κόβεται αιφνιδιαστικά ρεύμα ή νερό (και τα δυο μαζί εφιάλτης) και η ταλαιπωρία ειδικά όταν συντρέχουν αντίστοιχοι λόγοι είναι μεγάλη.
Νομίζω ότι αυτό που περιγράφεις είναι αυτό που οι περισσότεροι άντρες-σύντροφοι κατανοούν και πράττουν όταν υπάρχει κρίση: «πρακτικά ήταν δίπλα μου σε όλα (να μου μαγειρέψει να φάω, να μην πάει στην δουλειά για να έρθει μαζί μου την επόμενη στην τράπεζα και στο διαμέρισμά μου μέχρι να λυθεί το πρόβλημα)». Σκέφτονται τι να ΚΑΝΩ, όχι τι να ΠΩ ή να ΔΕΙΞΩ. Επίσης προφανώς δεν κατανοούν τον τρόπο που αντιδρά το γυναικείο σώμα στην περίοδο, πόσο μάλλον στην δυσμηνόρροια. Είναι ο τρόπος που τους μαθαίνουμε να δρουν από την εποχή που φοράνε πάνες. Είναι κάτι που πολλές γυναίκες το έχουν παράπονο, όσο κι άντρες. «Αφού κάνω τόσα για εκείνη γιατί παραπονιέται;» Και «αφού θέλω μόνο μια αγκαλιά, γιατί δεν μου τη δίνει;». Είναι θέμα θεμελιώδους κενού επικοινωνίας που δεν έχει να κάνει με τα μεμονωμένα ζευγάρια, έχει να κάνει με την παγιωμένη έμφυλη επικοινωνία, είναι δομικό. Δεν νομίζω ότι ούτε εσύ ήσουν υπερβολική, ούτε εκείνος περιφρονητικός. Κι επειδή μάλλον τα πάτε καλά αξίζει να το βάλεις πίσω. Και να έχεις ένα contingency plan, ένα πλάνο «ασφαλείας» για τυχόν επανάληψη ανάλογου περιστατικού.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το μυστηριώδες μέρος που μένεις είναι το Ρίο; (Το ντε Τζανέιρο)
Αυτά που είπε η Ρένα. Υπερβολική δεν ήσουν αλλά βρισκόσουν σε κατάσταση burnout, tantrums έχουν τα 2 χρονα και εκείνος έδρασε πρακτικά για να αφαιρέσει βάρος από τους ώμους σου. Επεξεργάσου το λίγο μερικές μέρες και θα δεις ότι όλα είναι οκ με τον άνθρωπο.
ψηφίζω κι εγώ Ρίο, όχι στην Πάτρα το άλλο! Καρναβάλι με λάβρα !
Και ναι μετά από καταστάσεις ακραίου στρες ασ κοιτάμε να ξεκουραστούμε και όχι να βάζουμε απέναντι μας αυτους που μας βοηθάνε. Οι συζητήσεις μπουορύν να περιμενουν τη σαρακοστή 🙂
Θα σου ζητήσω προκαταβολικά συγνώμη γιατί κάποια κομμάτια τα παρέλειψα γιατί οι πολλές κακουχίες με ψιλοανατριχιαζουν . Αυτό που λέει η Ρένα είναι πολύ σωστό. Το μυαλό των ανδρών έχει γαλουχηθεί στο να πράττουν. Κι όταν δεν ξέρουν πώς να το κάνουν ή όταν δεν υπάρχει τρόπος να αλλάξουν το αποτέλεσμα , Κλάιν Μάιν. Δε το βρίσκω κακό απαραίτητα. Ας πράττουν, με πολύ μεγάλη μου χαρά!! Κακό είναι όταν δεν πράττουν. Κι εγώ μένω μόνη από τα 17 . Και έχω πραγματικά αντεπεξέλθει σε πολύ δύσκολες ακόμα και άσχημες καταστάσεις. Καμμιά φορά όταν πέφτει η ασφάλεια ή κόβεται το ρεύμα… Διαβάστε περισσότερα »
Το όταν δεν υπάρχει τρόπος να αλλάξει το αποτέλεσμα είναι ο εφιάλτης κάθε άνδρα μάλλον. Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω αισθανθεί τόσο μικρός και αδύναμος τόσο απολυτο τίποτα όσο ένα πρωί που με πήρε η τότε κοπέλα μου και μου είπε πως ο πατέρας της σκοτωθηκε σε αυτοκινητιστικό. Δεν μπορούσα να κάνω η να πω απολυτως τίποτε κι έτσι την ακουγα σχεδόν τρεις ωρες να κλαιει στο τηλέφωνο. Αυτό που δεν περίμενα ποτέ μου ήταν πως αυτό ακριβώς χρειάζονταν η ίδια. Πως αυτή ηταν η ενδεδειγμένη αντίδραση.
Όχι κάθε άντρα ο εφιάλτης…αλλά σίγουρα αρκετών. Βέβαια αυτό που γράφεις είναι σοκ όχι μόνο για άνδρες αλλά και για γυναίκες. Δε νομίζω ότι διαφέρουμε σε τέτοιες αντιδράσεις. Εγώ το είχα πάθει όταν ήμουν με το σύζυγο στο αυτοκίνητο και μας τράκαραν από πίσω σε ένα φανάρι που σταμάτησε σε βαθύ πορτοκαλί. Αυτός δηλαδή που μας τράκαρε περίμενε ότι θα περνούσαμε με κόκκινο. Το ήλπιζε μάλλον για να περάσει και αυτός. Μας πέταξε στο αντίθετο ρεύμα. Ευτυχώς δεν είχε ανάψει ακόμα το πράσινο, οπότε δε ξεκίνησε η κυκλοφορία γιατι αλλιώς δε θα έγραφα εδω. Είχε πάθει σοκ. Δεν έχω ξαναδεί… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν εχεις προβλημα με το συντροφο σου, εχεις προβλημα με τον εαυτο σου. Δεν ηθελες μια αγκαλια παρηγοριας μονο. Ηθελες μια αγκαλια να ηρεμησεις και να μπορεσεις να σκεφτεις :πώς είναι δυνατόν εγω να θέλω μια αγκαλιά παρηγοριάς;
Όταν η σχέση είναι ορθολογιστική, έρχεται κάποια στιγμή που θέλεις και λίγο το out of the box, λίγο ρομαντισμό, μια υπέρβαση.
( Είναι σκληρό να φοβάσαι να ζητήσεις, να λάβεις, για να μη χάσεις τη δύναμή σου, την αυτοδυναμία σου.
Είναι σκληρό να νιώθεις και να εμφανίζεις την τρωτότητά σου.
Σε μια σωστή σχέση ίσως να μη χρειαστεί ούτε να τη νιώσεις, ούτε να την εμφανίσεις. )
Δεν θεωρώ ότι έχασες την αυτονομία σου επειδή πλέον έχεις σύντροφο, απλά από την μονάδα πλέον βρίσκεσαι στην ομάδα και αν με ρωτάς αυτός είναι ο λόγος ύπαρξης της συντροφικότητας. Έφοσον ήσουν ικανή να αντεπεξέλθεις μόνη σου πριν τον σύντροφο, έτσι είσαι και τώρα και έτσι θα είσαι αν δεν υπάρχει στο μέλλον σύντροφος. Το να έχεις έναν άνθρωπο -όχι απαραίτητα ερωτική σχέση- που να μπορείς να μοιραστείς δύσκολες καταστάσεις ή/και δυσκολίες δεν σε καθιστά ανήμπορο, απλά σου μοιράζει το βάρος και προσωπικά το βρίσκω πολύ ανακουφιστικό και με δεδομένο ότι δεν επαναπάυεσαι και δεν περιμένεις λύση για τα πάντα… Διαβάστε περισσότερα »
Τόσο η απάντηση της Ρένας όσο και η δική σου διαπίστωση ισχύουν στο ακέραιο. Αυτό που περιγράφεις είναι ένα κλασικό παράδειγμα του πώς μεγαλώνουμε εμείς οι άντρες και εσείς οι γυναίκες. Εμάς τους άντρες μας μαθαίνουν να λειτουργούμε σαν πρακτικοί λύτες προβλημάτων και όχι σαν άνθρωποι που προσφέρουν πρωτίστως συναισθηματική παρουσία. Και χωρίς να το καταλαβαίνουμε, συχνά φερόμαστε στη σύντροφό μας όπως θα φερόμασταν στην κόρη μας. τρέχουμε, λύνουμε, προστατεύουμε. Εσάς πάλι σας μαθαίνουν να ψάχνετε σαν αρχαιολόγοι σε στρώματα μπαζών συναισθηματικές αποκρίσεις, οι οποίες έχουν την πλάκα τους όταν πίνουμε τον καφέ μας, αλλά δεν παράγουν λύσεις σε στιγμή… Διαβάστε περισσότερα »
Φίλη, μας περιγράφεις σε ένα σεντόνι τι ακριβώς συνέβη που προκάλεσε το rant που βρήκε υπερβολικό ο σύντροφος σου αλλά όχι τι ήταν αυτό το rant. Ποια ήταν η αντίδραση σου που εξωτερικευσες που τον έκανε να το πει; Φώναζες; Έλεγες δεν αντέχω άλλο; Εβριζες; Ειχες καταρρεύσει μπροστα του; Λες μόνο ότι ήσουν νευρική που μου ακούγεται δικαιολογημένο. Προσωπικά, παρ όλο που κι εγώ αγχώνομαι πολύ με κάτι τέτοια μου φαίνεται κι εμένα υπερβολικό το ότι δεν μπορούσες να βρεις λύσεις για κάτι που δεν κράτησε πάνω από 24ωρο. Μόνο το θέμα της δυσμυνορροιας σε όσα λες μου ακούγεται λόγος… Διαβάστε περισσότερα »
Ούτε στην Ελλάδα έχουν όλα τα σπίτια κλιματισμό, αλλά, αν ρωτάς εμένα, τις μέρες του καύσωνα είναι απαραίτητος. 40+ βαθμοί με δυσμηνόρροια χωρίς ερκοντίσιον ακούγεται κόλαση, και προφανώς μπορεί να προκαλέσει και προβλήματα σε κάποιους οργανισμούς. Θέλω να πιστεύω ότι όντως αγόρασε μπουκάλια με νερό. Για το άλλο που λες, όντως ήταν λάθος επιλογή να μην πάει στο σπίτι του συντρόφου από την αρχή, αλλά κι εκείνη δεν μπορούσε να φανταστεί όσα θα ακολουθούσαν. Εμένα αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι ότι στέκεται στο τι θα έκανε χωρίς το σύντροφο και αναρωτιέμαι, δεν έχει κανέναν άλλο εκεί, φίλο ή γνωστό… Διαβάστε περισσότερα »
Και όχι μόνο αυτό. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την ίδια αίσθηση στο κρύο και στην ζέστη. Εμένα ο σύντροφός μου ακόμα και στους καύσωνες κοιμάται με κουβέρτα και κάλτσες διότι είναι κρυουλιάρης. Για aircondition ούτε λόγος, εδώ τον ανεμιστήρα χρειάστηκε να διαπραγματευτώ (και με μεγάλη δυσκολία) όποτε κοιμόμαστε μαζί γιατί εγώ δεν την παλεύω.
Για την απορία σου για τον κλιματισμό, εγω δεν αντέχω καθόλου τα κλιματιστικά, αν βρεθώ λίγη ώρα σε χώρο με κλιματιστικό παθαίνω ιγμοριτιδα μετά μου γυρίζει ωτίτιδα και κινδυνεύω να χάσω την ακοή μου κι απο το άλλο αυτί. Το καλοκαίρι βάζω ανεμιστήρα μονο. Επειδή πηγαίνω στο χωριό με τα παιδιά γιατί δεν θελουν να κάθονται στην πόλη οταν κλείνουν τα σχολεία, εκεί χτυπάει 45ρια, εχω έναν ανεμιστήρα ειδικα την ώρα που δουλεύω. Το κλιματιστικό στο σαλόνι το ανοίγει μόνο ο σύζυγος οταν ειναι σπίτι.
Μόλις έμαθα ότι rant σημαίνει παραλληρημα. Obrigada!
Μυστηριώδης χώρα του εξωτερικού!! Έπος!!! Μας εχει στιγματίσει αυτη η φράση!! Πουλάκι μου περασες δύσκολες ωρες κ χρειαζοσουν βοήθεια οχι μονο απο τον συντροφο σου γενικά χρειαζοσουν βοήθεια. Κ ο τεχνικός που πηρε το κινητό σου να σε βοηθήσει ηθελε κ έφτιαξε κ την βλάβη (κ αυτος στις ίδιες συνθήκες καύσωνα δουλευε κ ηταν κουρασμένος κ εξουθενωμενος. Κ άλλοι στην ιστορία σου θα σε βοήθησαν-ο ταξιτζής που σε μετέφερε κτλ. We are not islands λένε στη μυστηριώδη χώρα που μένω!! Δεν μπορει κανεις να περάσει μια ζωη μόνος, αυτονομος κ χωρίς βοήθεια. Μην τα παίρνεις τόσο βαριά κ σου ειπε… Διαβάστε περισσότερα »
Ο άντρας σας…
Θα έλεγα τώρα…
Καλά εγώ έπαθα κοκομπλόκο, όταν πήγα καλοκαιρινές διακοπές σε δημοφιλή προορισμό της Ηπείρου και το νερό στη βρύση, όταν σου έκανε τη χάρη να εμφανιστεί, έτρεχε με το σταγονόμετρο και ξαφνικά κοβόταν και δεν ήξερες πότε θα ξανάρθει…Το θυμάμαι και βγάζω καντήλες… Ο σύζυγος είχε να παλέψει αυτό και εμένα μαζί. Αυτά συμβαίνουν και κάποιες φορές χάνουμε τον έλεγχο. Δεν είναι κακό που θέλεις να βασίζεσαι κάπου, ο άνθρωπος φάνηκε υποστηρικτικός, απλώς δε το βρήκε το ίδιο σοβαρό με σένα. Εδώ δεν έχει αιρ-κοντίσιον…τι περίμενες να καταλάβει…Αυτός είναι σκληροτράχηλος!
Όλο το καλοκαίρι έτσι είμαστε. Το νερό το τραβάει η Λευκάδα και σαν να μη φτάνει αυτό εχουν σπασμένους αγωγούς που δεν τους επισκευάζουν. Το δίκτυο φτιάχτηκε πριν από δεκαετιες οταν η Λευκάδα δεν είχε τόσο τουρισμό τα τελευταία 10+ χρόνια η κατάσταση είναι τραγική. Στο νομό Πρέβεζας ειδικα.
Αγαπημένη ( συνσχολιάστρια; ),
τί να το κάνεις; έτσι είναι αυτοί οι ξένοι, άνετοι, χαλαροί και cool.
Πάει πακέτο όλο με όλα.
Για κάποιους λόγους δε μένετε μαζί.
Ήθελες άλλο μοντέλο υποστήριξης; σχέσης; και δεν έβαλες στο full τις δικές σου μηχανές.
Έρχεται κάποια στιγμή, όσο μεγαλώνουμε, που η κούραση είναι μεγαλύτερη και οι αντοχές λιγοστεύουν.
Είναι λυπηρό, μπορεί και πεζό, το να χρειάζεσαι, να θέλεις ένα χέρι βοήθειας όσο μεγαλώνεις.
Γι αυτό το χέρι γίνονται τόσες υποχωρήσεις στις σχέσεις.
( γραμμική σκέψη; or not… )