Η Ρένα απαντά: Εμείς εδώ κι αυτοί εκεί.

Το εδώ και το εκεί είναι επιλογές που κάνουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας και τις αποφάσεις τις παίρνουμε για κάποιο λόγο. Κατόπιν εορτής δεν έχει νόημα να αναρωτιόμαστε.

_____________

Η ιστορία της Αντιμετανάστριας όπως την ξεχώρισα σήμερα.

Έχω βαρεθεί αυτό το δίλημμα. Ελλάδα ή εξωτερικό. Ο αδερφός μου μένει εδώ και κάποια χρόνια σε μυστήρια πόλη της Κεντρικής Ευρώπης. Για την εμπειρία και από περιέργεια γιατί οι περισσότεροι φίλοι μου είχαν φύγει αποφάσισα κι εγώ να βγω να δοκιμάσω την τύχη μου σε διάσημη χώρα της Βόρειας Ευρώπης, έκατσα μερικά χρόνια, τα παιξα από το κρύο, τα ψυχοσωματικά, τα σπίτια κλουβιά και το cultural gap με τους ντόπιους και σηκώθηκα γύρισα πίσω.

Περνάω μια χαρά, έχω τη δουλειά μου, είμαι ικανοποιημένη, έχω στήσει τον κοινωνικό μου κύκλο αλλά κάθε φορά που έρχονται γιορτές και καλοκαίρι και φίλοι και συγγενείς γυρνάνε με πιάνει ένας κόμπος στο λαιμό, μια πικρία, την τελευταία φορά που βγήκα για ποτό με φίλη του εξωτερικού έμπηξα τα κλάματα μέσα στο μπαρ. Δεν ξέρω τι με πιάνει, δεν ξέρω αν ζηλεύω τις ζωές τους ή αν θα τους ήθελα εδώ, δεν καταλαβαίνω αν μου λένε αλήθεια όταν λένε ότι περνάν καλά, ή αν το λένε απο περηφάνια. Νιώθω ότι είμαστε εμείς και αυτοί, αυτοί που μας πρόδωσαν, που πρόδωσαν τις στιγμές που θα μοιραζόμασταν, τις εξόδους που θα κάναμε, τους γάμους και τα βαφτίσια που χάσαμε.

Και ακούω ιστορίες για φίλους τους εκεί, για μισθούς, για δουλείες, για ξένες γλώσσες και νιώθω ότι η επαφή έχει χαθεί. Αλλάξαμε και άλλαξαν, έχουμε τη ζωή μας και τη ζωή τους, εμείς και αυτοί οι ξένοι που κάποτε μεγαλώναμε μαζί και αλωνίζαμε στον ήλιο, και ονειρευόμασταν ότι θα μεγαλώσουμε και θα έχουμε τα σπίτια μας, και θα πηγαίναμε στα νησιά το καλοκαίρι, και για ποτά και εκδρομές, και θα μιλούσαμε για τις δουλειές μας, και θα γερνούσαμε μαζί.

Καμιά φορά σκέφτομαι πώς θα ήταν η ζωή μου αν είχα μείνει εκεί, αλλά πλέον έχω μπερδευτεί και έχω κουραστεί με αυτή τη διπλή ζωή. Ξέρω όμως ότι η ζωή είναι τώρα εδώ με τους ανθρώπους που είναι κοντά μας, που δεν μπαίνεις σε αεροπλάνο για να κάνετε μια αγκαλιά. Το καταλαβαίνω ότι ίσως για κάποιους ήταν μόνοδρομος ή έτσι νόμιζαν, γιατί να είναι οι δικοί μου όμως ρε γαμώτο…

ΑΠΟ ΤΗΝ – αντιμετανάστρια

_______________________

Ας οργανώσουμε τη συζήτηση.

Αγαπητή φίλη, θέλεις να σε απελευθερώσω με δυο κουβέντες;

Θα αλλάζατε ακόμα κι εδώ να έμεναν. Οι άνθρωποι που κάνουν διαφορετικές επιλογές από τις δικές μας (κάτι τόσο απλό όσο να παντρευτούν και να κάνουν παιδί ας πούμε) αλλάζουν σεισμικά και τίποτα δεν μπορεί να τους κάνει να γίνουν όπως ήταν. Αν σου επιμένουν ότι δεν άλλαξαν, σου λένε ψέμματα.

Έτσι είναι οι άνθρωποι. Αλλάζουν. Δεν είναι κακή η αλλαγή. Αυτό που περνάς είναι πρώϊμα γεροντάματα, κρίση μέσης ηλικίας, και πλησιάζει επικίνδυνα κοντά με την ψιλοκατάθλιψη (το ψιλο- περιπαικτικά, συνειδητοποιώ πόσο σοβαρή κατάσταση είναι η διεγνωσμένη κατάθλιψη ασφαλώς).

Θα πρότεινα να πάψεις να έχεις απαιτήσεις να ανταποκρίνεται το παρόν στο πώς το οραματιζόσουν να είναι όταν ζούσες στο παρελθόν. Ζήσε το παρόν κι οραματίσου το μέλλον. Οι φίλοι σου έφυγαν τα χρόνια της κρίσης, έχτισαν τη ζωή τους στο εξωτερικό και δεν θα γυρίσουν πίσω. Εσύ αποφάσισες να γυρίσεις κι είναι κι αυτό σεβαστό. Όπως βλέπεις έχουμε αλλάξει σελίδα, τα χρόνια εκείνα είναι παρελθόν, διδαχθήκαμε επώδυνα αλλά απαραίτητα ιστορικά μαθήματα, και τώρα πασχίζουμε να χτιστεί ένα διαφορετικό πλαίσιο όπου οι νέοι να μην χρειάζονται να πάνε στο εξωτερικό.

Και βεβαίως δεν είναι όλα ιδανικά στο εξωτερικό. Το ξέρω πολύ καλά και στο λέω. Όλα είναι επιλογές. Πήρες την απόφασή σου και είχες λόγους που το έκανες που τους γνωρίζεις εσύ καλύτερα από μένα. Αξιοποίησε τα εφόδια που σου δίνονται εδώ για να βελτιώσεις το παρόν σου και το μέλλον σου. Τις εκδρομές, τα ταξίδια, τις διακοπές, τα σπίτια μπορείς να τα κάνεις και με τους τωρινούς συνοδοιπόρους σου.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News