Αναρωτιέμαι πώς γίνεται οι Άγγλοι αλλά και άλλοι να βγάζουν τέτοια πράγματα, τόσο υψηλής τέχνης θεάματα.
__________________
Η ιστορία όπως την ξεχώρισα σήμερα
Γεια σου Ρένα μου. Ελπίζω να σε βρίσκω καλά και σου εύχομαι πνευματική και σωματική υγεία για το νέο έτος. Ελπίζω να μη σου φανεί βλακεια η ερώτηση μου γιατί δεν ξέρω πως ακριβώς να τη διατυπώσω.
Παρακολούθησα πρόσφατα μια βρετανική σειρά που λέγεται inside no 9 και δε μπορώ να τη βγάλω απ’ το μυαλό μου. Αναρωτιέμαι πώς γίνεται οι Άγγλοι αλλά και άλλοι να βγάζουν τέτοια πράγματα, τόσο υψηλής τέχνης θεάματα κι εμείς να έχουμε μείνει στις σαπουνόπερες και στα μελό.
Πιστεύεις πως τα προγράμματα της τηλεόρασης πάνε ανάλογα με το επίπεδο των τηλεθεατών ή είναι άσχετα; Οι λαοί που έχουν καλύτερη τηλεόραση από εμάς είναι και πιο ψαγμενοι αισθητικά και πιο απαιτητικοί ή δεν έχει να κάνει; Συνοπτικά, όταν υπάρχει το κατάλληλο κοινό θα εμφανιστεί κι ο αντίστοιχος καλλιτέχνης ή πάει και λίγο τυχαία;
Συχνά απογοητεύομαι από πολλά που αφορούν την τέχνη στην Ελλάδα γιατί πάντα τη θεωρούσα σημαδούρα που θα μου δείξει προς τα πού να πάω. Τα τελευταία χρόνια λίγα μου αρέσουν. Ίσως να έχει να κάνει και με την ηλικία βέβαια, αλλά δε θα ίσχυε και για τα διεθνή; Λέγανε για τον Καποδίστρια όλοι παντού. Πήγα κι εγώ να το δω, εντάξει δε θέλω να προσβάλλω τη δουλειά κανενός αλλά τι να πω;;;;
Ήθελα να ήξερα ο πολύς κόσμος καλύπτεται αισθητικά από το πολιτιστικό εγχώριο προϊόν ή δεν τους νοιάζει και το θεωρούν ελιτίστικη ασχολία ή κάτι παρόμοιο;
ΑΠΟ – Σασμος και άγιος ο Θεός
________________
Aς οργανώσουμε τη συζήτηση
Σε ευχαριστώ για τις ευχές κι ανταποδίδω!
Η συζήτηση μεταξύ «αυτά ζητάει ο λαός» για να δικαιολογήσουμε το χαμηλό επίπεδο ή «δίνουμε το κάτι παραπάνω για να εξυψωθεί», με κίνδυνο να πατώσει εμπορικά και να χρεωκοπήσουμε, είναι μεγάλη και δύσκολη.
Σε ένα κοινό με την καλύτερη τηλεόραση περίπου στον πλανήτη ή τέλος πάντων με επίπεδο υψηλό εδώ και δεκαετίες (BBC, Channel 4) το πράγμα είναι μάλλον ευκολότερο. Επιπλέον οι τηλεοπτικοί σταθμοί, οι εταιρείες παραγωγής και οι σειρές είναι αγγλόφωνες. Δηλαδή στοχεύουν στο διεθνές ακροατήριο που λίγο-πολύ παρακολουθεί αγγλικά με άνεση. Μόνο η Νότια Κορέα κι η Κίνα απειλούν σε βαθμό διείσδυσης την αγγλόφωνη παραγωγή, επομένως και το επίπεδο είναι ανεβασμένο για λόγους εξαγωγών.
Τις δικές μας σειρές πού τις εξάγουμε; Στην ελληνική παροικία της Μελβούρνης ή της Αστόρια; Δεν αναλύω τώρα τα στατιστικά των ελληνικών σειρών στο εξωτερικό (δεν είναι τόσο απλουστευμένο όσο το θέτω για χάριν κατανόησης τώρα), αλλά εφόσον απευθύνονται στο ελληνόφωνο κοινό οι συνταγές τους ακολουθούν συγκεκριμένες μεθόδους και γνωστά μονοπάτια για να κολακεύσουν και να τσιγκλήσουν το ελληνόφωνο κοινό.
Κάτι που «περπατάει» πολύ εμπορικά κι αυτό αποτυπώνεται σε εισιτήρια, κλικς και δείκτες τηλεθέασης είναι η αναμάσηση του παρελθόντος και των παραδόσεων (εξ ου Σασμός για το θέμα της βεντέτας που δεν έχει εκλείψει όπως μας δείχνει η σύγχρονη ειδησεογραφία, κατά πόδας κι ο Καποδίστριας). Πρώτον επιλέγονται για λόγους οικειότητας, είναι θέματα που τα γνωρίζουμε ήδη, κυρίως από την κακοχωνεμένη ιστορία του δημοτικού (για τους περισσότερους κάπου εκεί σταματά κι η όποια ιστορική «γνώση»…). Το αφήγημα αυτό το εθνο-ξεσηκωτικό όμως διαμορφώθηκε με συγκεκριμένη ατζέντα κατά τον 19ο αιώνα, από τον Παπαρρηγόπουλο, κι υπήρχε πολύ συγκεκριμένος και πολύ ζωτικός εθνικά λόγος: η Ελλάδα ήταν ένα εύθραστο κρατίδιο με έκταση το 1/3 της σημερινής. Πόλεμοι μπροστά της για την απελευθέρωση των νησιών (Κρήτης, Δωδεκανήσου), της Μακεδονίας και Θράκης καθώς και τμημάτων της Ηπείρου απαιτούσαν να υπάρχει συμπαγές αφήγημα για την ελληνική εθνική ταυτότητα. Μην ξεχνάμε ότι η ίδια η έννοια του έθνους είναι μια ορολογία και νοητική συγκρότηση του ρομαντισμού του 19ου αιώνα. Πιο πριν τα κράτη ήταν πολυεθνικά και πολυπολιτιστικά (Οθωμανική Αυτοκρατορία, Μεγάλη Ρωσία, Αυστροουγγαρία κλπ.)
Δεύτερον η έμφαση αυτή δίνεται για λόγους εντύπωσης της θρυλούμενης «μοναδικότητας» και «μοναχικότητας» του έθνους μας. Θυμηθείτε (ή μάθετε) εκείνο το αμίμητο «είμαστε έθνος ανάδελφον» του Πρώην προέδρου της Δημοκρατίας μας, που τόσο είχε σχολιαστεί δημοσιογραφικά και λαογραφικά σε παλιότερο χρόνο. Αξίζει να διαβαστεί το λινκ που σας επισυνάπτω, περιγράφει επ-α-κρι-βώς πώς αυτή η άποψη διαμορφώνει τον πυρήνα των σημερινών λεγόμενων ΨΕΚ που πατριδοκαπηλεύονται. Κι αυτό-φανταστείτε!- προήλθε από έναν πρόεδρο που εκλέχθηκε με σοσιαλιστική κυβέρνηση, όχι με δεξιά. Η έμφαση στην πατριδογνωσία και αρχαιολατρεία συχνά μυρίζει δυστυχώς έναν κάποιο ιδιαίτερο συντηρητισμό. Και δεν εννοώ την πραγματική γνώση κι όσους την διακονούν, όσο την ημιμάθεια.
Ημιμάθεια ως προς την ουσιαστική διάσταση του παρελθόντος και της ιστορίας μας. Δηλαδή σαν εκείνο που «καυχιόμαστε» ότι οι αρχαίοι Έλληνες ας πούμε δεν είχαν καμμία σχέση με την ομοφυλοφιλία ή την παιδεραστία αλλά ότι αυτά είναι woke επιχωματώσεις (δείτε τι συνέβη στις ΗΠΑ με τον Πλάτωνα και το Συμπόσιό του). Ή που φανταζόμαστε ότι όλοι μας κατατρέχουν επειδή μισούν «τον εξυπνότερο λαό του κόσμου», αφήγημα με τεράστια ενσωμάτωση στο κοινωνικό σώμα την εποχή των αντι-μνημονίων. Και κάπως έτσι επικράτησε και το 62% στο δημοψήφισμα: όχι ότι τα χρέη μας έφεραν τα μνημόνια, αλλά ότι τα μνημόνια μας έφεραν τα χρέη επειδή μας …ζήλευαν οι Ευρωπαίοι που είμαστε τόσο καραμπουζουκλήδες και περνάμε καλά! Εδώ στο σύνδεσμο υπάρχει ευτυχώς και μια σοβαρή ερμηνεία, αλλά και πάλι κινείται στον άξονα ότι δεν έφταιγε η δική μας κακοδιαχείριση αλλά ότι δεν ακολουθούσαμε επί δεκαετίες το σωστό αναπτυξιακό μοντέλο! (θέμα άλλης μεγάλης συζήτησης δεδομένου ότι ακολουθούνταν για 100 χρόνια…).
Ο φόβος στρέφει τον κόσμο σε ανάλαφρα και σίγουρα θεάματα, αυτά που δεν πολυπροβληματίζουν, ακριβώς επειδή επιδιώκει από κάπου να πιαστεί. Και τα μελό κι οι σαπουνόπερες θυμίζουν εκείνο το σλόγκαν με το οποίο πουλιώνταν αντίστοιχα βιβλιαράκια, «με ένα Άρλεκιν ξεχνιέμαι.»
Προσωπικά μου φαίνεται, κι η εντύπωσή μου δυναμώνει ενώ παρακολουθώ την οπισθοδρόμηση της ελληνικής κοινωνίας και δη των πολύ νέων ανθρώπων, ότι δεν ξεφύγαμε ποτέ από το «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» της Χούντας παρά τις αναμφισβήτητες προόδους μας. Ένα πακτωμένο ποσοστό της κοινωνίας έχει μια πολύ συγκεκριμένη θεώρηση του τι αποτελεί κάθε συστατικό του τριπτύχου και λειτουργεί με την οικειότητα αυτού του τριπτύχου. Κι έτσι πουλιέται, γιατί για προϊόν πρόκειται, μια συγκεκριμένη αισθητική που αναπόφευκτα δεν μπορεί να είναι ελεύθερη, αλλά φοβική. Γιατί μόνο ο λαός που νιώθει βαθιά υπαρξιακή ανασφάλεια (και πώς να μην νιώθει σε τέτοια γειτονιά) δεν μπορεί να σατιρίσει το παρελθόν του, να το κανιβαλίσει, να το νιώσει τόσο δικό του και τόσο μοναδικό που να μην φοβηθεί κανέναν, να το κάνει ο ίδιος.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Νομίζω ότι δεν είναι τόσο οι εξαγωγές και η γλώσσα όσο η νοοτροπία του μέσου Έλληνα που βλέπει τηλεόραση . Αυτός ο μέσος Έλληνας που αναφέρεται συνεχώς και τα κάνει όλα ισιωμα. Ή αυτός που νομίζουμε ότι είναι ο μέσος Έλληνας. Γιατί πραγματικά απορώ ώρες ώρες μήπως αυτός ο μέσος Έλληνας είναι κάτι σαν το Γετι. Αν τους ρωτήσεις όλους και όλες , θα σου πουν ότι δε βλέπουν ελληνικές σειρές και ότι η ελληνική τηλεόραση είναι για τα μπάζα. Άρα ποιοι βλέπουν? Τελευταία βλέπω σειρές απο Νορβηγία / Σουηδία. Όχι τόσο γιατί μου αρέσουν , αλλά παίρνω κάποια στοιχεία… Διαβάστε περισσότερα »
Στα ίδια και στα γίδια! Τελειο. Και συμφωνώ απόλυτα.
Παραβλέπεις όμως ότι σε πάρα πολλές χώρες δεν χρησιμοποιούν υπότιτλους (θεωρείται μπας κλας), αλλά ντουπλάρουν τα ξενόγλωσσα, Αυτό το κάνει πολύ πιο δύσκολο και ακριβό στο budget σε μια γλώσσα όπως τα Ελληνικά. Για ένα μεγάλο ποσοστό των Αμερικανών, που δεν καταδέχονται καν να δούνε πρόγραμμα/ταινία που δεν είναι στα Αγγλικά και για αυτό αντ αυτού κάνουν τόσα remake, δεν θα το σχολιάσω καν,
Εμένα τα μεταγλωττισμένα μόνο γέλιο μου προκαλούν.Εξαιρούνται τα καρτούν φυσικά. Χάνεις το μισό έργο έτσι.
Και εμένα το ίδιο, στα Ελληνικά τουλάχιστον, αλλά λογικά είναι θέμα συνήθειας. Οι περισσότεροι με τους οποίους το έχω συζητήσει τους φαίνεται μια χαρά και οι υπότιτλοι κάτι δύσκολο να παρακολουθήσεις. Επίσης μην ξεχνάμε ότι σε γλώσσες που ομιλούνται από μεγάλους πληθυσμούς οι μεταγλωττίσεις γίνονται από ηθοποιούς παρόμοιας εμβέλειας και ταλέντου με τους κανονικούς ηθοποιούς του έργου, πολύ συχνά και από τους ίδιους όταν είναι πολύγλωσσοι (αυτό το συναντάμε συνήθως σε έργα μεταγλωττισμένα στα Αγγλικά, μιας και λίγο πολύ οι περισσότεροι ηθοποιοί γνωρίζουν Αγγλικά). Επίσης δεν ξέρω πως το κάνουν αλλά δεν φαίνεται σαν να μιλάνε μόνοι τους και να… Διαβάστε περισσότερα »
Μιλάμε για μεγάλη βιομηχανία στις πλείστες χώρες,που απευθύνεται και σε μεγάλους μονόγλωσσους πληθυσμούς, ακόμα και σήμερα. Στην αρχή θυμάμαι να θέλω να κλαίω που δεν άκουσα τις γνώριμες φωνές των Βρετανών ή Αμερικανών ηθοποιών. Μετά το δέχτηκα και σαν ευκαιρία να μάθω καλύτερα τις τοπικές γλώσσες. Οι ποιοτικές βιομηχανίες δεν έχουν 10 ηθοποιούς να κάνουν όλες τις φωνές του Χόλιγουντ. Αντιθέτως, ένας ηθοποιός μετσγλώτισης αντιστοιχεί σε ένα ηθοποιό από το ΗΒ, τις ΗΠΑ. Δηλαδή ένας κάνει την γερμανική φωνή του Κόλιν Φερθ και μετά από 3 ταινίες αναγνωρίζεις τη…γερμανική φωνή του Κόλιν Φερθ. Εχει ενδιαφέρον να αναγνωρίζεις τον Κόλιν Φερθ… Διαβάστε περισσότερα »
Κι εμένα γέλιο μου προκαλούν, ειδικά στις λατινοαμερικάνικες σαπουνόπερες, γιατί οι Έλληνες ηθοποιοί κάνουν φοβερό overacting. Αυτό όμως είναι και συμπαθεστατο, πχ η κακια Σοράγια στα ελληνικά είναι μια απόλαυση. Γέλιο μου προκαλούσε κι όταν γυναίκες ηθοποιοί έκαναν αγοριστικους ρόλους, όπως η συγχωρεμενη η Ράνια Ιωαννίδου που συνήθως την έβαζαν να δανείζει τη φωνή της σε αγόρια. Από την άλλη, οι Ισπανόφωνοι μιλάνε τόσο γρήγορα, σαν χείμαρρος, που χωρίς μεταγλώττιση μάλλον θα χάναμε τα περισσότερα. Επίσης απολαμβάναμε καλύτερης ποιότητας υποκριτική όταν έπαιζαν παιδιά στα σίριαλ, αφού οι Έλληνες ηθοποιοί που τα μεταγλωττιζαν ήταν έμπειροι ενήλικες.
Επειδή εργάζομαι στο χώρο, υπάρχουν πολλές ελληνικές σειρές που έχουν σταλεί στο εξωτερικό για μεταγλώττιση, με ακριβή (όσο γίνεται) μετάφραση του σεναρίου στα αγγλικά.
Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον. Μήπως ξέρεις πως και αν μπορούμε κάπου να τις βρούμε; Είναι τόσες Ελληνικές σειρές (και ταινίες) που θα ήθελα να προτείνω σε φίλους μου που δεν μιλάνε Ελληνικά αλλά είναι ελάχιστες αυτές που μπορώ να βρω είτε μεταγλωτισμένες είτε έστω με υπότιτλους.
Εγώ ούτε να γελάσω δε μπορώ όταν ακούω Al Pacino με άλλη φωνή. Με πιάνουν τα νεύρα μου… Να βλέπεις τώρα την σκηνή στον Σημαδεμένο που είναι στην μπανιέρα και λέει τον γνωστό : “Look at the pelicans maaannn …Come ooonnnn pelican!!!” στα ισπανικά…Τι ξενέρωμα!!!!
Δε το πιστεύω ότι ως μισή Αφροαμερικανιδα θα το πω αυτό αλλά θα το πω γιατί είδα ολόκληρο το Ριφιφι των εξαιρετικών Τσαφουλια,Ρισβα Σακαλή με ηθοποιαρες με κορωνίδα την Ευαγγελία Μουμουρη:Ρε παιδιά τι φάση με το κόμπλεξ σας κ τον ανθελληνισμο σας; Έχουν βγει ΣΗΡΙΑΛΑΡΕΣ και Ταινιαρες ελληνικές .Που ζείτε;τι σνομπισμος είναι αυτός; Δες το Ριφιφι κ αν δεν ανατριχιασεις το συζητάμε . ΧΟΛΙΓΟΥΝΤΙΑΝΏΝ προδιαγραφών παραγωγή και ερμηνείες κ σκηνοθεσία. Δες τις 17 κλωστές . Δες τις Άγριες μέλισσες. Δες το Έτερος εγώ . Τι είναι αυτό το πράγμα που οι ξένοι όλα τα κάνουν καλύτερα; Θέλετε μια αλήθεια;Εγώ εννοείται… Διαβάστε περισσότερα »
Κι εμένα μου άρεσε πολύ το Ριφιφί!!! (και το έτερος εγώ παλιότερα). Τσαφούλιας, Θεός! Τον Κυνόδοντα (που είναι και στα ελληνικά) τον θεωρώ κορυφαία ταινία , όπως και το Poor Things φυσικά.
Πολύ ωραίο θέμα έθιξες! Η βρετανική τηλεόραση έχει εξαιρετικές σειρές πράγματι, και παλιότερες και σύγχρονες, όπως Fleabag, my mad fat diary, το office και πολλά άλλα. Και το βρετανικό σινεμά (Mike Leigh <3) είναι υπέροχο! Άλλα οι Βρετανοί έχουν παράδοση, και συνδυάζουν τόσο ωραία δράμα, ουσία και χιούμορ! Και νομίζω δεν είναι και τόσο συντηρητικοί, με την έννοια που είναι το ελληνικό κοινό, που ακόμα γίνεται είδηση '' ΤΟ ΓΚΕΙ ΦΙΛΙ ΣΤΗΝ ΤΑΔΕ ΣΕΙΡΑ ΠΟΥ ΣΧΟΛΙΑΣΤΗΚΕ''. Στην Ελλάδα περιοριζόμαστε ή στο προσβλητικό και χοντροκομμένο χιούμορ στις σειρές (παλιότερα ίσως) ή στις "παρεξηγήσεις'' (νόμιζα ότι η γυναίκα μου με απατά, αλλά… Διαβάστε περισσότερα »
Γιατί το “Μαέστρο” του Παπακαλιατη δεν μπήκε στο netflix, σε παγκόσμιο επίπεδο? Και εγινε το netflix συμπαραγωγος κιολας!Στην Ελλαδα εχουν κ αλλες ελληνικές παραγωγές στο netflix, δυστυχως ομως δεν τις ανοίγουν για τον υπόλοιπο κόσμο. Από Αγγλία βλέπουμε κορεατικές, πολλές ισπανικές, ιταλικές, γαλλικες σειρές κ ταινίες, με υπότιτλους ή μεταφραση, οποτε δεν νομίζω οτι ειναι θεμα γλώσσας πλέον, αλλα μαλλον ποιότητας κ συμφωνιών εταιρειών παραγωγής. Ή ίσως απλα ποιος εχει τα κονε! Έργα του Σωτηρη Τσαφούλια πχ, και τι δεν θα έδινα να μπορούσαμε να τα δούμε στο netflix ή το prime.
Έχοντας ζήσει πολλά χρόνια στην Αγγλία κι έχοντας δει πολύ βρετανική τηλεόραση, είναι έτσι όπως τα λες και ακόμη περισσότερο! Γιατί; Σίγουρα παίζει ρόλο αυτό που λέει η Ρένα για το διεθνές ακροατήριο και τους πόρους που δεν είναι συγκρίσιμα μεγέθη. Να φανταστείς ότι ακόμη και οι βρετανικοί πόροι υπολείπονται σε σχέση με τους αμερικάνικους, γι’ αυτό και μια σειρά όπως το Gentleman Jack αναγκάστηκε να σταματήσει με το δεύτερο season καθώς αποσύρθηκαν οι αμερικάνοι συμπαραγωγοί. Δεν είναι όμως μόνο οι πόροι. Η υποκριτική, συγγραφική, σκηνοθετική κλπ παιδεία είναι άφθαστη. Πάρε ένα ηθοποιό όπως ο Stephen Fry που σπούδασε θέατρο… Διαβάστε περισσότερα »
Εμένα μια χαρά μου φάνηκε η ταινία με τον Καποδίστρια πάντως.
Καταρχάς πρέπει να σημειώσουμε ότι η το Ηνωμένο Βασίλειο έχει δημιουργήσει μία από τις αξιολογότερες σχολές στην 7η τέχνη (παγκοσμίως) τις τελευταίες δεκαετίες. Συνακόλουθα υπάρχουν γενιές δημιουργών (σκηνοθετών – σεναριογράφων και όλων των ..συμπαρμαρτούντων) οι οποίοι παράγουν σειρές και τέτοια αξιοποιώντας την υποδομή. Φυσικά ισχύει και η διάσταση που τέθηκε στην απάντηση (χρηματοδότηση, Αγορές κλπ κλπ). Παρόλα αυτά, και στην Ελλάδα υπάρχει πληθώρα εξαιρετικών καλλιτεχνών. Η μεγάλη διαφορά κατά τη γνώμη μου δεν είναι σε επίπεδο δημιουργών και δημιουργημάτων. Η διαφορά είναι στο επίπεδο της ποιότητας των μέσων (τηλεόραση, παραγωγοί και τέτοια). Αφού αυτοί καθορίζουν τι προβάλλεται, τι χρηματοδοτείται και… Διαβάστε περισσότερα »
Σκληρό θέμα μας άνοιξες! Με έχει πιάσει και μένα αγανάχτηση κατά καιρούς – για τον ελληνικό κινηματογράφο και τηλεόραση συγκεκριμένα. Όταν στα 60ς και στα 70ς η Χιλή είχε τον Jodorowsky, οι Γάλλοι το new wave, οι γιογκοσλάβοι το black wave κλπ κλπ, εμείς φτάσαμε στο peak μας με τη Finos και με ακίνδυνες, νερόβραστες και γλυακανάλατες παραγωγές. Ενώ έχουμε δείγμα από underground και κάποιες μικρές, σποραδικές και εξαιρετικά καθυστερημένες εξαιρέσεις, δεν καταφέραμε ποτέ να φτιάξουμε μια ικανοποιητική γερή βάση ποιοτικού σινεμά και τηλεόρασης. Και είναι τεράστια τρύπα να μην έχεις έναν τέτοιο κορμό. Γενικά, δεν έχει επενδυθεί τίποτα, ούτε στις… Διαβάστε περισσότερα »
Οι Βρετανοί είναι γνωστοί για την ποιότητα και το άρτιο αποτέλεσμα. Ακόμα και στην κωμωδία, δεν ρίχνουν ποτέ το επίπεδο. Το παλιό Faulty Towers είναι από τα αγαπημένα μου (αυτό που πήγε να κατακλεψει ο Σεφερλής και τον πήραν χαμπάρι.) Παίζουν πολλά ρόλο, και έχει ενδιαφέρον πως και άριστοι ηθοποιοί μπορεί να χαντακωθουν από μια μέτρια η κακή παραγωγή και ένα αδιάφορο σενάριο, γιατί και εδώ έχουμε πολύ καλούς ηθοποιούς, αλλά αυτό από μόνο του φυσικά δεν αρκεί. Τουλάχιστον είμαστε πολύ καλύτερα τώρα από τα παρακμιακά 80’s, τότε που λόγω της φθηνής παραγωγής, έβγαιναν με το τσουβαλι γελοίες βιντεοταινίες. Φαντάσου… Διαβάστε περισσότερα »
Οι λατινοαμερικάνικες σαπουνόπερες στα 80’s και στα 90’s ήταν ανάρπαστες σε ολόκληρο τον κόσμο και όχι μόνο στην Ελλάδα. Ήταν της μόδας μέχρι που βγήκαν τα ρεάλιτυ και τις αντικατέστησαν.
Έχουμε επαναπαυθεί οταν μιλάμε για ποιοτική τηλεόραση να εννοούμε τα κρατικά κανάλια,που αυτό μόνο δεν επαρκεί.
Τα ιδιωτικά στηρίζονται στα νούμερα της τηλεθέασης με reality και ψυχαγωγία,εύπεπτα να κρατούν τον τηλεθεατή χαλαρό και αποροσανατολισμένο απο σκοτούρες.
Βέβαια η γλώσσα θα συμφωνήσω παίζει τον σημαντικότερο ρόλο και στο κοινό που απευθύνεται σε διεθνές επίπεδο.
Οι Βρετανοί έχουν ενα ισχυρό όπλο και διαθέτουν πολλα χρήματα σε παραγωγές,εδώ ένας Καποδίστριας γυρίστηκε με χορηγίες Ελλήνων του εξωτερικού και κομπάρσους μετρημένους στα δάχτυλα του ενος χεριού…